Γιατί όλος ο κόσμος ασχολείται ξαφνικά με το 2016

Ξαφνικά, τα social media έχουν γεμίσει με δημοσιεύσεις αναδρομής και αναμνήσεων, με σημείο αναφοράς μια συγκεκριμένη χρονιά, το 2016. Πέρασαν κιόλας 10 χρόνια από το 2016, μια εποχή με λιγότερη τεχνολογία, λιγότερες κρίσεις και ίσως, περισσότερη αθωότητα. Αλήθεια, γιατί κολλήσαμε ξαφνικά με το 2016, τόσο χάλια είναι το `26;

Η νοσταλγία κάνει κύκλους

Το πρώτο ορόσημο για να γίνει κάτι ρετρό, ή να περιγραφεί ως «cool» είναι το να έχουν περάσει τουλάχιστον 10 χρόνια από την πρώτη φορά που εμφανίστηκε εκεί έξω. Επίσης, ας μη ξεχνάμε πώς οι 20άρηδες του 2016 είναι πια 30άρηδες, έχουν πλέον συμπληρώσει ένα δημογραφικό «ορόσημο» που τους επιτρέπει να κοιτάνε πίσω στο χρόνο και να νοσταλγούν.

Μια χρόνια σαν μυθιστόρημα

Στις 10 Γενάρη του 2016 πέθανε ο Ντέιβιντ Μπάουι, λίγους μήνες αργότερα και ο Prince, ενώ οι global pop stars όπως η Beyonce κυκλοφόρησαν δίσκους σαν μιντιακά γεγονότα, που άλλαξαν τον τρόπο που καταναλώνουμε μουσική. Την ίδια χρονιά η ανθρωπότητα βίωσε στιγμές τρόμου, όπως το τρομοκρατικό χτύπημα στο αεροδρόμιο των Βρυξελλών, τον εγκλωβισμό των προσφύγων στην Ειδομένη και το μαρτυρικό τους ταξίδι στη Λέσβο.

Τα social media καθιερώθηκαν πια, ως μέσο έκφρασης δημόσιου λόγου για διαμαρτυρία, τρολάρισμα, πένθος. Ο θάνατος του τραγουδιστή Παντελή Παντελίδη αποτυπώνεται στην τηλεόραση αρχικά ως λαϊκή τραγωδία κι έπειτα στα social media ως αφορμή για θεωρίες συνομωσίας, πένθος, ακόμα και τρολάρισμα («να προσέχεις τον Παντέλο»).

Το τρομοκρατικό χτύπημα στη Νίκαια της Γαλλίας, ο θάνατος του Άλτον Στέρλινγκ από πάνοπλους αστυνομικούς, η απόπειρα πραξικοπήματος στην Τουρκία, δημιουργούν συνθήματα κοινωνικά, που διαδίδονται μέσω Ίντερνετ σε δευτερόλεπτα (Black Lives Matter). Εικόνες όπως αυτή του 5χρονου Ομράν από το Χαλέπι της Συρίας, που φωτογραφήθηκε αιμόφυρτος στη πίσω θέση ενός ασθενοφόρου, έφτασαν στα μάτια μας σχεδόν τη στιγμή που απαθανατίστηκαν. 

Ο Βλάντιμιρ Πούτιν βρέθηκε στο Άγιο Όρος, οι Βρετανοί ψήφισαν υπέρ του Brexit, ο εκδότης της εφημερίδας «Ακρόπολη», Παναγιώτης Μαυρίκος, απανθρακώθηκε στο αυτοκίνητο του και ενήλικες εμφανίστηκαν σε κεντρικούς δρόμους της Αθήνας αναζητώντας Pokemon με τα κινητά τους (είχε εμφανιστεί το παιχνίδι «Pokemon Go». 

Kι αυτή ήταν μια μικρή σύνοψη μιας χρονιάς γεμάτης από έντονα γεγονότα, μερικά εκ των οποίων επιδρούν μέσα μας ως και σήμερα. 

Το Πριν και Το Μετά

Το 2016 φαίνεται σαν μια τελευταία εποχή «αγνότητας» για τις δυτικές κοινωνίες. Έμοιαζε αστείο να μιλάμε για ΔΕΠΥ και εξάρτηση από smartphones, για «ετικέτα» συμπεριφοράς στα social media, για κρίσεις υγειονομικές, διπλωματικές, πολεμικές που η μια διαδέχεται την άλλη. Το 2016 κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί πως ο πρόεδρος μιας δημοκρατικής χώρας (ΗΠΑ) θα έδινε εντολή για επιθέσεις με στοιχεία πογκρόμ στους κατοίκους συγκεκριμένων πόλεων. Το 2015 κανένας δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα φοβόμασταν να μπούμε σε ένα τρένο και η λέξη «Τέμπη» θα ηχούσε σαν συλλογικό ψυχικό τραύμα. 

Λιγότερα social

Βλέπουμε τα social post μας από 10 χρόνια πριν και «κριντζάρουμε». Κριτικάραμε τα αυγά ποσέ του νέου μπραντσάδικου που μόλις είχε ανοίξει στη γειτονιά με σχετικά φωτογραφικά ντοκουμέντα (κάποιοι ΑΚΟΜΑ φωτογραφίζουν τα αυγά τους) και ύστερα γράφαμε 1000 λέξεις «σεντόνι» για το μεταναστευτικό και ύστερα ποστάραμε «Life On Mars» και μνημόσυνα για τον Ντέιβιντ Μπάουι.

Ήμασταν πολύ αθώοι, δεν είχαμε πάρει τόσο στα σοβαρά το content που ανεβάζαμε στα social media. Και αυτό είχε την πλάκα του. Γενικά, το 2016 ήταν ωραίο γιατί είχε λιγότερη σοβαροφάνεια και περισσότερη αθωότητα.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.