Το ελληνικό χωριό που βουλιάζει: Η εκκλησία μοιάζει με τον Πύργο της Πίζας

Στα ορεινά των Τρικάλων, στη Θεσσαλία στη νότια Πίνδο, βρίσκεται ένας οικισμός που αποτελεί μια τρανταχτή απόδειξη της δύναμης της φύσης: το Ροποτό. Ένα χωριό το οποίο έχει εγκαταλειφθεί όχι λόγω οικονομικής μετανάστευσης, αλλά για μια δραματική ιστορία... μετατόπισης!

Ο επισκέπτης που θα βρεθεί στο Ροποτό αντικρίζει ένα μοναδικό θέαμα: σπίτια και κτίρια που στέκονται όρθια, αλλά με μια σοκαριστική κλίση. Η εκκλησία της Παναγίας της Θεοτόκου, το σύμβολο του χωριού, έχει γίνει η ελληνική εκδοχή του Πύργου της Πίζας, όντας πλέον ένα από τα πιο φωτογραφημένα μνημεία γεωλογικής αστάθειας στη χώρα. 

Διαβάστε ακόμη: Το Γιβραλτάρ της Ελλάδας: Το νησί με τον πιο τρομακτικό βράχο στην Ευρώπη

Η σύγκριση με τον Πύργο της Πίζας μόνο τυχαία δεν είναι. Το αξιοθέατο της Ιταλίας έχει κλίση μόλις 3,97 μοιρών, τη στιγμή που η εκκλησία του Ροπωτού έχει πάρει κλίση 17 μοιρών!

Το χρονικό της καταστροφής στο Ροποτό

Όλα ξεκίνησαν όταν εμφανίστηκαν ρωγμές στο χωριό το 1960 και τελικά εκκενώθηκε το 2012, με πάνω από 300 οικογένειες να εγκαταλείπουν τα σπίτια τους, μετά από κατολισθήσεις που κατέστρεψαν περιουσίες και προκάλεσαν μεγαλύτερη βύθιση του χωριού.

Εκείνη τη χρονιά καταρρακτώδεις βροχές προκάλεσαν μια σειρά από κατολισθήσεις και έτσι ολόκληρο το χωριό, που είναι χτισμένο σε πλαγιά του όρους Καραβούλα, άρχισε να γλιστράει και σήμερα βρίσκεται σχεδόν 40 μέτρα πιο κάτω από εκεί που είχε χτιστεί!

Οι κατολισθήσεις είχαν ξεκινήσει ήδη από τη δεκαετία του 1960, ωστόσο δεν ήταν τόσο έντονες όσο την τελευταία δεκαετία. Κάποια από τα σπίτια σ’ αυτό το χωριό της Ελλάδας βρίσκονται άθικτα, καθώς έχουν γλιστρήσει μαζί με τα θεμέλιά τους, άλλα έχουν κοπεί στα δύο κυριολεκτικά.

Ο κεντρικός οικισμός αριθμούσε τότε περί τα 100 σπίτια. Στη δεκαετία του 1970 οι κατολισθήσεις επαναλήφθηκαν προκαλώντας πρόσθετες ζημιές, πάλι στον κεντρικό οικισμό. Μεταγενέστερα, το 1979 οι κατολισθήσεις έπληξαν πάλι τον κεντρικό οικισμό με επιπτώσεις στις οικοδομές και σε άλλες κατασκευές (τσιμέντινα αυλάκια, ξερολιθιές). Το 1984, στην κοινότητα Ροποτού αναζητήθηκε ο τρόπος επιλογής μέτρων, κυρίως τεχνικών έργων, που μπορούν να υλοποιηθούν, ώστε αφού ανασχεθούν οι κατολισθήσεις, να βελτιωθούν οι συνθήκες θεμελίωσης.

Διαβάστε ακόμη: Ποιος «κοιμάται» κάτω από τη Νίσυρο; Το μοναδικό επισκέψιμο ηφαίστειο και ο μύθος του γίγαντα

Μετά από αίτημα της κοινότητας Ροποτού εγκρίθηκε το 1990 πρόγραμμα γεωτεχνικής έρευνας, το οποίο περιέλαβε τη διάνοιξη δύο γεωτρήσεων σε επιλεγμένες θέσεις του κεντρικού οικισμού. Εντός των δύο γεωτρήσεων εγκαταστάθηκαν αποκλισιόμετρα για την παρακολούθηση των εδαφικών μετακινήσεων.

Η Αναγκαστική Εκκένωση

Καθότι πλέον τα σπίτια των ανθρώπων δεν είναι ασφαλή οι κάτοικοι έχουν εγκαταλείψει το Ροποτό. Οι λίγοι που αρνούνται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους έχουν μεταφερθεί σε κάποιες πρόχειρες κατασκευές τις οποίες έχουν φτιάξει οι ίδιοι από τα χαλάσματα των κανονικών τους σπιτιών.

Η Ελληνική Πίζα: Η εκκλησία που γέρνει και οι νόμοι της βαρύτητας

Το κτίριο, που κάποτε δέσποζε πάνω από τον οικισμό, σήμερα στέκεται ως ένα μνημείο της παραμόρφωσης και αποτελεί τεράστιο πόλο έλξης που πολλοί την επισκέπτονται για να παρατηρήσουν το περίεργο φαινόμενο. 

Μπαίνοντας μέσα στην εκκλησία δεν υπάρχει τίποτα πέρα από το ιδιαίτερο πάτωμα της, το οποίο δεν έχει καθόλου ρωγμές, Η υπόλοιπη εκκλησία είναι λευκή ενώ υπάρχει και μια σκάλα που οδηγεί σε ένα μικρό ύψωμα.

Διαβάστε ακόμη: Η «στοιχειωμένη» παραλία στην Εύβοια και ο θρύλος με τους νεκρούς που βγαίνουν από τη θάλασσα

Για να πας από τη μια πλευρά στην άλλη αισθάνεσαι λες και ανεβαίνεις μια ανηφόρα. Βασικά, είναι μια ανηφόρα… Αλλά μέσα σε μια εκκλησία.

Όποιος περιηγηθεί στο Ροποτό νιώθει έντονη δυσφορία και ίλιγγο. Ο ίδιος ο ορίζοντας μοιάζει να έχει στραβώσεi!

Η άγρια ομορφιά γύρω από το «χωριό-φάντασμα»

Μπορεί ο οικισμός να καταρρέει, όμως η φύση γύρω του παραμένει εντυπωσιακά ζωντανή. Το Ροποτό απλώνεται 11 χλμ. νότια της Πύλης και 31 χλμ. από τα Τρίκαλα, σε υψόμετρο 750 μ., στο κέντρο ενός πυκνού καστανοδάσους 3.500 στρεμμάτων.

Διαβάστε ακόμη: Ούτε περίπτερο, ούτε καφέ: Το ελληνικό χωριό που έχει μόνο ένα αστεροσκοπείο και μία ταβέρνα

Η περιοχή λειτουργεί ως καταφύγιο άγριας ζωής -αγριογούρουνα, αλεπούδες, πέρδικες-  και είναι πνιγμένη στα έλατα, ενώ 15 πηγές ανανεώνουν συνεχώς το τοπίο. Από τα μονοπάτια που οδηγούν προς την κορυφή της Καράβας (1.618 μ.) η θέα απλώνεται επιβλητική, σε πλήρη αντίθεση με το έρημο χωριό χαμηλά.

Κι όμως, παρά την εγκατάλειψη, η «ψυχή» του τόπου επιμένει: το ετήσιο αντάμωμα των Ροποτιανών τον Ιούλιο και το πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου υπενθυμίζουν ότι πίσω από τα γκρεμισμένα σπίτια υπάρχει μια κοινότητα με ιστορία και ρίζες.

Ένας αυτοτελής αγροτικός οικισμός με παραδοσιακή ή σύγχρονη συγκέντρωση, τουλάχιστον δέκα κανονικών κατοικιών.