Άνθρωποι και αντανακλαστικά: Πρώτοι στη δυνατή μουσική του γείτονα, τελευταίοι στις γυναικοκτονίες

Θυμάμαι από μικρές, όταν πρωταρχίσαμε να βγαίνουμε μόνες μας και με τις φίλες μου λέγαμε η μία στην άλλη να στείλει μήνυμα όταν φτάσει σπίτι, υπήρχε κάτι που μάς λέγανε και μάς το είχαν περάσει και στις μεταξύ μας συζητήσεις. Στην απευκταία περίπτωση που δούμε ή συμβεί κάτι κακό στον δρόμο, να φωνάξουμε «φωτιά» και όχι «βοήθεια». Μόνο έτσι, μας λέγανε, σίγουρα κάποιος θα βγει στο μπαλκόνι για να δει τι συμβαίνει. 

Θυμάμαι να μου κάνει εντύπωση το σκεπτικό, αλλά να το δέχομαι σιωπηρά. Καταλαβαίνω τη λογική του να θες να διασφαλίσεις τη θέση σου σε μια περίπτωση ανάγκης. Όσο όμως, τα χρόνια περνούσαν, άρχισα επίσης να καταλαβαίνω πως το σκεπτικό αυτό το γέννησε μια νοσηρή πλευρά της ελληνικής κοινωνίας, αυτής που δεν θέλει «να βρει τον μπελά της» οπότε και προτιμά να κλείνει τα μάτια. Και αυτός ο φόβος της εμπλοκής, μάς έχει οδηγήσει στα πιο τραγικά σενάρια.

Σε κάθε γυναικοκτονία, η ίδια παθογένεια. Η γειτονιά ξέρει, ακούει και βλέπει. Το θύμα πάει στην αστυνομία. Κι κανείς δεν κάνει κάτι για να γλιτώσει η γυναίκα. Σε αυτήν την εξοργιστική συνθήκη που επαναλαμβάνεται σε κάθε γυναικοκτονία, σκέφτομαι το ίδιο πράγμα. Το πώς επιλέγουν να λειτουργούν οι άνθρωποι. 

Προτιμούν να κλείσουν τα παράθυρα όταν ακούν μια γυναίκα στην πολυκατοικία να ουρλιάζει. Δεν θέλουν να μπλέξουν, ή να κάνουν καταγγελίες, δεν θέλουν να δώσουν ονοματεπώνυμα και καταθέσεις. Είναι οι ίδιοι που όταν ακούν μουσικές και πάρτι από το δίπλα διαμέρισμα, θα σηκώσουν πρώτοι το τηλέφωνο να καλέσουν την Αστυνομία. 

Χωρίς να θέλω να νομιμοποιήσω τη φασαρία σε ώρες κοινής ησυχίας - είναι τρομερό πράγμα να βλέπεις περιπολικά το βράδυ κάτω από ένα πάρτι που ο κόσμος διασκεδάζει και να μην τα βλέπεις κάτω από το διαμέρισμα όπου συντελείται το ποινικό αδίκημα της ενδοοικογενειακής βίας. 

Η ενδοοικογενειακή βία αποτελεί αυτεπάγγελτα διωκόμενο αδίκημα, δεν είναι αναγκαίο να κάνεις μήνυση. Σύμφωνα με το νόμο αρκεί η καταγγελία ή πληροφορίες, καταθέσεις μαρτύρων, οποιοδήποτε άλλο στοιχείο, που θα λάβει γνώση ο/η Εισαγγελέας, ώστε να ασκήσει ποινική δίωξη. 

Επιμένω και δεν θέλω να βάζω όλους τους ανθρώπους στο ίδιο τσουβάλι. Όχι τίποτα άλλο, αλλά γιατί πρώτα απ' όλα δεν θέλω να πιστέψω ότι ζω σε μια κοινωνία που δεν υπάρχει αλληλεγγύη, αλληλοβοήθεια και μια στοιχειώδη έστω ενσυναίσθηση. Χωρίς αυτά είμαστε όλοι χαμένοι. 

***

Αν εσύ ή κάποια γυναίκα που γνωρίζεις κινδυνεύει, μπορείς να λάβεις άμεση βοήθεια:

15900 (Γραμμή SOS): Πανελλαδικής εμβέλειας, 24/7. Απευθύνεται σε γυναίκες θύματα βίας και στελεχώνεται από εξειδικευμένους ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς.

1056 (Εθνική Γραμμή SOS): Λειτουργεί από το οργανισμό «Το Χαμόγελο του Παιδιού» και παρέχει άμεση υποστήριξη σε παιδιά και ενήλικες θύματα βίας.

Άμεση Δράση (100): Κάλεσε ή στείλε δωρεάν γραπτό μήνυμα (SMS) στο 100 εάν υπάρχει άμεσος κίνδυνος για τη ζωή της

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.