10 τύποι πελατών που συναντάς σε ένα σύγχρονο σουβλατζίδικο, σύμφωνα με έναν σουβλατζή

Το σουβλάκι έχει αλλάξει μορφές, έχει εκσυγχρονιστεί, έχει γίνει «πίτα κλαμπ», έχει και άπειρες σος (ή αλοιφές, όπως θέλετε πείτε το), έχει λανσαριστεί και σε βίγκαν εκδοχή, έχει δημιουργήσει μέγαλο θέμα συζήτησης στο «με πατάτα μέσα ή χωρίς» με ένθερμους φαν και στις δύο πλευρές, ενώ στα εκτός ελληνικών συνόρων σουβλατζίδικα, εκεί είναι μια άλλη, ακόμα πιο χαοτική ιστορία.

Εμείς αποφασίσαμε να κάνουμε μια πρώτη απόπειρα να φτιάξουμε μια αυτοχέδια ανθρωπογεωογραφία των ανθρώπων που παραγγέλνουν σουβλάκι, τους χαρακτήρες τους, ανάλογα με αυτό που επιλέγουν.

Σε αυτό το παράτολμο εγχείρημα μας βοήθησε ο Αργύρης*, ένας μύστης του σουβλακιού , ο οποίος κάποια στιγμή αποφάσισε να εργαστεί σε ένα σουβλατζίδικο στον Πειραιά. Για το μαγαζί στο οποίο δουλεύει θα πούμε μόνο πως είνα ένα από τα πιο δημοφιλή της πόλης. 

Εκείνοι που πάνε πρώτο - δεύτερο - τρίτο ραντεβού

Είναι αυτοί που έχουν κάποιο τακτ, που ποτέ δεν θα φάνε μεγάλη μπουκιά, θα είναι πιο λεπτοί στις κινήσεις τους και πάντα, μα πάντα, θα παραγγείλουν ένα σουβλάκι λιγότερο από αυτό που πραγματικά θέλουν !

Οι τομάτα-πατάτα-σος

Είναι περίπου 30 ετών και όπου και να πάνε, ακόμα και σε πιτσαρία, θα πάρουνε το ίδιο, τομάτα-πατάτα - σος. Δεν μπορούν να διανοηθούν ότι μπορεί να μπει κάτι άλλο, πχ κρεμμύδι, μέσα στο τυλιχτό.

Ο καυτερός

Είναι αυτός που παραγγέλνει όλα καυτερά, τα τυλιχτά, τις πατάτες, όλα. Και θα σου πει «όπως τα κάνετε εσείς καυτερά και βάλε και λίγο ακόμα πιπέρι!». Στο τέλος θα τον δείς να τρώει και να ιδρώνει, να του τρέχει η μύτη, να μη μπορεί να πάρει ανάσα και να σου λέει «το ήθελα κι άλλο καυτερό».

Μια πολύ ξεχωριστή κατηγορία

Δεν μπορώ να τους βρώ όνομα, είναι συνήθως παππούδες 75+ετών που έρχονται με τις γυναίκες τους. λιγουρεύονται το χοιρινό, αλλά παραγγέλνουν κοτόπουλο με αλάδωτη πίτα. Μετά έρχονται μόνοι τους και σου λένε «κάνε μου σε παρακαλώ ένα με χοιρινό με μπόλικο λιπάκι, αν με δεις όμως με τη γυναίκα μου, δεν έχω περάσει από εδώ!».

Ο «εμένα θα ακούς που ξέρω»

Είναι συνήθως από κάποιο χωριό της Βοιωτίας και θα σου πει «εμένα θα ακούς γιατί εγώ ξέρω πως το φτιάχνουνε το κρέας, εγώ ξέρω πως ψήνουνε την πίτα» και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο. 

Ο αλοιφής

Είναι Στερεοελλαδίτης ή Θεσσαλονικός και δεν μπορεί να διαχειριστεί το γεγονός ότι δεν βάζουμε πχ τυροσαλάτα, μουστάρδα, μαγιονέζα στο σουβλάκι. «Συγνώμη δεν έχετε σος βουδαπέστης;» και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς.

Ο βίγκαν

Το πρόβλημα με τον βίγκαν δεν είναι φυσικά αυτό που τρώει, αλλά το γεγονός ότι έρχεται σε ένα μαγαζί που λέει ξεκάθαρα ότι φτιάχνει φαγητό με κρέας και λέει «μα δεν έχετε επιλογές βίγκαν; Μα δεν έχετε γύρο από σελινόριζα;» Το τελευταίο όντως μου το έχουν ρωτήσει. Είναι οκ να είσαι βίγκαν, μην είσαι μαλ@κας.

Ο τηλεφωνάτος

Δεν μπορώ να τους καταλάβω αυτούς. Είναι λες και έχουν ερωτική σχέση με κάποιον από το μαγαζί. Παίρνουν τηλέφωνο και λένε «θα περάσω από το μαγαζί στις 8 να φάω δύο σουβλάκια». Είναι πολλοί που το κάνουν αυτό. «Σκοπεύω να έρθω αύριο, φροντίστε να έχετε σουβλάκια».

Ο «σιγά το φαγητό, εγώ το κάνω καλύτερο»

Είναι συνήθως ηλικιωμένος, θα έρθει με την παρέα του, θα φάει με δύο μπουκιές ό,τι παραγγείλει και ύστερα θα τους λέει «σιγά την μαλ@κία, εγώ το κάνω καλύτερο και θα ξέρεις και τι τρως, όχι βρωμιές».

Αυτός που υπάρχει σε κάθε μαγαζί με φαγητό

Μπαίνει μέσα και μας παρακαλάει ευγενικά, να χαμηλώσουμε την μουσική, να μαζέψουμε τις άδειες καρέκλες, να μην φωνάζουμε, γιατί θέλει να φάει ένα σουβλάκι. Στο τέλος θα μας πει και να φύγουμε από το μαγαζί. 

Οι extreme αλλεργικοί

Δεν αναφέρομαι στους ανθρώπους που έχουν μια συνηθισμένη αλλεργία, αλλά στους πελάτες που μας λένε «είμαι αλλεργικός στο αλάτι, στο πιπέρι, στη ρίγανη, στα ίχνη σόγιας» και δεν ξέρω κι εγώ σε τι άλλο. Ειλικρινά σε αυτούς τους ανθρώπους θέλω να τους δώσω 10 ευρώ να φάνε μια πίτσα, δεν καταλαβαίνω γιατί ρισκάρουν τη ζωή τους για ένα σουβλάκι. 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.