Obsession: Σοκ, δυσφορία, γέλιο και οι 15 διαφορετικές αντιδράσεις ενός ολόκληρου σινεμά για 109'

Είναι λίγο μετά τις 23:00 και σε συνοικιακό θερινό σινεμά των βορείων προαστίων - που μετρημένες φορές το έχω δει να είναι γεμάτο - ψάχνουμε θέσεις ανάμεσα σε ανθρώπους από 16-76 ετών, που έχουν έρθει να δουν το «Obsession», την ταινία τρόμου που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες και έχει συζητηθεί και μέχρι και σε πάνελ πρωινής εκπομπής. Όχι κι άδικα βέβαια, αν σκεφτεί κανείς πως η ταινία «Obsession» κουβαλά αρκετούς λόγους για να ασχοληθεί κανείς μαζί της.

Παιδί του gen z Αμερικανού δημιουργού Curry Barker, το «Obsession» που χτίζει παγκοσμίως το hype του εδώ και ένα χρόνο, καταπιάνεται με ένα τρομακτικό από μόνο του κόνσεπτ, αυτό της εμμονής. Το σενάριο ακολουθεί έναν συνεσταλμένο νεαρό της διπλανής πόρτας, τον Μπέαρ, ο οποίος είναι κρυφά ερωτευμένος με τη φίλη του Νίκι. Η ίδια δεν μοιάζει να μοιράζεται τα ίδια συναισθήματα γι' αυτόν, κι έτσι ο Μπέαρ σε μια στιγμή απελπισίας, χρησιμοποιεί το «One Wish Willow» με την ευχή η Νίκι να τον αγαπούσε όσο τίποτα άλλο στον κόσμο. Και κάπως έτσι, η πραγματικότητα αρχίσει να παίρνει απρόσμενες διαστάσεις. 

Η εμπειρία του «Obsession»

Ξεφεύγοντας από τη λίστα των ταινιών θρίλερ που μιλούν για τις σκοτεινές πτυχές και τα όρια που μπορεί να φτάσει το εμμονικό μυαλό, το «Obsession» είναι μια πραγματικά καλοφτιαγμένη και φρέσκια ταινία. Χρησιμοποιώντας ένα κατά τα άλλα γνωστό μοτίβο στο είδος των θρίλερ με κάποιο καταραμένο αντικείμενο (εδώ το «One Wish Willow»), φέρνει με πρωτότυπο τρόπο στην επιφάνεια και τα θέματα που αντιμετωπίζει σήμερα η gen z· τις περίπλοκες ερωτικές σχέσεις, την αδυναμία έκφρασης, την ευαλωτότητα, τη συστολή, μιλά για πιο σκοτεινά θέματα, όπως τη σχέση θύτη-θύματος, όπου οι ρόλοι συχνά εναλλάσσονται σε ένα κύκλο ενοχών και φόβου, αλλά και τοποθετείται στο πώς όλα μπορούν να εκτροχιαστούν όταν δεν υπάρχει ελευθερία βούλησης.  

Αυτό που σκέφτεσαι ήδη από την αρχή της ταινίας, είναι πως στην πραγματικότητα «ο εμμονικός» εδώ δεν είναι μόνο ο χαρακτήρας που νομίζεις. Το ζήτημα της συναίνεσης διαπνέει όλη την ταινία, αφού δείχνει από την αρχή την αντικειμενικοποίηση της Νίκι από τον Μπέαρ (πριν η κατάσταση ξεφύγει ο ίδιος εκμεταλλεύεται τη συνθήκη), τη σκοτεινή πλευρά της ρομαντικοποίησης κάποιου και τις ακραίες συνέπειες που συνεπάγεται η κτητικότητα. 

Παράλληλα, το πολύ ενδιαφέρον με τη συγκεκριμένη ταινία τρόμου, είναι πως πολλές και διαφορετικές αντιδράσεις εναλλάσσονται με απόλυτη ισορροπία, όσο αυτή διαρκεί. Σοκάρεσαι από το αποτρόπαιο και φρικιαστικό, γελάς αμήχανα, αλλά γελάς και πραγματικά λ.χ. με τις εκφράσεις της Navarrette (ο Curry Barker δεν ήθελε να κάνει μια βαριά, σκοτεινή και μακάβρια ταινία), ύστερα τρομάζεις, κλείνεις με τα χέρια τα μάτια σου, αηδιάζεις, φρικάρεις με αυτά που βλέπεις. 

Τον απαιτητικό ρόλο της Νίκι υποδύεται εξαιρετικά η Inde Navarrette και του Μπέαρ ο Michael Johnston. Η ταινία κατάφερε να σπάσει το ρεκόρ του «Blair Witch Project» (1999) ως η πιο επιτυχημένη σε εισπράξεις ταινία, με budget κάτω του ενός εκατομμυρίου δολαρίων.

Δεν έχω καλύτερο από το να πηγαίνω κάπου έχοντας ήδη υψηλές προσδοκίες γι' αυτό που θα δω, και στο τέλος να μην απογοητεύομαι ούτε λίγο. Βρείτε την στους κινηματογράφους.

Δείτε το τρέιλερ:

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.