Το Πολυτεχνείο και αυτοί που βγάζουν φλύκταινες

«Αυτή είναι η προσωπική μου άποψη και σε μια δημοκρατία μπορώ να τη λέω». Αυτή η ατάκα είναι μέρος της online αντίδρασης της Αφροδίτης Λατινοπούλου λίγο μετά τη δημοσίευση που την έκανε διάσημη, αφορούσε αξύριστες μασχάλες και τελικά με μαγικό τρόπο τής έδωσε, λίγα χρόνια μετά, μία θέση στην Ευρωβουλή.

Τι καιροί να ζει κανείς.

Με αυτό τον θεσμικό ρόλο, η Αφροδίτη Λατινοπούλου, σε ένα αγωνιώδες κυνήγι ακροδεξιών ψήφων, ανέβασε ένα βίντεο με κλικμπέιτ τίτλο για τους «6 μύθους για το Πολυτεχνείο που δεν θα μας μάθουν ποτέ στο Σχολείο». Πίσω της η σημαία της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σε αυτόν τον εξάψαλμο που έριξε, η λίγο πιο ήρεμη από συνήθως Αφροδίτη Λατινοπούλου αναφέρει ότι το Πολυτεχνείο ανήκει σε όλους και όχι στην Αριστερά. Ταυτόχρονα λέει ότι έγινε από μερικές εκατοντάδες φοιτητές, και όχι από χιλιάδες ανθρώπους. 

Στο ενδιάμεσο, επειδή το παραμύθι με τη μη ύπαρξη νεκρών στο Πολυτεχνείο, χάρη στην έρευνα του Λεωνίδα Καλλιβρεττάκη, είχε τελικά δράκο, η Αφροδίτη Λατινοπούλου άρχισε να λέει ότι δεν ήταν χιλιάδες αλλά 40 (λες και δεν είναι σημαντικός αριθμός αυτός) και ότι κανείς τους δεν ήταν εντός του χώρου του Πολυτεχνείου.

Στη λεζάντα, η ίδια ζητάει να καταργηθεί ο εορτασμός του Πολυτεχνείου από τη δημόσια παιδεία. Σε περίπτωση που τέλος πάντων κάποιος θέλει να γιορτάζει ας το κάνει σπίτι του. Μας το επιτρέπει.

Διαβάστε Επίσης: «Πρωί 17ης Νοεμβρίου, βγήκα με μια κάμερα στους δρόμους γύρω από το Πολυτεχνείο»

Αν αυτά τα λόγια είναι κομμένα και ραμμένα από τα social media μίας πολιτικού που έγινε γνωστή επειδή μίλησε για τρίχες, έχουν το ενδιαφέρον τους. Κυρίως γιατί μοιάζουν να αφορούν ένα κοινό που βγάζει φλύκταινες κάθε τέτοια μέρα.

Ενός κοινού που κάθε φορά σπεύδει να μιλήσει για μύθους του Πολυτεχνείου, χαμένους στον ορίζοντα του χωροχρόνου. Ως μία ευρύτερη αντίδραση απέναντι σε ένα κίνημα και μία γενιά που τόλμησε να αυτοθυσιαστεί απέναντι σε ένα τυραννικό καθεστώς, με τρόπο που οι ίδιοι ούτε θα διανοούνταν. Η αλεπού και τα κρεμαστάρια.

Αυτή η γενιά, λέει, κατέστρεψε την Ελλάδα που τη δεκαετία του 1950 και του 1960 έτρωγε με χρυσά κουτάλια. Είναι γνωστές οι ιστορίες που έχουμε από παππούδες και γιαγιάδες για το πόσο πλούσια και ειρηνικά ζούσαν πριν την εξέγερση του Πολυτεχνείου.

Σε κάθε περίπτωση, δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι αυτή η εμμονική προσπάθεια να αποδομηθεί το Πολυτεχνείο και οι εορτασμοί του, αποκτά σχεδόν υπαρξιακά χαρακτηριστικά. Μία αντιδραστικότητα για την αντιδραστικότητα. Ένα κλείσιμο του ματιού σε ειλικρινείς και μη ειλικρινείς νοσταλγούς της Επταετίας.

Κατά κάποιο τρόπο όμως, αυτοί οι ίδιοι είναι που δίνουν κάθε χρόνο ένα νέο νόημα στη γιορτή του Πολυτεχνείου. Τη βγάζουν έξω από τον κίνδυνο της μουσειοποιημένης απονεύρωσής του. Αυτής της μουσειοποίησης που θα το έκαναν μία γιορτή που αφορά τους πάντες και επομένως κανέναν.

Το Πολυτεχνείο όμως δεν αφορά τους πάντες. Αφορά όλους εκείνους και όλες εκείνες που πιστεύουν στη Δημοκρατία και στην ελευθερία. Σε αυτούς που δεν καλοβλέπουν τυραννικά καθεστώτα στο παρελθόν και στο μέλλον.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.