Γερμανία ώρα μηδέν: Πώς ο Χίτλερ έγινε απόλυτος δικτάτορας με έναν νόμο

Τίποτα δεν ξεκινάει από τη μια στιγμή στην άλλη. Είναι αρκετά σαφές από την ιστορία της ανθρωπότητας. Είναι ακόμη πιο σαφές από την ιστορία της Γερμανίας μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η λαίλαπα του ναζισμού δεν ξεκίνησε εν μία νυκτί. Βήμα βήμα, σιωπηλά και σταθερά, από τη μια υποχώρηση στην άλλη, η κοινωνία δέχθηκε τον Αδόλφο Χίτλερ και τον διάλεξε για ηγέτη της. Πριν η φρίκη γίνει καθημερινότητα, ο ναζισμός εξοπλίστηκε με την απαραίτητη νομική προστασία έχοντας την υποστήριξη όλων των κομμάτων εκτός από εκείνων της Αριστεράς. Ήταν 24 Μαρτίου 1933, όταν ο Χίτλερ έγινε ο απόλυτος δικτάτορας.

Το πρελούδιο μιας δικτατορίας

Στις 23 Μαρτίου του 1933, το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα φέρνει στο Ράιχσταγκ προς ψήφιση τον «Εξουσιοδοτικό Νόμο». Μια πολιτική πράξη που έδινε ουσιαστικά στον καγκελάριο της Γερμανίας την εξουσία να νομοθετεί χωρίς τη συγκατάθεση του κοινοβουλίου ή του προέδρου της χώρας. Ήταν το αποκορύφωμα της καριέρας ενός πρώην δεκανέα που έχοντας παρουσιάσει ένα όραμα για τη Γερμανία στο λαό της, είχε καταφέρει να τον σαγηνεύσει. Και τώρα, χρειαζόταν την απόλυτη νομική επιβεβαίωση πως κανείς δεν θα του σταθεί εμπόδιο.

Ήταν όλα μέρος ενός καλά οργανωμένου σχεδίου; Αν διαβάσει κανείς το «Ο αγών μου», θα καταλάβει πως αυτά που έγιναν στη Γερμανία τη δεκαετία του '30 ήταν κομμάτια μιας νοσηρής φαντασίωσης, ενός ονείρου - εφιάλτη, μιας αναζήτησης γι' ένα χαμένο μεγαλείο σε μια χώρα με πληγωμένη περηφάνια. Η αρχή έγινε στις 30 Ιανουαρίου του ίδιου έτους όταν ο Χίτλερ διορίστηκε καγκελάριος. Η ελπίδα των αστικών κύκλων ήταν πως αυτός ο...ακραίος πολιτικός, θα «μαλακώσει». Και το βασικότερο όλων, θα καταφέρει να αντιμετωπίσει την άνοδο της Αριστεράς. 

Διαβάστε ακόμη: Λίζε Μάιτνερ: Η «ξεχασμένη μητέρα» της ατομικής βόμβας και η κληρονομιά που αποκήρυξε

Καθώς δεν είχε την πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, προκηρύχθηκαν εκλογές. Στο ενδιάμεσο, το κτίριο του κοινοβουλίου παραδόθηκε στις φλόγες. Προφανώς, έφταιγε ένας τυχάρπαστος κομμουνιστής. Άρα, η δημοκρατία βρισκόταν σε κίνδυνο και ο Χίτλερ χρειαζόταν έκτακτες εξουσίες για να ξεκινήσει το «ξήλωμα» της δημοκρατίας. Ξήλωμα για να την προστατεύσει.Στις εκλογές του Μαρτίου, εν μέσω τρομοκρατίας και εκφοβισμού, κατάφερε να κερδίσει, μαζί με τους πολιτικούς συμμάχους του όμως. Τα έκτακτα μέτρα που είχαν παρθεί μετά την πυρπόληση του Ράιχσταγκ δεν ήταν αρκετά. Χρειαζόταν κάτι πιο ισχυρό, κάτι πιο σαρωτικό.

«Κανένας νόμος δεν θα σου δώσει το δικαίωμα να καταστρέψεις αιώνιες ιδέες»

Ο Χίτλερ είχε πάρει την απόφαση να περάσει τον νόμο για την εξουσιοδότηση μέσω του Ράιχσταγκ. Είναι παράξενο πως οι δικτάτορες θέλουν πάντα να έχουν έναν μανδύα νομιμότητας. Τα νούμερα βέβαια δεν έβγαιναν. Για την ψήφιση ενός νόμου που επηρεάζει τη λειτουργία του συντάγματος, έπρεπε να ψηφίσουν τα 2/3 των μελών του κοινοβουλίου. Τα κόμματα της Αριστεράς (κομμουνιστές και σοσιαλδημοκράτες) θα ψήφιζαν κατά. Όλα τα υπόλοιπα (κέντρο και κεντροδεξιά) θα ψήφιζαν υπέρ. Ο Γκαίρινγκ, που ήταν πρόεδρος του Ράιχσταγκ, αποφάσισε να μην καταμετρήσει στο σύνολο τους κομμουνιστές που απείχαν. Και με αυτόν τον τρόπο, τα νούμερα βγήκαν.

Στην ομιλία του, ο Χίτλερ περιέγραψε τα νέα μέτρα ως απαραίτητα για την ίδια τη δημοκρατία. Ελάχιστοι ήταν εκείνοι μέσα στην αίθουσα που είχαν αντίθετη γνώμη. Και μόνο ένας, είχε το θάρρος να μιλήσει εναντίον του νόμου, εν μέσω εκφοβισμών από τους φρουρούς των ναζί. Ο Ότο Βέλς, ηγέτης των σοσιαλδημοκρατών, ύψωσε το ανάστημά του και τόνισε στο τέλος της ομιλίας του προς τον Χίτλερ: «Κανένας νόμος δεν είναι ικανός να σου δώσει το δικαίωμα να καταστρέψεις ιδέες αιώνιες και άφθαρτες». 

Ο νόμος ψηφίστηκε και υπογράφηκε από τον Χίντερμπουργκ στις 24 Μαρτίου. Και επίσημα, η δημοκρατία «δολοφονήθηκε» με 444 ψήφους και λίγες υπογραφές.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.