Ποιανού είναι τελικά το Πολυτεχνείο; Τα Τέμπη; Η λαϊκή οργή;

Είχα την τύχη, τον Σεπτέμβριο του 2001, ούτε 30 χρόνια δηλαδή μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου και την αρχή του τέλους της Χούντας, να μπαινοβγαίνω καθημερινά στο Πολυτεχνείο, στη Στουρνάρη.

Μιλάμε για ξεκάθαρη τύχη, καθώς οι σπουδές μου ουδεμία σχέση με το Πολυτεχνείο και τις θετικές επιστήμες είχαν. Ως πρωτοετής φοιτητής των νομαδικών τότε ΕΜΜΕ, που δεν είχαν καμία σταθερή στέγη, τα περισσότερα μαθήματα του πρώτου και του δεύτερου εξαμήνου γίνονταν εν είδη φιλοξενίας στο θρυλικό και πολύπαθο κτίριο Γκίνη, εντός του Πολυτεχνείου. Στο κυλικείο του Γκίνη ήπια τον πρώτο μου ζεστό καφέ της ζωής μου - ακόμα έχει εγκαύματα η γλώσσα μου. 

Γιατί αυτή η εισαγωγή; Γιατί ο πρώτος μου φοιτητικός Νοέμβριος ήταν κοντά, μόλις ενάμιση μήνα μετά την εκκίνηση των μαθημάτων και εγώ ήμουν μέσα στην... πηγή: το να ζεις καθημερινά στο Πολυτεχνείο, να μπαινοβγαίνεις, να μυρίζεις, να στέκεσαι μέσα από την πύλη, να βλέπεις τις γωνίες που είναι γραμμένες με αίμα ήταν κάτι που μου άλλαξε τη ζωή. Για την οικονομία της κουβέντας, δεν γράφτηκα ποτέ σε καμία νεολαία, παρότι είχα πολλούς φίλους (και σαφή κλίση) στην Πανσπουδαστική. Της Πανσπουδαστικής ήταν και το μοναδικό «κομματικό» ταξίδι που πήγα ποτέ ως φοιτητής, στην Ίο, τον Μάιο του 2002. 

Επιπλέον, επίσης για την οικονομία της κουβέντας, το πιο «δεξιό» πράγμα που έχω ψηφίσει στα 42 μου, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα. Συνεχίζουμε με την απορία μου, όμως.

Διαβάστε ακόμη: «Πρωί 17ης Νοεμβρίου, βγήκα με μια κάμερα στους δρόμους γύρω από το Πολυτεχνείο»

Οι πορείες και τα Πολυτεχνεία που έζησα ως φοιτητής είχαν ακόμα την αίσθηση και τις φωνές ενός μαζικού λαού. Ενός λαού που συνδέεται ακόμα νοητά με αυτόν που βγήκε στον δρόμο για να εξεγερθεί κατά της Χούντας. Και τα κατάφερε με το αίμα του. Μαθητές, φοιτητές, εργάτες χωρίς ταμπέλες, χωρίς μητρώα, χωρις αριστερόμετρα, χωρίς μάγκες και χωρίς φλώρους. Δεν υπήρχαν ΑΡΑΣ, ΑΡΙΝ, ΑΡΝΤΑΝ, εξηνταπέντε χιλιάδες παρακλάδια που στο τέλος της μέρας, τι πασχίζουν να μας πούνε εμάς των «απέξω»; Ότι δεν είμαστε όλοι για όλα.

Ότι δεν μου ανήκει κανένα Πολυτεχνείο αν δεν έχω κάνει τουλάχιστον ένα πέσιμο στη ζωή μου. Ότι είμαι βολεμένος επειδή μένω στο Χαλάνδρι και έχω αυτοκίνητο. Είπα για πέσιμο και θυμήθηκα τα Τέμπη. Πώς φέρνει η μια κουβέντα την άλλη, έ; Η σεισμική πορεία στο Σύνταγμα ανήμερα των 2 χρόνων από το έγκλημα των Τεμπών έληξε με το τεράστιο ντου στα ΜΑΤ. Και μάλιστα όσοι «άσχετοι» τολμήσαμε να δούμε προβοκάτσια πίσω από το ντου, νιώσαμε το αυτί μας να τραβιέται από τους ιθύνοντες.

Το κατόρθωμα να φύγει πανικόβλητος ο κόσμος, γονείς με παιδάκια μεταξύ άλλων, από το Σύνταγμα ήταν ολόδικό τους, και ντροπή μας που σκεφτήκαμε ότι κάποιος έριξε μερικούς ασφαλίτες ανάμεσά τους. Ζητώ δημόσια συγγνώμη για το ατόπημα. Απλά όλο αυτό το καπέλο (πώς καλή ώρα βάζουν καπέλο οι οπαδικοί σύνδεσμοι στα εισιτήρια - μα πώς έμπλεξα τώρα τους οπαδούς εδώ, τς τς τς) αφενός καταργεί την ιστορία, και αφετέρου φωνάζει ότι δεν θα ξαναγραφτεί τέτοια ιστορία. Αν σήμερα είχαμε χούντα, ποιοι θα έμπαιναν τελικά στο Πολυτεχνείο; Και τι θα κουβαλούσαν; Και ποια φράξια θα πλακωνόταν με την άλλη έξω από τα αμφιθέατρα για το σε ποια ανήκει δικαιωματικά ο αγώνας;

Κι αναρωτιέμαι τελικά. Όσοι πλακώνονταν προχθές για το Πολυτεχνείο, ή για κάθε λαϊκό αγώνα ΑΠΛΩΝ ανθρώπων που κατέβηκαν αυθόρμητα και αντιστάθηκαν κατά του τυράννου και τον νίκησαν, όσοι δηλαδή πιστεύουν ότι κούρασαν οι φλωριές και οι ειρηνικές διαμαρτυρίες ακόμα κι αν μιλάμε για ποτάμια εκατομμυρίων ανθρώπων, τι έχουν να πουν για την 17η Νοέμβρη του 1973; Τι έχουν να πουν για όσους απλώς σκοτώθηκαν (χωρίς πάλη σώμα με σώμα, απλά προτάσσοντας τα στήθη) για να έχουμε σήμερα δημοκρατία;

Πώς εξηγούν το γεγονός ότι μια διαμαρτυρία χωρίς καδρόνια, στυλιάρια και βόμβες έφερε την ανατροπή μιας χούντας; Ήταν εντάξει τότε οι ειρηνικές, παλλαϊκές διαμαρτυρίες; Μετά χάλασαν;

Και επιτέλους, για να μην ξεχνιόμαστε, τα Τέμπη των εκατομμύριων φωνών, σε ποια οργάνωση ανήκουν; Πλησιάζει και η τρίτη επέτειος και πρέπει να γνωρίζουμε όλοι εμείς οι ειρηνικά ηττημένοι που ίσως θέλουμε να κατέβουμε στον δρόμο.

Διαβάστε ακόμη: Σε ποιον βαθμό στήριξε η ελληνική κοινωνία τη Χούντα;

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.