Το μυστικό σχέδιο που έφερε τον Πούτιν για πρώτη φορά στην εξουσία

Συνήθως, την παραμονή της Πρωτοχρονιάς του κάθε έτους, γίνεται η συνηθισμένη ανασκόπηση για τη χρονιά που φεύγει. Στην ανασκόπηση του 1999, υπήρχε μια είδηση που ίσως σε κάποιους φαινόταν αδιάφορη. Όχι, δεν είχε σχέση με τον περίφημο «ιό» της νέας χιλιετίας. Ήταν μια αλλαγή σκυτάλης στη μετασοβιετική Ρωσία. «Ο Βλαντίμιρ Πούτιν αναλαμβάνει προσωρινός πρόεδρος της χώρας». 

Η Ρωσία μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού

Όταν η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο κατέβηκε για τελευταία φορά από τον τρούλο του Κρεμλίνου τα Χριστούγεννα του 1991, τα συναισθήματα ήταν ανάμεικτα για τους Ρώσους. Αφενός, ήταν το τέλος μιας σκληρής εποχής. Η περεστρόικα του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ είχε αποτύχει παταγωδώς. Ναι μεν είχε επιτευχθεί ένα καθεστώς μιας κάποιας ελευθερίας αλλά οι οικονομικές δυσκολίες ήταν φρικτές.

Όπως είχε πει ο ίδιος στην τελευταία του ομιλία ως πρόεδρος της Σοβιετικής Ένωσης «το παλιό καθεστώς κατέρρευσε πριν προλάβει το νέο να εγκαθιδρυθεί». Αφετέρου, υπήρχε φόβος για το αύριο. Μια πανίσχυρη χώρα, μια υπερδύναμη, είχε χάσει το παιχνίδι και έπρεπε να ξεκινήσει από την αρχή.

Η κατάσταση στην μετασοβιετική Ρωσία διέψευσε τις ελπίδες πολλών. Η φτώχεια και η ένδεια έγιναν κανόνας για τις μεγάλες πόλεις. Άστεγοι σχεδόν πλημμύρισαν τους δρόμους. Μια νέα ελίτ καθιερώθηκε. Ήταν εκείνοι που εκμεταλλεύτηκαν την κατάρρευση του καθεστώτος και «χίμηξαν» σε πρώην κρατικές επιχειρήσεις και βιομηχανίες. Ο σκληρός νεοφιλελευθερισμός που επιβλήθηκε διέλυσε τον κοινωνικό ιστό της χώρας.

Ο πρόεδρος της χώρας Μπόρις Γιέλτσιν έκανε κυριολεκτικά ό,τι περνούσε από το χέρι του για να εμποδίσει την ομαλή λειτουργία των θεσμών και της δημοκρατίας. Το μέλλον διαγραφόταν δυσοίωνο και σκοτεινό. 

Ένας πρώην πράκτορας από μηχανής θεός

Μια δημοσκόπηση που είχε πραγματοποιηθεί στη Ρωσία αρκετά χρόνια πριν είχε δείξει πως οι πολίτες εκτιμούν περισσότερο την ασφάλεια και την ευμάρεια από τη δημοκρατία ή το κράτος δικαίου. Σε μια χώρα που η κοινωνία της βίωσε συνθήκες ακραίας φτώχειας, ίσως είναι λογική μια τέτοια προσέγγιση. Ο Γκορμπατσόφ πίστευε ότι η δημοκρατία στη Ρωσία είναι μια δύσκολη υπόθεση. 

Διαβάστε ακόμη: Ρωσικό κανάλι ντύνει την προπαγάνδα με κάλαντα: «Αγαπητοί Ευρωπαίοι, φταίει ο Πούτιν»

Όταν ο Γιέλτσιν υπέβαλε την παραίτησή του, η προεδρία της χώρας βρέθηκε στα χέρια ενός ανθρώπου που για πολλά χρόνια βρισκόταν στα παρασκήνια. Τίποτα όμως δεν ήταν τυχαίο. Ο Γιέλτσιν σχεδίαζε από καιρό τη διάδοχη κατάσταση. Υπήρχε ένα σχέδιο με τη κωδική ονομασία «Επιχείρηση Διάδοχος». Το σχέδιο είχε δύο μέρη. Το πρώτο ήταν να βρεθεί ένα πολιτικό πρόσωπο που δεν συνδεόταν με τον Ρώσο πρόεδρο. Το δεύτερο ήταν να δημιουργηθεί μια «κρίση» που ο διάδοχος θα μπορούσε να λύσει και να κερδίσει την εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων.

Ύστερα από δοκιμές διαφόρων προσωπικοτήτων, ο Πούτιν διορίστηκε πρωθυπουργός τον Αύγουστο του 1999. Η κρίση που κλήθηκε να διαχειριστεί ήταν η Τσετσενία. Έδειξε την ανάλογη πυγμή και κέρδισε δημοσιότητα και φήμη. Ένας αναλυτής είχε πει εκείνη την περίοδο πως θεωρούσε αδύνατο ο Πούτιν να ανέλθει στην προεδρία αφού πρακτικά ήταν ένας άγνωστος. Ο χρήσιμος πόλεμος στην Τσετσενία το άλλαξε αυτό. 

Αφού ο Γιέλτσιν επιβεβαίωσε την αφοσίωση του διαδόχου του όπως και την…ασυλία που θα απολάμβανε στη συνέχεια, παραιτήθηκε. Ο πρωθυπουργός Πούτιν ανέλαβε προσωρινός πρόεδρος μέχρι να γίνουν οι απαραίτητες εκλογές. Κανείς από τους αντιπάλους του όμως δεν ήταν επαρκώς προετοιμασμένος λόγω του αιφνιδιασμού. 

Με τη δημοφιλία που είχε αποκτήσει, ο Πούτιν έκανε έναν εύκολο περίπατο στις εκλογές του Μαρτίου του 2000. Η Ρωσία είχε έναν αδιαφιλονίκητο ηγέτη που κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί την εξέλιξή του. 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.