Eurovision 2026: Στροφή στο σκότος και στις βάτες κόμη Δράκουλα

Θεωρείται πολύχρωμη, χαρούμενη και κεφάτη. Όχι, όχι λάθος. Με μεγάλη -αλλά όχι μοναδική- εξαίρεση την ελληνική συμμετοχή με τον Akylas, η Eurovision 2026 έκανε μια μεγάλη στροφή στην κατεύθυνση του σκότους και του ζόφου. 

Το σύνθημα προς τους διαγωνιζόμενους στη σκηνή του πρώτου ημιτελικού της Βιέννης ήταν «βασανιστείτε», όχι όμως με την έννοια που το έλεγε κάποτε ο Λευτέρης Πανταζής -πάρτε το κυριολεκτικά.

Ουρλιαχτά, φωτιές, μετά – βαμπίρ, μάγισσες που αιωρούνται και σκοτεινές φιγούρες με αλυσίδες και βάτες απευθείας βγαλμένες από τη ντουλάπα του κόμη Δράκουλα, έδωσαν τον τόνο της βραδιάς.

Σε αυτό το πλαίσιο, η ντίσκο αισθητική του Σαν Μαρίνο δεν είχε καμία τύχη και μέχρι κι ο Boy Jeorge, που εμφανίστηκε για 50 ολόκληρα δευτερόλεπτα, «έφαγε πόρτα» -do you really want to hurt him;

Διαβάστε ακόμα: Eurovision 2026: Ο Akylas οδηγεί την Ελλάδα στον Τελικό με το Ferto - Οι δέκα χώρες που πέρασαν

Μάγισσες φέρτε βότανα

Tο οπτικό κομμάτι της πλειοψηφίας των συμμετοχών, που προκρίθηκαν στον τελικό του Σαββάτου, ήταν εμπνευσμένο από τον χώρο του θρίλερ.

Η -πέραν πλάκας- εντυπωσιακή εμφάνιση της Κροατίας θα μπορούσε να είναι και τρέιλερ νέας σειράς τρόμου του Netflix (γύρω από μια αίρεση μαγισσών, που αιωρούνται στο σκοτάδι και τυγχάνει να είναι κι όλες κούκλες). 

Ο Λιθουανός, με styling Νοσφεράτου του μέλλοντος, εμφανίστηκε σε ένα ολόμαυρο σκηνικό, με μια ογκώδη κάπα, που όμως είχε δική της ζωή -μέχρι που την εξολόθρευσε.

Ο τρόμος επέστρεψε στην εμφάνιση της Σερβίας, που ξεκίνησε με κοντινό στα γαμψά μεταλλικά νύχια του ερμηνευτή, ο οποίος έδειχνε να υποφέρει σε όλη τη διάρκεια του τραγουδιού, μέχρι που ούρλιαξε με την ψυχή του στο τέλος -και ευτυχώς προκρίθηκε, γιατί εγώ αυτόν λίγο τον φοβήθηκα. 

Η πιο πολύχρωμη και πολυσύνθετη συμμετοχή

Το χρώμα στον πρώτο ημιτελικό ήρθε από το γηπεδικό τραγούδι – σύνθημα της Μολδαβίας και κυρίως από την εμφάνιση του Ακύλλα, σε ένα ολοκληρωμένο, ρυθμικό και χαρούμενο act, που ανταποκρίνεται απόλυτα στα Eurovisionικά στάνταρ που ξέρουμε -πριν τη στροφή στον ζόφο. 

Αν θέλουμε να γκρινιάξουμε λίγο -για το καλό, η αδυναμία της ελληνικής συμμετοχής βρίσκεται στην ίδια τη δύναμη της. Έχει φαντασία, ρυθμό που σε κυριεύει, θέαμα προσεγμένο στη λεπτομέρεια κι έναν performer που χαίρεσαι να βλέπεις.

Όμως η πολλή πληροφορία αφήνει κάπου μια αίσθηση βιασύνης, που καταλήγει σε έλλειψης κορύφωσης -είτε στο κομμάτι της συγκίνησης, είτε στο πιο ρυθμικό. 

Συγκριτικά με τον ανταγωνισμό, η ελληνική δείχνει ως η πιο πληθωρική, ολοκληρωμένη κι ευρηματική συμμετοχή, που όσο περισσότερο βλέπεις, τόσο πιο πολύ εκτιμάς. Μόνο που ο τελικός γίνεται μια κι έξω.

Και τον νταλκά του έτερου μεγάλου φαβορί της Φινλανδίας (που όπως είπε ο Λιάγκας «είναι ένας πολύ σέξι άντρας» και ποια είμαι εγώ να διαφωνήσω;), τον πιάσαμε με την πρώτη. Τον συμβολισμό του πατινιού του Ακύλλα, ακόμα όχι. 

Ιστορίες εθνικού Eurovisioniκού φανατισμού

Η ενδεδειγμένη εθνική γραμμή σε αυτές τις περιπτώσεις, βεβαίως, είναι  ο ενθουσιασμένος φανατισμός υπέρ πατρίδος, που μεταφέρουν παρουσιαστές και ρεπόρτερ απεσταλμένοι στη Βιέννη, οι οποίοι ακολουθούν ευλαβικά τη στάση του φτωχού συγγενή, ο οποίος ξαφνικά έγινε φαβορί, άρα και μπλαζέ.

«Ήταν Ακύλλας και μετά το τίποτα» είναι μια από τις -συγκρατημένες- φράσεις, που ακούστηκαν, μαζί με σχόλια για το πόσο ξινή ήταν η εκπρόσωπος της Φινλανδίας με το βιολί της. 

Σε αυτό το μήκος κύματος κινείται και η ενθουσιασμένη με την ετήσια ευκαιρία της να κάνει ψηλά ποσοστά τηλεθέασης ΕΡΤ.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η παρουσιάστρια του καθημερινού πρωινού, Μαρία Ηλιάκη, η οποία ξεκαθάρισε ότι δεν δέχεται ούτε καν τη δεύτερη θέση και χαρακτήρισε «τεράστια αδικία» την όποια -έστω ελάχιστη- πιθανότητα η Ελλάδα να χάσει, ειδικά από τη Φινλανδία και το βιολί της («να χάσουμε από ένα βιολί;

Ας πάει στο Μέγαρο Μουσικής να δώσει πέντε συναυλίες»). Σωστό -και διαβασμένο. Μήπως θυμάται κανείς τον Αλεξάντερ Ρίμπακ και το βιολί του; 
 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.