Ο Αλέξης Τσίπρας ως φάντασμα και ως αναμονή

Η αλήθεια είναι ότι ένα απειροελάχιστο ποσοστό από τις εκατοντάδες χιλιάδες λέξεις που γράφτηκαν την ημέρα της παραίτησης του Αλέξη Τσίπρα, εκείνο το καυτό μεσημέρι του Ιουλίου στο Ζάππειο, ανήκαν σε εμένα. Εκενη η ημέρα, με όλη την τελετουργία της, σήμαινε το οριστικό τέλος μίας ολόκληρης εποχής μέσω της παραίτησης του ανθρώπου που κατεξοχήν συνδέθηκε μαζί της.

Παρότι η σεμνή εκείνη τελετουργία τέλους είχε έναν χαρακτήρα οριστικό, αρκετοί ήταν εκείνοι που δεν πείθονταν ότι αυτό θα είναι το πραγματικό πολιτικό τέλος του Αλέξη Τσίπρα. Κανείς από αυτούς βέβαια δεν θα περίμενε ότι αυτή η επιστροφή του Τσίπρα στην ενεργό πολιτική σκηνή θα γίνονταν σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.

Για να είμαστε ειλικρινείς, βέβαια, δεν είναι βέβαιο αν και με ποιους όρους θα επιστρέψει ο Τσίπρας. Φαίνεται ότι το βιβλίο του θα είναι ένα όχημα προκειμένου να εμπλακεί άμεσα στη δημιουργία ενός νέου κόμματος που πιθανότητα, κατά το ρεπορτάζ, θα έρθει στα τέλη του χειμώνα ή στην αρχή της άνοιξης του 2026.

Το φάντασμά του όμως υπάρχει ήδη πάνω από την κεντρική πολιτική σκηνή. Πλέον οι περισσότερες δημοσκοπικές εταιρείες βάζουν ερωτήματα σχετικά με τον Τσίπρα, ενώ κάποιες τον βάζουν στο πλάι του Κυριάκου Μητσοτάκη στο περίφημο ερώτημα σχετικά με την καταλληλότητα για Πρωθυπουργός.

Ήδη μάλιστα οι αρκετά άκομψες δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου σχετικά με την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα δείχνουν ότι η Νέα Δημοκρατία είναι έτοιμη να στήσει τη ρητορική της απέναντί του. Θεωρητικά έχει και τους λόγους της.

Το να έχεις απέναντι μία πολυδιασπασμένη αντιπολίτευση σου δημιουργεί αργά ή γρήγορα κρίση ταυτότητας. Δεν ξέρεις σε ποιον και πώς να πρωτοαπαντήσεις. Από την άλλη, είναι προφανές ότι θεωρούν πώς θα παίξουν στο αγαπημένο τους πεδίο. Θεωρητικά, η επαναφορά του αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου είναι προνομιακό πεδίο συζήτησης για την κυβέρνηση. Τουλάχιστον, ήταν.

Τα πράγματα αλλάζουν και εν προκειμένω, ο Αλέξης Τσίπρας θα επιστρέψει υπερασπιζόμενος τη διακυβέρνηση 2015-2019 όχι απέναντι στο κενό πια αλλά στη σύγκριση με την περίοδο 2019-2025. Το ερώτημα που θα τεθεί θα είναι σαφές: Πότε ήταν καλύτερη η ζωή και η καθημερινότητά σας;

Σε αυτή την απάντηση το πλεονέκτημα το έχει συνήθως το παρελθόν. Ομολογουμένως οι αναμνήσεις των κλειστών τραπεζών είναι πια μακρινές, το δημοψήφισμα του 2015 μοιάζει βγαλμένο από την προϊστορία. Ο Τσίπρας θα παίξει με τη ρητορική ενός θεσμικού και όχι ενός αντισυστημικού παράγοντα. Δεν θα έρθει για να αλλάξει αλλά για να διαχειριστεί.

Όλα αυτά βέβαια θα ήταν τελείως διαφορετικά αν η παρούσα αντιπολίτευση είχε καταφέρει να εμπνεύσει, πράγμα που φαίνεται ότι αποτυγχάνει οικτρά να κάνει. Το ΠΑΣΟΚ παραμένει καθηλωμένο σε χαμηλά διψήφια ποσοστά, ο ΣΥΡΙΖΑ επιστρέφει ολοταχώς στο 4% και η Πλεύση Ελευθερίας φουσκώνει και ξεφουσκώνει ανάλογα με την επικαιρότητα.

Έτσι το διαφαινόμενο κόμμα Τσίπρα θα πατήσει σε δεδομένα: α) την απουσία εναλλακτικής κυβερνητικής προοπτικής και β) το προνόμιο που έχει κάθε πολιτική δύναμη που δαιμονοποιήθηκε από την κυριαρχία της επόμενης δημιουργώντας και πάλι σε σημαντικό μέρος του εκλογικού κοινού μία αντίδραση παίζοντας πάνω στη 6ετή πολιτική φθορά.

Το φάντασμα του Αλέξη Τσίπρα υπήρχε στην πολιτική ζωή της Ελλάδας σε διάφορα επίπεδα. Το φάντασμα αυτό αποκτάει σάρκα και οστά κρατώντας τους πάντες σε μία παράξενη αναμονή. Παρίστανουν ότι δεν υπάρχει αλλά είναι ήδη εδώ.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.