Η Αθήνα, και όχι μόνο, είναι έτοιμη να βάλει τα χρωματιστά της και να δώσει ηχηρό «παρών» στο Pride Festival το Σάββατο 13 Ιουνίου.
Το Pride είναι μια γιορτή της αγάπης. Για λίγες ώρες, το Σύνταγμα μετατρέπεται σε έναν χώρο όπου όλοι αισθανόμαστε ελεύθεροι να είμαστε ο εαυτός μας, ασφαλείς και οικεία, μακριά από τα ομοφοβικά κρούσματα της καθημερινότητας. Είναι μια μικρή ψευδαίσθηση ελευθερίας μέσα σε μια πραγματικότητα που συχνά αποδεικνύεται πολύ διαφορετική.
Ακριβώς όμως επειδή υπάρχουν τα εν λόγω περιστατικά, που μόνο μεμονωμένα δεν είναι, ίσως ήρθε ο καιρός το Pride να γίνει πιο διεκδικητικό και να αναβιώσει τις ένδοξες στιγμές του παρελθόντος.
Μια αλλοίωση στον χρόνο
Ας πιάσουμε όμως το νήμα από την αρχή. Αφετηρία του Pride Festival είναι τα «Stonewall Riots», ελληνιστί οι «ταραχές του Στόουνγουολ», η «εξέγερση του Στόουνγουολ».
Πρόκειται για διαδηλώσεις ενάντια σε μια αστυνομική επιδρομή που έλαβε χώρα νωρίς το πρωί της 28ης Ιουνίου 1969, στο Stonewall Inn, στη γειτονιά Γκρίνουιτς Βίλατζ του Κάτω Μανχάταν στη Νέα Υόρκη. Αυτό θεωρείται το βάπτισμα του πυρός για το φεστιβάλ.
Έκτοτε, οργανώθηκε και εξαπλώθηκε σε πολλές πόλεις των ΗΠΑ και αργότερα και της Ευρώπης (στην Ελλάδα, μόλις το 2005).
Ωστόσο, χρόνο με τον χρόνο, χάνει τον χαρακτήρα του. Βεβαίως και υπάρχουν οργανώσεις και συλλογικότητες που κάνουν εξαιρετική δουλειά, αλλά μήπως θα έπρεπε το Pride να γίνει μια μέρα που θα βγαίνουν αποφάσεις; Που θα ασκείται πίεση; Και που οι «πάνω» θα φοβούνται;
Ειδικότερα στην Ελλάδα, υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους θα έπρεπε να ασκηθεί αυτή η πίεση.
Σύμφωνα με ένα report της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Ελλάδα φαίνεται να έχει γίνει αρκετά πιο θετική απέναντι στα ΛΟΑΤΚΙ δικαιώματα σε σχέση με πριν από 10–20 χρόνια, αλλά ταυτόχρονα εξακολουθούν να υπάρχουν σχετικά υψηλά επίπεδα προκατάληψης, λεκτικής παρενόχλησης και περιστατικών βίας σε σύγκριση με πολλές χώρες της Δυτικής Ευρώπης.
Επίσης, σαν Ελληνίδα θα πω ότι η θετικότητα αυτή αναφέρεται μόνο στα δύο γράμματα της λέξης. Ο κόσμος έχει, σε έναν βαθμό, εξοικειωθεί με την εικόνα ενός gay και μιας λεσβίας (αρκεί να μην προκαλούν), αλλά όχι με τα υπόλοιπα γράμματα. Αν είσαι bisexual, νομίζουν ότι κάποτε θα επιλέξεις. Αν είσαι τρανς, σε φωνάζουν με την αντωνυμία που επιλέγουν εκείνοι. Δεν κατανοούν τι είναι το non-binary και έπρεπε να δουν μια pop σειρά του Γιώργου Καπουτζίδη για να μάθουν τι είναι intersex.
Άλλωστε και τα γεγονότα μόνο της τρέχουσας εβδομάδας μιλούν από μόνα τους. Μια 47χρονη δέχθηκε τρανσοφοβική επίθεση στην Καλλιθέα, τρεις συλλήψεις για ομοφοβική επίθεση έλαβαν χώρα στο Ζάππειο, ενώ αναφορικά με το φεστιβάλ, η ίδια η ΣΤΑ.ΣΥ. απέρριψε το αίτημα του Athens Pride για αφίσες στα μέσα μαζικής μεταφοράς, όπως κάθε χρόνο, τη στιγμή που μιλάμε για ένα γεγονός που παραλύει όλη την περιοχή του κέντρου της Αθήνας.
Αυτή η εικόνα λοιπόν με κάνει να επιθυμώ να δω πολιτική δράση στο Pride. Ένα pride με πιο αιχμηρές ομιλίες, επιμορφωτικά σεμινάρια, ακόμη και συλλογή υπογραφών για θέματα που απασχολούν. Κοινώς, να βγαίνει μια «είδηση» μετά το Pride και να φύγει από τη λογική μιας γιορτής.
Το pride και η καπιταλιστική του εσάνς
Αντ' αυτού, καθώς διασχίζεις το Pride τα τελευταία χρόνια, πέρα από πολλή αγάπη μαζεμένη, ένας λόγος που σε κάνει να θέλεις σίγουρα να πας, θα δεις περίπτερα, εταιρείες και γενικότερα καπιταλιστικές νότες σε όλη τη διοργάνωση.
Προϊόντα με ουράνια τόξα, ακόμη και χρωματιστά ποτά πωλούνται κατά τη διάρκεια όλης της χρονιάς. Μια ολόκληρη βιομηχανία είναι χτισμένη πάνω στο Pride, μια βιομηχανία που δεν έχει σίγουρα ούτε ένα τρανς άτομο στο εργατικό δυναμικό της, τουλάχιστον από όσα γνωρίζω και βλέπω η ίδια.
Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι δεν θα πάω στο Pride, ούτε σημαίνουν ότι δεν πρέπει να έχει εύθυμο χαρακτήρα. Δεν λέμε να χάσει τα χρώματά του, αλλά να γίνει και μια μέρα διεκδίκησης εκτός από μια μέρα επετείου.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
