Ο νεοναζισμός έχει (τελικά) πολλά ποδάρια

Η είδηση ότι ο Ηλίας Κασιδιάρης μετράει αντίστροφα για τη στιγμή που θα διαβεί την πύλη των φυλακών είναι λιγότερο τρομακτική από την προαναγγελία του για την ίδρυση νέου κόμματος. Ο χρόνος της πολιτικής ορθότητας έχει τελειώσει. Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε πολιτικά, νομικά και, κυρίως, ιστορικά.

Δεν μιλάμε για έναν «αντισυστημικό» πολιτικό που απλώς παρεκτράπηκε. Μιλάμε για το ηγετικό στέλεχος, τον καταδικασμένο εγκέφαλο μιας νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης.

Είναι ιστορικά επικίνδυνο να αντιμετωπίζουμε τη Χρυσή Αυγή και τις πολιτικές της μεταλλάξεις σαν ένα σκοτεινό, ιντριγκαδόρικο παραμύθι. Δεν υπάρχει τίποτα το «μυσταγωγικό» στον φασισμό.

Τα σημάδια που άφησαν δεν είναι «ιδεολογικές αναζητήσεις», είναι απολύτως υλικά. Είναι γραμμένα με δολοφονίες στις πλάτες ανυπεράσπιστων, με τάγματα εφόδου και με χαστούκια σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση. Αυτή είναι η μοναδική τους κληρονομιά. 

Διαβάστε ακόμα: Η Μάγδα Φύσσα στο Reader: «Μιλάω με τον Παύλο κάθε μέρα»

Και εδώ εγείρεται το κρίσιμο, αδυσώπητο ερώτημα: Πού βρίσκεται η Δικαιοσύνη και το νομικό μας οπλοστάσιο; Πώς είναι δυνατόν η νομοθεσία μιας ευρωπαϊκής δημοκρατίας να αποδεικνύεται τόσο διάτρητη απέναντι σε εκείνους που ορκίστηκαν -και προσπάθησαν έμπρακτα- να την καταλύσουν;

Αν το σύστημα επιτρέπει σε έναν καταδικασμένο για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης να ιδρύει, να κινεί τα νήματα ή να συμμετέχει σε ένα νέο κόμμα, τότε το νομικό μας πλαίσιο πάσχει από ιστορική αμνησία. Τι ακριβώς θα πράξουν οι θεσμοί; Θα κρυφτούν πίσω από νομικίστικα παραθυράκια, επιτρέποντάς του να διεκδικήσει ξανά την εξουσία που εργαλειοποίησε για να χύσει αίμα;

Η Δημοκρατία οφείλει να είναι ανεκτική, δεν έχει όμως κανένα δικαίωμα να είναι αυτοκτονική. Τα όποια νομοθετικά «αναχώματα» στήθηκαν πρόσφατα για τις εκλογές, κινδυνεύουν να αποδειχθούν χάρτινοι πύργοι μπροστά στη θρασύτητα της επανόδου, αν δεν υπάρξει οριστική και αδιαπέραστη νομική λύση.

Προλαβαίνω ήδη τα πληκτρολόγια που ετοιμάζονται να ειρωνευτούν τη λεγόμενη woke κουλτούρα και την «αριστερίλα», εγκαλώντας όσους αντιδρούν για υποκρισία επειδή, δήθεν, «δεν πιστεύουμε τελικά στον σωφρονισμό των κρατουμένων».

Ας το ξεκαθαρίσουμε θεσμικά και λογικά. Το κράτος δικαίου οφείλει να πιστεύει στον σωφρονισμό και την επανένταξη του πολίτη στην κοινωνία. Όμως, άλλο το δικαίωμα στην προσωπική επανένταξη και άλλο το «δικαίωμα» να σου παραδώσουν ξανά το τιμόνι του κράτους.

Μπήκε στη φυλακή ακριβώς επειδή χρησιμοποίησε τον κοινοβουλευτικό μανδύα ως όχημα για να στήσει ένα εγκληματικό συνδικάτο. Το να του επιτρέψεις να φορέσει ξανά αυτόν τον μανδύα δεν είναι πίστη στον σωφρονισμό. Είναι θεσμική συνενοχή.

Η Δημοκρατία της Βαϊμάρης δεν έπεσε επειδή οι Ναζί ήταν πολλοί στην αρχή, αλλά επειδή οι θεσμοί υπήρξαν τραγικά ανεκτικοί απέναντι στους εχθρούς τους.

Πότε επιτέλους θα μάθουμε από την ιστορία; Πόσους Παύλους Φύσσες και πόσους Σαχζάτ Λουκμάν χρειάζεται ακόμα να θρηνήσουμε για να καταλάβουμε το αυτονόητο; Ο φασισμός δεν συζητιέται. Τσακίζεται νομικά, πολιτικά και κοινωνικά.

Αν η άρνησή μου να δώσω ζωτικό χώρο στους νοσταλγούς του Χίτλερ ενοχλεί κάποιους, ας τους ενοχλήσει. Η άρνηση να συνομιλήσεις με τον επίδοξο δήμιό σου δεν είναι φασισμός. Είναι ένστικτο επιβίωσης.

Και σε αυτό το επόμενο «ολοκαύτωμα» που πιθανά να έρθει, εγώ επιλέγω να μην είμαι θύμα. Η Δικαιοσύνη και η Πολιτεία, τι επιλέγουν;

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.