Η «διπλωματία της προσβολής» και το «εγώ» του Τραμπ ως το μεγαλύτερο εμπόδιο για συμφωνία με το Ιράν

Η επιμονή του Ντόναλντ Τραμπ να υποτιμά δημόσια την ηγεσία της Τεχεράνης προκαλεί έντονο «πονοκέφαλο» σε Άραβες και Αμερικανούς διπλωμάτες. Ενώ ο Λευκός Οίκος επιδιώκει τον τερματισμό ενός πολέμου που «στραγγαλίζει» την παγκόσμια οικονομία, ο τρόπος με τον οποίο ο Τραμπ χειρίζεται το γόητρο των αντιπάλων του ίσως αποδειχθεί το μεγαλύτερο εμπόδιο για την ειρήνη.

Στη Μέση Ανατολή, η έννοια της αξιοπρέπειας και του «προσώπου» (face-saving) είναι το Α και το Ω της πολιτικής. Σύμφωνα με πηγές από τις χώρες του Κόλπου, ο Τραμπ θέλει απεγνωσμένα μια συμφωνία, αλλά αρνείται να δώσει στους Ιρανούς το «πάτημα» να επιστρέψουν στο εσωτερικό τους δηλώνοντας μια έστω ηθική νίκη.

Για την Τεχεράνη, η δημόσια ταπείνωση δεν είναι απλώς προσβολή, είναι πολιτική αυτοκτονία που μπορεί να προκαλέσει εσωτερικές αναταραχές.

«30 ημέρες για το τέλος του πολέμου»

Παρά την εμπρηστική ρητορική, οι μηχανές της διπλωματίας δουλεύουν στο «κόκκινο». Ο Υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, επιβεβαίωσε ότι υπάρχει οδικός χάρτης, ενώ πληροφορίες αναφέρουν ότι ετοιμάζεται ένα μνημόνιο που θα κηρύσσει τη λήξη των εχθροπραξιών, δίνοντας περιθώριο 30 ημερών για μια οριστική, μακροπρόθεσμη συμφωνία. Το ερώτημα είναι: θα αντέξει αυτό το πλαίσιο μέχρι την υπογραφή;

Διαβάστε ακόμα: Ουγκάντα: Μπράβο, είναι Έλληνας - «Η Τουρκία θα μπει στη θέση της», λέει ο στρατηγός Καϊνερουγκάμπα

«Τρελά καθάρματα» και «ψυχικά ασθενείς»

Ο Τραμπ δεν συγκρατείται. Τις τελευταίες εβδομάδες έχει αποκαλέσει τους Ιρανούς ηγέτες «ψυχικά ασθενείς» και απειλεί να αφανίσει τον πολιτισμό τους. Η Τεχεράνη σηκώνει το γάντι, απαντώντας με βίντεο Lego που τον χλευάζουν και ζητώντας επίσημα... ψυχιατρική πραγματογνωμοσύνη για τον Αμερικανό Πρόεδρο.

Σύμφωνα με το politico, αυτό το «τοξικό» κλίμα καθιστά σχεδόν αδύνατη την αμοιβαία υποχώρηση που απαιτεί η κλασική διπλωματία.

«Ούτε ένα tweet, ούτε μια απειλή. Απλώς άσε τους διαπραγματευτές να κάνουν τη δουλειά τους», δηλώνει χαρακτηριστικά ο πρώην πρεσβευτής Μάικλ Ράτνεϊ, περιγράφοντας το ιδανικό -αλλά μάλλον απίθανο- σενάριο.

Το φάντασμα του 1979 και η σύγκριση με τον Ομπάμα

Η κακή σχέση του Τραμπ με το Ιράν έχει ρίζες 50 ετών, από την κρίση των ομήρων το 1979. Ο Τραμπ θέλει να αποδείξει ότι μπορεί να πετύχει μια «πολύ καλύτερη συμφωνία» από εκείνη του Μπαράκ Ομπάμα το 2015, την οποία θεωρεί καταστροφική.

Από την άλλη, η Τεχεράνη αισθάνεται «καμένη» από την προηγούμενη θητεία Τραμπ, όταν οι ΗΠΑ αποχώρησαν μονομερώς από τη διεθνή συμφωνία και προχώρησαν σε εξοντωτικά πλήγματα κατά της ηγεσίας της.

Υπάρχει ένας διάχυτος φόβος: αν το Ιράν νιώσει ότι ο Τραμπ απαιτεί την πλήρη συνθηκολόγησή του, ίσως ακολουθήσει τον δρόμο του Κιμ Γιονγκ Ουν. Η Βόρεια Κορέα, παρά τις ύβρεις και τις μετέπειτα «ερωτικές επιστολές» με τον Τραμπ, δεν παρέδωσε ποτέ τα πυρηνικά της.

Πολλοί αναλυτές προειδοποιούν ότι το Ιράν μπορεί να επιδιώξει την πυρηνική βόμβα ως τη μοναδική εγγύηση απέναντι σε έναν αντίπαλο που θεωρεί «απρόβλεπτο και ανήθικο». 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.