Ένα εκατομμύριο σφαίρες στο Blair Mountain: Ο ακήρυχτος πόλεμος των μεταλλευτικών στους ανθρακωρύχους

Ποιος είναι ο πόλεμος που «έκανε» τις ΗΠΑ; Σε αυτή την ερώτηση, η προφανής επιλογή είναι μεταξύ του Πολέμου της Ανεξαρτησίας ή του Αμερικανικού Εμφυλίου. Διαμάχες με κοινό παρονομαστή την ελευθερία. Την ελευθερία από την ξένη επιστασία, την ελευθερία να υπάρχεις ως ίσος.

Αυτή η ερώτηση όμως, αφήνει κενό ίσως το μεγαλύτερο κεφάλαιο στη διαμόρφωση της σημερινής αμερικανικής κοινωνίας του ελεύθερου κεφαλαίου, αυτό της «πάταξης» του συνδικαλισμού.

Ποιος είναι ο πόλεμος που έφερε τις ΗΠΑ στο σήμερα; Εννοώντας φυσικά το σήμερα μίας Αμερικής που έχει αντικαταστήσει την ελευθερία με τον φόβο του άλλου, στην οποία το Αμερικανικό Όνειρο της προόδου αυτοκτονεί στα drive throughs των αλυσίδων εστίασης, στις ουρές για ασφαλιστικά αιτήματα και σε αντίσκηνα στην άκρη του πεζοδρομίου.

Η οροσειρά των Απαλαχίων, που τεντώνεται βορειοανατολικά από το Μισισιπί και τη Τζόρτζια μέχρι το Οχάιο και την Πενσιλβάνια, είναι σήμερα μία δεντρόφυτη ράχη από ησυχία, ετοιμόρροπα κτίρια και θροΐσματα ανθρώπινου δράματος.

Το επίκεντρο της φτώχειας, του αναλφαβητισμού, των εξαρτήσεων, της ανέχειας της Αμερικής που τεμάχισε τους εργαζόμενους σε μοναχικές, τρομαγμένες, και ανυπεράσπιστες μονάδες.

Στις αρχές του 20ού αιώνα, ένας ακήρυχτος πόλεμος σε αυτή τη μέχρι σήμερα άγρια γωνιά της Αμερικής, ο μεγαλύτερος που είδε η ομοσπονδία από την «αδελφοκτονία» του Εμφυλίου, έπνιξε τις τελευταίες επαναστατικές φωνές και έβγαλε νικητή του τον καπιταλισμό.

Στάχτη στα μάτια

Η ραγδαία αυξανόμενη χρήση άνθρακα στα τέλη του 19ου αιώνα απαιτούσε εκατοντάδες χιλιάδες εργάτες να μοχθούν για να βγάζουν το πολύτιμο ορυκτό από τη γη, να το ταξινομούν, να το φορτώνουν σε βαγόνια και να το μεταφέρουν στα αστικά και βιομηχανικά κέντρα που το κατανάλωναν.

Τα περισσότερα ανθρακωρυχεία ήταν αραιοκατοικημένα σε σύγκριση με τις πόλεις που προμήθευαν. Οι εργάτες έπρεπε να στρατολογηθούν και ουσιαστικά να παρασυρθούν σε κοινότητες οργανωμένες ως «στρατόπεδα εξόρυξης».

Εκπρόσωποι εταιρειών ταξίδευαν σε όλο τον αγροτικό νότο, στρατολογώντας μαύρους εργάτες από πρώην περιοχές φυτειών, εν μέσω ενός νεου κύματος λευκής βίας που ακολούθησε την κατάρρευση της Ανασυγκρότησης.

Διαβάστε ακόμα: Ναυάγιο στη Θάλασσα του Μαρμαρά: «Σου είπα να στρίψεις αριστερά» – Τι αποκαλύπτουν οι συνομιλίες των καπετάνιων

Οι στρατολόγοι έφτασαν μέχρι και σε φτωχές πόλεις της Νότιας και Ανατολικής Ευρώπης, πληρώνοντας ναύλα ταξιδιού για τους άνδρες που υπόσχονταν να εργαστούν στα ανθρακωρυχεία κατά την άφιξή τους.

Μέχρι τις αρχές του εικοστού αιώνα, σχεδόν μισό εκατομμύριο εργάτες -κυρίως άνδρες και αγόρια, αλλά και μερικές γυναίκες σε μικρότερες, οικογενειακές μονάδες- μοχθούσαν στα αμερικανικά ανθρακωρυχεία, οργανωμένα γύρω από οικιστικές κοινότητες, τις λεγόμενες «εταιρικές πόλεις».

Η πραγματικότητά τους ήταν πολύ διαφορετική από τις υποσχέσεις. Οι μισθοί ήταν χαμηλοί και η εταιρεία, η οποία νοίκιαζε σπίτια στους ανθρακωρύχους και διαχειριζόταν τα καταστήματα εφοδιασμού, έλεγχε το κόστος ζωής τους.

Οι ανθρακωρύχοι πληρώνονταν με τον τόνο και συχνά προέκυπταν συγκρούσεις σχετικά με τη διαδικασία ζύγισης του άνθρακα. Η κυκλική φύση της βιομηχανίας σήμαινε ότι η απασχόληση στα ορυχεία μπορούσε επίσης να είναι ακανόνιστη και επισφαλής.

Οι συνθήκες διαβίωσης στους καταυλισμούς άνθρακα ήταν συχνά άθλιες, με την κοινωνική ζωή να ορίζεται από την εταιρεία και τις βασικές ελευθερίες του λόγου, της κίνησης και του συνέρχεσθαι να περιορίζονται από ιδιωτικούς χωροφύλακες και αγορασμένους σερίφηδες των εταιρειών.

Η εξόρυξη άνθρακα ήταν απίστευτα επικίνδυνη εργασία. Κατά τη διάρκεια της βιομηχανικής άνθησης του άνθρακα μεταξύ 1880 και 1923, περισσότεροι από 70.000 ανθρακωρύχοι πέθαναν εν ώρα εργασίας. Πολλοί περισσότεροι έχασαν τη ζωή τους από εργασιακές ασθένειες, αλλά δεν καταγράφηκαν στις επίσημες στατιστικές.

Η άνοδος των συνδικάτων

Για να βελτιώσουν τις συνθήκες εργασίας τους και τη μεταχείρισή τους από τους εργοδότες, οι ανθρακωρύχοι και οι οικογένειές τους οργάνωσαν συνδικάτα, συμπεριλαμβανομένων των United Mine Workers of America, της Progressive Miners Union και της National Union of Minerworkers.

Το ποικιλόμορφο εργατικό δυναμικό, το οποίο περιλάμβανε ανθρακωρύχους από πολλά φυλετικά και εθνοτικά υπόβαθρα, που συχνά μιλούσαν διαφορετικές γλώσσες, παρείχε ευκαιρίες για ταξική αλληλεγγύη πέρα ​​από αυτές τις διαφορές, αλλά επίσης έκανε την οργάνωση και την αντίσταση της εργασίας πιο δύσκολη και κατακερματισμένη.

Οι κυβερνήσεις των πολιτειών και η ομοσπονδιακή κυβέρνηση αναγνώρισαν επίσης την ανάγκη για δράση. Ένα κύμα νομοθεσίας για την ασφάλεια ψηφίστηκε στις πολιτείες μεταξύ 1905 και 1915 και, σε ομοσπονδιακό επίπεδο, ιδρύθηκε το Γραφείο Μεταλλείων στο Υπουργείο Εσωτερικών το 1910.

Αυτές οι μεταρρυθμίσεις οργανώθηκαν σε μεγάλο βαθμό γύρω από την επιθεώρηση των ορυχείων από τις ρυθμιστικές αρχές. Ωστόσο, υπήρχαν πάντα περισσότερα ορυχεία προς επιθεώρηση από ό,τι ρυθμιστικές αρχές μπορούσαν να διαχειριστούν, αφήνοντας χώρο στην εργοδοτική ασυδοσία και εκμετάλλευση των εργατών.

Ακόμα και όταν πραγματοποιούνταν επιθεωρήσεις, ένας συνδυασμός διαφθοράς, πιέσεων της αγοράς, εκφοβισμού και αδύναμων μηχανισμών επιβολής περιόριζε τη χρησιμότητά τους στην πρόληψη ατυχημάτων και τη διασφάλιση δικαιωμάτων.

Αναμμένα κάρβουνα στα Απαλάχια

Το αποτέλεσμα ήταν μία σειρά από διάχυτες βίαιες συγκρούσεις στις βορειοανατολικές Πολιτείες, μεταξύ εργαζομένων και εργοδοτών, που έμειναν στην ιστορία ως «Πόλεμοι του Άνθρακα», πλαισιόνοντας μία περίοδο περίπου από το 1890 έως το 1930, η οποία είδε την πρώτη μεγάλη ήττα του συνδικαλισμού στις ΗΠΑ.

Το 1912, οι ανθρακωρύχοι στα Paint και Cabin Creeks της Δυτικής Βιρτζίνια απεργούσαν για υψηλότερους μισθούς. Όταν οι εταιρείες άνθρακα κάλεσαν την περιβόητη Υπηρεσία Μυστικών Υπηρεσιών Baldwin-Felts για να σπάσουν την απεργία, ξέσπασε βία.

Οι ανθρακωρύχοι οπλίστηκαν και πορεύτηκαν προς το Καπιτώλιο της πολιτείας, όπου ανέγνωσαν μια κήρυξη πολέμου. Η βία συνεχίστηκε καθ' όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού, αφήνοντας δεκάδες νεκρούς, και ο κυβερνήτης τελικά επέβαλε στρατιωτικό νόμο.

Το 1913, ξέσπασε διαμάχη που διήρκεσε ένα χρόνο στο Κολοράντο, όταν οι ανθρακωρύχοι απεργούσαν για αναγνώριση των συνδικάτων, τερματισμό του συστήματος φύλαξης των εταιρειών και μια λίστα αιτημάτων που θα έδιναν στους εργάτες μεγαλύτερο έλεγχο της ζωής τους στα ορυχεία και στις κοινότητές τους.

Η σύγκρουση στο Κολοράντο έχει μείνει περισσότερο στην ιστορία για τη σφαγή στο Λάντλοου το 1913, κατά την οποία δέκα παιδιά και δύο γυναίκες, οικογένειες απεργών ανθρακωρύχων, πέθαναν από ασφυξία όταν η αποικία σκηνών τους τυλίχτηκε στις φλόγες, από επίθεση μιας αντισυνδικαλιστικής πολιτοφυλακής.

Το 1920 ξέσπασε ξανά βία στο Ματεουάν της Δυτικής Βιρτζίνια. Στη συνέχεια, το 1921, η ένταση φτανει στο ζενίθ.

Κάτι «βράζει» στο Blair Mountain

Η μεγαλύτερη ένοπλη εξέγερση στις Ηνωμένες Πολιτείες μετά τον Εμφύλιο, ξέσπασε στην κομητεία Λόγκαν της Δυτικής Βιρτζίνια, προσελκύοντας απεργούς ανθρακωρύχους, τις εταιρείες και τους απεργοσπάστες της Baldwin-Felts, την Αστυνομία και την Εθνοφρουρά της Δυτικής Βιρτζίνια και τον Στρατό των ΗΠΑ.

Η περιοχή ήταν απ' αρχής της ένα καζάνι ταξικών συγκρούσεων. Από την ίδρυση του συνδικάτου United Mine Workers το 1890, τα ανθρακωρυχεία της κομητείας Mingo της Δυτικής Βιρτζίνια και τα περίχωρά της προσλάμβαναν μόνο μη ενταγμένους εργάτες, και οι συμβάσεις εργασίας τους προέβλεπαν άμεση απόλυση για την ένταξη σε συνδικάτα.

Καθώς οι ανθρακωρύχοι στην περιοχή ζούσαν σχεδόν αποκλειστικά σε εταιρικές πόλεις, η απόλυση σήμαινε επίσης έξωση. Τα σπίτια των εταιρειών ήταν τα μόνα που υπήρχαν, έτσι οι εργάτες που είχαν εκδιωχθεί αναγκάστηκαν να ζήσουν σε σκηνές κατά μήκος του ποταμού Tug Fork.

Διαβάστε ακόμα: «Βελανίδια κανείς;» | Χούντα, Κύπρος, και στο βάθος Μεταπολίτευση

Σειρές από εταιρικά σπίτια σφραγίζονταν με σανίδες και οι ανθρακωρύχοι και οι οικογένειές τους, αφήνονταν άστεγοι στα δάση και αναγκάζονταν να ζουν σαν άνθρωποι της προ-αγροτικής εποχής.

Το 1920, ο νέος πρόεδρος του συνδικάτου, John L. Lewis, προσπάθησε να τερματίσει επιτέλους την τριακονταετή έχθρα κατά της συνδικαλιστικής οργάνωσης στην περιοχή.

Δέχτηκε αυξημένες πιέσεις τόσο από τους ανθρακωρύχους που συμμετείχαν στην απεργία της United Mine το 1919 σε άλλα μέρη, όσο και από τους επηρεαζόμενους χειριστές ορυχείων, οι οποίοι τώρα δέχονταν μειώσεις λόγω των μη συνδικαλιστικών ορυχείων στη Δυτική Βιρτζίνια.

Αυτή η ώθηση προς τον συνδικαλισμό περιελάμβανε προσπάθειες από τον Frank Keeney, πρόεδρο της τοπικής συνδικαλιστικής περιφέρειας, και τη Mary Harris «Mother» Jones, εξέχουσες προσωπικότητες του εργατικού κινήματος της περιοχής.

Πάνω από 3.000 ανθρακωρύχοι της κομητείας Μίνγκο εντάχθηκαν στο συνδικάτο - και απολύθηκαν αμέσως. Στη συνέχεια, οι εταιρείες άνθρακα προσέλαβαν πράκτορες της Baldwin-Felts για να εκδιώξουν τις οικογένειες των πρώην υπαλλήλων τους.

Οι πρώτες σφαίρες

Στις 19 Μαΐου 1920, δώδεκα ντετέκτιβ της οικογένειας Baldwin-Felts, έφτασαν στο Μάτεγουαν στην κομητεία Μίνγκο. Οι ίδιοι ήταν επίσης υπεύθυνοι για τη σφαγή του Λάντλοου το 1914 στο Κολοράντο.

Εκείνο το απόγευμα, ξεκίνησαν για την ιδιοκτησία της μεταλλευτικής Stone Mountain Coal Co. Η πρώτη οικογένεια που έδιωξαν ήταν μια γυναίκα και τα παιδιά της. Ο σύζυγος της γυναίκας δεν ήταν σπίτι εκείνη την ώρα. Οι ντετέκτιβ τους ανάγκασαν να φύγουν υπό την απειλή όπλου εν μέσω κακοκαιρίας. Μάρτυρες ενημέρωσαν τις αρχές της πόλης.

Καθώς οι πράκτορες περπατούσαν προς τον σιδηροδρομικό σταθμό για να φύγουν από την πόλη, ο αρχηγός της αστυνομίας Sid Hatfield και μια ομάδα αναπληρωτών ανθρακωρύχων τους αντιμετώπισαν και τους είπαν ότι θα τους συνελάμβαναν. Οι απεργοσπάστες απάντησαν με το δικό τους ένταλμα σύλληψης.

Ακολούθησε ανταλλαγή πυροβολισμών, στην οποία ο αρχηγός Hatfield πυροβόλησε τον απεργοσπάστη πράκτορα Albert Felts. Συνολικά δέκα άνδρες σκοτώθηκαν (τρεις από την πόλη και επτά από την υπηρεσία). 

Διαβάστε ακόμα: Από τις «ανηφόρες των παππούδων μας» στο πιο εξωπραγματικό ασανσέρ: Το πιο δύσκολο ταξίδι για το σχολείο

Η ανταλλαγή πυροβολισμών έγινε γνωστή ως η Σφαγή του Μάτεγουαν και είχε συμβολική σημασία μεταξύ των ανθρακωρύχων, αντιπροσωπεύοντας την πρώτη μεγάλη ήττα για τους Baldwin-Felts. Ο αρχηγός Sid Hatfield επαινέθηκε ως ήρωας από το συνδικάτο των ανθρακωρύχων. Καθ' όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού και μέχρι το φθινόπωρο του 1920, το συνδικάτο κέρδισε δύναμη στην κομητεία Μίνγκο, όπως και η αντίσταση των ανθρακωρύχων.

Σποραδικές ανταλλαγές πυροβολισμών σημειώθηκαν πάνω και κάτω από τον ποταμό Tug.

Παρά τις ηθικές νίκες, συνολικά το συνδικάτο αντιμετώπιζε σημαντικά πισωγυρίσματα. Το 80% των ορυχείων είχαν ανοίξει ξανά με εισαγόμενους αντικαταστάτες και πρώην απεργούς που υπέγραψαν συμβόλαια επιστροφής στην εργασία τους.

Τους επόμενους μήνες ακολουθούν σειρά από ένοπλες επιθέσεις των συνδικαλιστών σε μη συμβεβλημένα ορυχεία, περιοδιών για επιστράτευση εργατών, και ένα ακόμα σημαντικό γεγονός, τη δολοφονία του σερίφη Hatfield, ο οποίος είχε αναδειχθεί σε πτρωτεργάτη των κινητοποίησεων, από πράκτορες της Baldwin.

Στις 7 Αυγούστου 1921, οι ηγέτες της Περιφέρειας 17 τoυ συνδικάτου (UMW), Φρανκ Κίνι και Φρεντ Μούνι, η οποία περιλάμβανε μεγάλο μέρος της νότιας Δυτικής Βιρτζίνια, κάλεσαν σε συγκέντρωση στο Τσάρλεστον. Ήταν βετεράνοι προηγούμενων συγκρούσεων στην περιοχή και συναντήθηκαν με τον Κυβερνήτη Έφραιμ Μόργκαν, παρουσιάζοντάς του ένα κείμενο με τα αιτήματα των ανθρακωρύχων.

Ο Μόργκαν τα απορρίπτει και οι ανθρακωρύχοι αρχίζουν να μιλούν για πορεία προς το Μίνγκο για την απελευθέρωση των καταπιεσμένων ανθρακωρύχων, τον τερματισμό του στρατιωτικού νόμου και την οργάνωση της κομητείας.

Αυτό όμως απαιτούσε να περάσουν από την κομητεία Λόγκαν μέσω του όρους Blair, το οποίο βρισκόταν υπό την επίβλεψη του λυσσαλέα αντισυνδικαλιστή σερίφη Ντον Τσάφιν. 

Η μάχη του Blair Mountain

Σε μια συγκέντρωση στις 7 Αυγούστου, η Mary Harris Jones κάλεσε τους ανθρακωρύχους να μην εισβάλουν στις κομητείες Logan και Mingo και να μην επιβάλλουν το συνδικάτο με τη βία.

Φοβόταν ένα λουτρό αίματος, καθώς οι αρχές της κομητείας Λόγκαν ήταν καλύτερα εξοπλισμένες από τους εργάτες. Ανεξαρτήτως, στις 20 Αυγούστου, ένοπλοι άνδρες άρχισαν να συγκεντρώνονται στο όρος Lens Creek, στην κομητεία Κανάγουα.

Τέσσερις ημέρες αργότερα, περίπου 13.000 άτομα είχαν συγκεντρωθεί και άρχισαν να βαδίζουν προς το Λόγκαν. Ανθρακωρύχοι κοντά στο Σαιντ Άλμπανς της Κανάγουα, κατέλαβαν ένα εμπορικό τρένο από το Τσίσαπικ στο Οχάιο, για να συναντήσουν την προωθημένη φάλαγγα των διαδηλωτών στο Ντάνβιλ, στην κομητεία Μπουν, καθ' οδόν προς το Μίνγκο. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι Κίνι και Μούνεϊ κατέφυγαν στο Οχάιο, ενώ ο σερίφης Τσάφιν είχε αρχίσει να στήνει τις άμυνές του στα ύψη του Blair.

Στις πλάτες του είχε τον Σύνδεσμο Επιχειρήσεων Άνθρακα της Κομητείας Λόγκαν, δημιουργώντας τη μεγαλύτερη ιδιωτική ένοπλη δύναμη της χώρας, με σχεδόν 2.000 ενόπλους.

Οι πρώτες αψιμαχίες σημειώθηκαν το πρωί της 25ης Αυγούστου. Η πλειοψηφία των ανθρακωρύχων βρισκόταν ακόμη 24 χιλιόμετρα μακριά . Την επόμενη μέρα, ο Πρόεδρος Γουόρεν Χάρντινγκ απείλησε να στείλει ομοσπονδιακά στρατεύματα και βομβαρδιστικά Martin MB-1 του Στρατού.

Μετά από μια μακρά συνάντηση στο Μάντισον της κομητείας Μπουν, οι ανθρακωρύχοι πείστηκαν να επιστρέψουν στις πόλεις τους. Ωστόσο, μέσα σε λίγες ώρες από την απόφαση του Μάντισον, αφθονούσαν οι φήμες ότι οι άνδρες του Τσάφιν είχαν πυροβολήσει υποστηρικτές των συνδικάτων στην πόλη Σάρπλες , ακριβώς βόρεια του Μπλερ, και ότι οικογένειες είχαν βρεθεί σε διασταυρούμενα πυρά.

Ως αποτέλεσμα, οι ανθρακωρύχοι επέστρεψαν στο όρος Blair, πολλοί από τους οποίους ταξίδευαν με άλλα κλεμμένα και κατασχεμένα τρένα.

Στις 29 Αυγούστου, η ομότιτλη μάχη ξεκίνησε. Οι άνδρες του Τσάφιν, αν και λιγότεροι σε αριθμό, είχαν το πλεονέκτημα υψηλότερων θέσεων και καλύτερου οπλισμού.

Νοικιάστηκαν ιδιωτικά αεροπλάνα για να ρίξουν αυτοσχέδιες βόμβες στους ανθρακωρύχους.

Με εντολή του Στρατηγού Μπίλι Μίτσελ, βομβαρδιστικά του Στρατού από το Μέριλαντ χρησιμοποιήθηκαν επίσης για εναέρια επιτήρηση. Ένα Martin συνετρίβη κατά την πτήση επιστροφής του, σκοτώνοντας τέσσερα από τα πέντε μέλη του πληρώματος. 

Στις 30 Αυγούστου, ο Συνταγματάρχης Γουίλιαμ Γιούμπανκς της Εθνοφρουράς της Δυτικής Βιρτζίνια αναλαμβάνει τις πολιτειακές και εθελοντικές δυνάμεις που αντιμετώπιζαν τους ανθρακωρύχους.

Σποραδικές μάχες συνεχίστηκαν για μια εβδομάδα, με τους ανθρακωρύχους προς στιγμήν σχεδόν να διαπερνούν τις άμυνες του Λόγκαν. Χρησιμοποιήθηκαν μυδραλιοβόλα Gatling και πολυβόλα και από τις δύο πλευρές.

Τα ομοσπονδιακά στρατεύματα έφτασαν στις 2 Σεπτεμβρίου. Οι ανθρακωρύχοι, πολλοί από τους οποίους ήταν και οι ίδιοι βετεράνοι, δεν ήταν πρόθυμοι να πυροβολήσουν εναντίον των αμερικανικών στρατευμάτων, και το ηθικό καταβαραθρώθηκε.

Ο Μπιλ Μπλίζαρντ, ένας από τους ηγέτες των ανθρακωρύχων, έδωσε την είδηση ​​ότι θα ξεκινούσαν να επιστρέφουν στα σπίτια τους την επόμενη μέρα. Φοβούμενοι τη φυλάκιση και την κατάσχεση των όπλων τους, έκρυψαν τα όπλα τους στο δάσος πριν φύγουν από την κομητεία Λόγκαν. 

Μετά τη μάχη, 985 ανθρακωρύχοι κατηγορήθηκαν για φόνο, συνωμοσία για απόπειρα δολοφονίας, συνέργεια σε φόνο και προδοσία κατά της Πολιτείας της Δυτικής Βιρτζίνια.

Τουλάχιστον 133 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, κυρίως ανθρακωρύχοι. Η κανονικότητα και η συχνότητα της βίας ώθησαν τον δημοσιογράφο Γουίνθροπ Λέιν να κηρύξει τα ανθρακωρυχεία των Απαλαχίων σε κατάσταση «εμφύλιου πολέμου».

Από τις ανασκευές που βασίστηκαν στα πολεμοφόδια που βρέθηκαν στην ευρύτερη περιοχή, οι ιστορικοί εκτιμούν πως πάνω από ένα εκατομμύριο σφαίρες «πέταξαν» κατά τη διάρκεια των μαχών στο Blair Mountain.

Το κύκνειο άσμα του συνδικαλισμού

Η μάχη του όρους Blair ήταν το «σιδηρούν παραπέτασμα» του εργατικού κόσμου προς το πέρασμα σε μία εποχή ευημερίας. Δεν κατάφεραν να το προσπελάσουν.

Συντριπτική νίκη για τους ιδιοκτήτες και τη διοίκηση της βιομηχανίας άνθρακα. Τα μέλη των Ενωμένων Εργατών Μεταλλείων Αμερικής (UMWA ή UMW) μειώθηκαν κατακόρυφα από περισσότερους από 50.000 ανθρακωρύχους σε περίπου 10.000 τα επόμενα χρόνια, και μόνο μετά το 1935, με το New Deal υπό τον Πρόεδρο Ρούσβελτ, βρήκε ξανά κάποια πατήματά το κίνημα στη Δυτική Βιρτζίνια.

Αυτή η ήττα είχε σημαντικές επιπτώσεις για το συνδικαλιστικό κίνημα στο σύνολό του. Με το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η ζήτηση για άνθρακα μειώθηκε, επηρεάζοντας αρνητικά τη βιομηχανία.

Λόγω της ήττας στη Δυτική Βιρτζίνια, το συνδικάτο υπονομεύτηκε επίσης στην Πενσυλβάνια και το Κεντάκι. Μέχρι το τέλος του 1925, το Ιλινόι ήταν η μόνη εναπομένουσα συνδικαλισμένη πολιτεία όσον αφορά την παραγωγή άνθρακα.

Η ψήφιση του Εθνικού Νόμου για την Ανάκαμψη της Βιομηχανίας το 1933 οδήγησε τελικά σε ανακωχή μεταξύ εργασίας και κεφαλαίου, αλλά σε συνδυασμό με τη στρατηγική ήττα της Βιρτζίνια, «ευνούχισε» το εργατικό κίνημα.

Πλέον η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ενεργούσε ως ενδιάμεσος και μεσολαβητής. Το άμεσο όφελος για τους ανθρακωρύχους όμως ήταν σημαντικό. Συνέκριναν τον αντίκτυπο της νομοθεσίας του New Deal με την απελευθέρωση από τη δουλεία. 

Ήταν το κύκνειο άσμα των συλλογικών διεκδικήσεων, πριν τη νομοθετική λαίλαπα της Ψυχροπολεμικής Περιόδου, που επέφερε τον αργό στραγγαλισμό του εργατικού συνέρχεσθαι.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.