Από το ψαλτήρι στο heavy metal: Ο ιερέας από το Ναύπλιο που «τρέλανε» το Pitchfork

Τον Μάιο του 2026, η Ελλάδα δονείται από το απόλυτο moshpit, με τους Metallica και τους Iron Maiden να γεμίζουν στάδια και να ξεσηκώνουν τα πλήθη. Κι όμως, η πιο ανατρεπτική μουσική «βόμβα» της χρονιάς δεν έσκασε από κάποιο underground στούντιο των Εξαρχείων, αλλά από το Ναύπλιο. Συγκεκριμένα, από την ενορία της Γεννήσεως της Θεοτόκου (τη γνωστή «Παναγίτσα»), όπου ο πατέρας Διονύσιος Ταμπάκης αποφάσισε να αποδείξει ότι ο Παράδεισος... έχει πολύ βαρύ μπάσο.

Ένας ανήσυχος ιερέας ανάμεσα στο ψαλτήρι και τα synths

Στα 53 του χρόνια, ο πατήρ Διονύσιος είναι η επιτομή του πολυτάλαντου ανθρώπου, καθώς είναι οικογενειάρχης με τρία παιδιά, συγγραφέας που γεφυρώνει την αγιορείτικη σκέψη με το χάος της σύγχρονης καθημερινότητας, και βαθύς γνώστης της βυζαντινής μουσικής.

Μόνο που αντί να περιοριστεί στα στενά όρια του αναλογίου, πήρε την παράδοση της ανατολικής Μεσογείου –το κανονάκι, το ούτι, το νέι και την πολίτικη λύρα– και τα έβαλε στο ίδιο μπλέντερ με ηλεκτρικές κιθάρες, techno beats και rap ρίμες.

«Paradise Metal»: Όταν το βυζαντινό dubstep γίνεται sold-out

Στις 29 Απριλίου, ο αντισυμβατικός ιερέας κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Paradise Metal». Ξεχάστε τις safe επιλογές και τα «χλιαρά» πειράματα. Μιλάμε για 12 κομμάτια όπου η μυσταγωγική ψαλτική ατμόσφαιρα γίνεται ο καμβάς για industrial ρυθμούς και doom metal ξεσπάσματα.

Όλο αυτό το ηχητικό low-fi θαύμα στήθηκε και ηχογραφήθηκε από τον ίδιο, στο σπίτι του στο Ναύπλιο, με την Ευγενία Συμέλα Αρμένη να προσθέτει τη δική της φωνητική πινελιά σε δύο κομμάτια.

Αν αναρωτιέστε αν το κοινό ήταν έτοιμο για «θρησκευτικό dubstep», η απάντηση δόθηκε στα ταμεία: η πρώτη limited edition σε 150 κασέτες έγινε sold out εν ριπή οφθαλμού. Πλέον, οι συλλέκτες «σφάζονται» για το έγχρωμο βινύλιο (LP) που κυκλοφορεί στην αγορά.

Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Το Pitchfork, το πιο αυστηρό και «ψαγμένο» μουσικό site του πλανήτη, όχι μόνο δεν αντιμετώπισε το project ως γραφικό, αλλά κυριολεκτικά υποκλίθηκε:

«Το Paradise Metal είναι στην πραγματικότητα μια σειρά επιφοιτήσεων, μια φαινομενικά περίεργη δημιουργία που λειτουργεί ως παραδειγματική διδασκαλία για τις προσδοκίες. Είναι ένας χαρούμενος, σοβαρός, παιχνιδιάρικος και οδυνηρός δίσκος... μεταξύ διαλογιστικής ευδαιμονίας και πειραματισμών στο θρησκευτικό dubstep. Ηχογραφημένο στο σπίτι από έναν παντρεμένο πατέρα, μοιάζει με το έργο κάποιου που αναζητά έναν νέο τρόπο να περιηγηθεί στον κόσμο».

Η κριτική μάλιστα κατέληξε με μια σχεδόν ποιητική διαπίστωση: αυτά τα κομμάτια μπορεί να μην είναι τυπικές προσευχές, αλλά είναι «προσωπικές αποστολές σε κάποιον άγνωστο αιθέρα, με την ελπίδα ότι η μετάδοση του μηνύματος θα βοηθήσει».

Ποιος είπε, λοιπόν, ότι η πνευματική αναζήτηση θέλει μόνο ησυχία; Φαίνεται πως φέτος, ο δρόμος για τη φώτιση περνάει μέσα από ένα πολύ καλό ηχοσύστημα, με τα μπάσα στο τέρμα και την ευλογία του πατέρα Διονυσίου.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.