Μια λύση για την μουρμούρα και την γκρίνια της Eurovision

Σήμερα το πρωί ο Γιώργος Λιάγκας ενορχήστρωνε το αναμενόμενο ρεσιτάλ μιζέριας και «διαμαρτυρία» για την 10η θέση του Akyla στη Eurovision, με ατάκες όπως «μα δε ντρέπονται εκεί στην ΕΡΤ», «Κουβάς» και άλλα σχόλια, ικανά να συντηρήσουν για 1-2 μέρες την κουβέντα για το γεγονός. Προηγουμένως είχα διαβάσει και μια δημοσίευση του ραδιοφωνικού παραγωγού Μάκη Πουνέντη στα social, που έλεγε ότι «το πρόβλημα της φετινής ελληνικής συμμετοχής: χτίστηκε σαν προϊόν social media και όχι σαν τραγούδι Eurovision» και είναι αρκετοί οι επώνυμοι σχολιαστές που συμφωνούν με αυτή την τοποθέτηση και αρκετοί εξ' αυτών εκφράζονται ακόμα πιο σκληρά για τον Akyla.

Καμία εκπληξη, άλλη μια χρονιά που κάνουμε την τρίχα ενός τηλεοπτικού διαγωνισμού χωρίς κάποιο ιδιαίτερο καλλιτεχνικό βάρος, τριχιά. Αναρωτιέμαι αν θα μπορούσε όλο αυτό να εξελιχθεί διαφορετικά.

Η (ζηλευτή) προσέγγιση της Αγγλίας

Ο Look Mom No Computer, η συμμετοχή της Αγγλίας στην Eurovision με ένα ηλεκτρονικό ποπ κομμάτι, τερμάτισε τελευταίος. Καμία έκπληξη ως εδώ, η Αγγλία έχει παράδοση στο να δίνει σε ημί-άγνωστα σχήματα και εναλλακτικούς καλλιτέχνες την ευκαιρία της συμμετοχής στην Eurovision, χωρίς να διεξάγει κάποια εκστρατεία για να μαζέψει ψήφους από άλλες χώρες. Κάπως έτσι, ο Look Mom No Computer έκανε ένα διάλειμμα από τις κατασκευές οργάνων (ανάμεσα σε αυτά, ένα συνθεσάϊζερ από κουκλάκια Furby) ανέβηκε στο stage του διαγωνισμού και άφησε όλη την Ευρώπη άφωνη, τραγουδώντας με στόμφο «ένα-δύο-τρια», στα γερμανικά.

Το σημερινό άρθρο του BBC έχει τίτλο «Γιατί η Βρετανία το κάνει πάντα λάθος στην Eurovision;» και αποκαλύπτει την προφανή απάντηση: Γιατί κανένας σοβαρός καλλιτέχνης δεν θέλει να συνδέσει το όνομα του με έναν διαγωνισμό τραγουδιού, όπως η Eurovision». Ναι είναι μια στάση αλαζονική αλλά με αιτία, έχουν καλύτερα πράγματα να ασχοληθούν.

Η Ιρλανδία, που πήρε θέση

Ως μια μορφή σαρωτικής διαμαρτυρίας για τη συμμετοχή του Ισραήλ στο διαγωνισμό, η Ιρλανδία, μια χώρα που έχει πετύχει θρυλικές πρωτιές, όχι μόνο δεν συμμετείχε φέτος, αλλά δεν πρόβαλε καν τη Eurovision. Στη θέση της, επέλεξε την κωμική σειρά "Father Ted", η οποία περιλάμβανε όλως τυχαίως, ένα ξεκαρδιστικό επεισόδιο για τη Εurovision. Η Ιρλανδία είδε στα μάτια τον ελέφαντα στο δωμάτιο, την εμμονή της Eurovision με τη "no politica" προσέγγιση, σε ένα κόσμο που ακροβατεί ανάμεσα σε παγκόσμιες κρίσεις και απειλές για παρατεταμένους πολέμους.

Φανταστείτε το βράδυ της Eurovision, αντί για τον Akyla, να βλέπαμε το Σπύρο και τη Δήμητρα και τον Βλάση των Απαράδεκτων, να προσπαθούν να βρουν τη «λέξη κλειδί» για να στείλουν τραγούδι στην Ευρώπη, από το σχετικό επεισόδιο Eurovision της αγαπημένης κωμικής σειράς. Σίγουρα θα είχε μείνει λειψή η θεματολογία των πρωινάδικων, αλλά τουλάχιστον θα είχαμε γελάσει λίγο και δεν θα είχαμε συμμετάσχει στην παρωδία ψηφοφορίας που έφερε το Ισραήλ στη 2η θέση. Δεν το λες και λίγο.

Δηλαδή, να αγνοήσουμε την Eurovision;

Τις προάλλες, ένας σκηνοθέτης ελληνικών καλτ κινηματογραφικών ταινιών των 80s-90s που ακολουθώ στο Facebook, σχόλιαζε τη Eurovision, βγάζοντας χολή για τους «κακούς ομοφυλόφιλους» που συμμετέχουν στο διαγωνισμό. Ένας δημοσιογράφος επίσης, γνωστός για τις συνεντεύξεις του με σπουδαίους Έλληνες «έντεχνους» καλλιτέχνες, σχόλιαζε με χιούμορ και θετική διάθεση σκηνή προς σκηνή όσα συνέβαιναν στη Eurovision και δεν ήταν μόνο αυτός. 

Η Eurovision είναι το εθνικό μας Champions League, αλλά αντί για ποδόσφαιρο έχει μικρόφωνα και παγιέτες και προβολείς και "douze points".  Τίποτα κακό σε όλο αυτό. 

Μήπως όμως, από εδώ και στο εξής θα ήταν προτιμότερο να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη και να αναρωτηθούμε ξανά, τι ορίζουμε ως «καλό τραγούδι» για την Eurovision;

Eίναί αυτό που δημιουργεί συζητήσεις με νεύρα και οργή στις Lifestyle εκπομπές των ιδιωτικών καναλιών και στο πέρασμα των ετών γίνεται καλτ χιτ, όπως το "S.A.G.A.P.O" του Μιχάλη Ρακιντζή; Είναι αυτό  που παρουσίασε πριν 21 χρόνια η Έλενα Παπαρίζου με κριτική λύρα και «μπιτάκια» και μας έφερε την πρώτη θέση;

Είναι αυτό που έφτιαξε ο νεαρός Βίκτωρας Βερνίκος πρόπερσι και τελικά καταποντίστηκε ή μήπως είναι η εκκεντρική και social-friendly παρουσία του Akyla;

Έχουμε αυστηρά κριτήρια ή βολευόμαστε και με ένα στιχάκι σαν αυτό που τραγουδούσε με πάθος ο Γιάννης στους υπόλοιπούς Απαράδεκτους, πριν 35 χρόνια, το «οκ yes, ok yes πάει η Ελλάδα σ' έκλο-γεεεες»;

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.