Κάσπαρ Χάουζερ: Η ιστορία του ρακένδυτου «πρίγκιπα» των Μπάντεν είναι ένα ατελείωτο αίνιγμα

Μερικές φορές, ένας αστικός θρύλος βασίζεται σε μία πραγματική ιστορία τόσο παράταιρη, ώστε δεν χρειάζεται λογοτεχνική αδεία, όπως, καλή ώρα, στην περίπτωση του «χαμένου πρίγκιπα» Κάσπαρ Χάουζερ.

Ο Οίκος των Μπάντεν ήταν ένα κραταιό γερμανικό δουκάτο με ρίζες στον 12ο αιώνα μ.Χ. Στις αρχές του 19ου αιώνα, η ισχυρή οικογένεια που διαφέντευε τις ανατολικές όχθες του Ρήνου, παγιώθηκε ως αυτόνομο κράτος, και αργότερα προσήλθε στη γερμανική αυτοκρατορία.

Φυσικά τα μέλη του θα ήταν πασίγνωστα στον δημόσιο βίο, αλλά δεν ίσχυε, ίσως, το ίδιο για μία ιδιάζουσα περίπτωση που λεγόταν «Κάσπαρ Χάουζερ».

Ο Κάσπαρ Χάουζερ ξυπόλητος

Στις 28 Μαΐου του 1828, ένα «χαμίνι» ούτε 18 ετών, ο Κάσπαρ Χάουζερ, βρέθηκε να περιφέρεται στους δρόμους της Νυρεμβέργης, τότε μέρος του βαυαρικού βασιλείου. Φαινόταν να μην ξέρει καν που βρίσκεται, ενώ ό,τι πιο κοντινό είχε σε ταυτότητα, ήταν δύο γράμματα.

Το ένα, υπόψιν ενός κάποιου «Καπετάνιου φον Βέσενιγκ» διοικητή της 6ου συντάγματος ιππικού της πόλης, έγραφε:

«Από τα βαυαρικά σύνορα

το μέρος δεν κατονομάζεται

1828».

Το γράμμα ανήκε σε έναν ανώνυμο άντρα, που ισχυριζόταν ότι ανέλαβε την κηδεμονία του Κάσπαρ όταν ήταν βρέφος, στις 7 Οκτωβρίου του 1812. 

Φερόμενα, είχε αναλάβει την κατ' οίκον εκπαίδευση του νέου, αλλά ποτέ δεν τον άφησε «να κάνει ούτε ένα βήμα έξω από το σπίτι». Η επιστολή ανέφερε ότι ο Χάουζερ θα ήθελε να γίνει έφιππος αξιωματικός «όπως ήταν ο πατέρας του».

Σε μία παράξενη επίκληση ωστόσο, καλούσε τον διοικητή φον Βέσενιγκ είτε να αναλάβει τον Χάουζερ είτε να τον κρεμάσει.

Η δεύτερη επιστολή είχε την υπογραφή της φερόμενης μητέρας του Χάουζερ, και απευθυνόταν στην πρώην τροφό του. Ανέφερε ότι το όνομα του αγοριού ήταν Κάσπαρ, ότι γεννήθηκε στις 30 Απριλίου 1812 και ότι ο συγχωρεμένος πατέρας του ήταν ιππέας του 6ου συντάγματος.

Ένας υποδηματοποιός ονόματι Βάικμαν φημούμενα συνόδευσε τον Κάσπαρ στο σπίτι του φον Βέσενιγκ. Μόλις έφτασε εκεί, ο Χάουζερ μόνο επαναλάμβανε σαν εξωτικό πτηνό: «Θέλω να γίνω ιππέας, όπως ήταν ο πατέρας μου» και «Άλογο! Άλογο!».

Οποιαδήποτε προσπάθεια να εκμαιεύσουν περισσότερες πληροφορίες έκανε τον Χάουζερ να κλαψουρίζει ή απλώς να επαναλαμβάνει «Δεν ξέρω».

Ο φον Βέσενιγκ έστειλε τον Χάουζερ σε αστυνομικό τμήμα, όπου έγραψε το όνομά του για πρώτη φορά. Κατά την εξέτασή του από την αστυνομία, ο Χάουζερ έδειξε εξοικείωση με τα χρήματα και την ικανότητα να λέει μερικές προσευχές και λίγη ανάγνωση.

Διαβάστε ακόμα: Όταν η Νέα Υόρκη γέμισε από οσμή αερίου όπως η Αθήνα - Πού οφειλόταν τελικά

Ωστόσο, απάντησε σε λίγες από τις ερωτήσεις τους και επέδειξε περιορισμένο λεξιλόγιο. Οι αρχές τελικά θεώρησαν ότι ο Χάουζερ ήταν ένας απλός ρακοσυλλέκτης και τον έστειλαν στη φυλακή. 

Ο νεαρός πέρασε τους επόμενους δύο μήνες στον Πύργο Λούγκινσλαντ στο Κάστρο της Νυρεμβέργης, υπό τη φροντίδα του δεσμοφύλακα Αντρέας Χίλτελ. Σε αντίθεση με πολλές μεταγενέστερες αναφορές, σύγχρονοι περιγράφουν τον Χάουζερ ως άτομο σε καλή φυσική κατάσταση και ικανό να «περπατάει καλά».

Θεωρήθηκε ότι ήταν περίπου δεκαέξι ετών, αλλά και ότι είχε νοητική υστέρηση. Ο δήμαρχος Μπίντερ, ωστόσο, ισχυρίστηκε ότι ο Χάουζερ είχε εξαιρετική μνήμη και μάθαινε γρήγορα, ενώ δεν δεχόταν καμία άλλη τροφή πέρα από νερό και ψωμί. Μέλη του κοινού άρχισαν να επισκέπτονται αυτό το «ζωντανό έκθεμα», και ο ίδιος χαιρόταν την παρέα.

Το κελί του Κάσπαρ Χάουζερ 

Αρχικά, οι αλληλεπιδράσεις μαζί του έδιναν την εικόνα ενός ατόμου με κάποια αναπτυξιακή διαταραχή. Κατά τη διάρκεια πολλών συζητήσεων με τον δήμαρχο Μπίντερ, ο Χάουζερ διηγήθηκε μια διαφορετική εκδοχή της προηγούμενης ζωής του.

Σύμφωνα με την αφήγησή του, είχε περάσει τα νεανικά του χρόνια ζώντας σε απομόνωση σε ένα σκοτεινό κελί. Ισχυρίστηκε ότι έβρισκε ψωμί σίκαλης και νερό δίπλα στο κρεβάτι του κάθε πρωί.

Πότε - πότε, το νερό του είχε πικρή γεύση και τον έκανε να κοιμάται πιο βαθιά από το συνηθισμένο. Μόλις ξυπνούσε, ο Χάουζερ παρατηρούσε ότι κάποιος του είχε αλλάξει το άχυρο και του είχε κόψει τα μαλλιά και τα νύχια.

Ισχυρίστηκε ότι το άτομο που έβλεπε ήταν ένας μασκοφόρος άνδρας, ο ίδιος που τον επισκέφτηκε λίγο πριν την απελευθέρωσή του. Η μυστηριώδης φιγούρα τον έμαθε να γράφει το όνομά του, να στέκεται και να περπατάει.

Στη συνέχεια, τον έφερε στη Νυρεμβέργη, όπου τον έμαθε να λέει τη φράση «Θέλω να γίνω ιππέας, όπως ήταν ο πατέρας μου». Ο Χάουζερ ισχυρίστηκε ότι δεν καταλάβαινε τη σημασία της εκείνη την εποχή.

Η ζωή στη Νυρεμβέργη

Ο Πάουλ Γιόχαν Άνσελμ Ρίτερ φον Φόιερμπαχ, πρόεδρος του εφετείου της Βαυαρίας , άρχισε να διερευνά την υπόθεση. Ο Κάσπαρ Χάουζερ υιοθετήθηκε επίσημα από την πόλη της Νυρεμβέργης και οι πολίτες της δώρισαν χρήματα για τη συντήρηση και την εκπαίδευσή του.

Η πόλη τον έθεσε υπό την αιγίδα του Φρίντριχ Ντάουμερ, ενός δασκάλου και θεωρητικού φιλοσόφου. Ο Ντάουμερ εκπαίδευσε στον Χάουζερ σε πολλά πεδία και ανέδειξε το ταλέντο του στο σχέδιο.

Ο Χάουζερ φάνηκε να ακμάζει δίπλα στον Ντάουμερ, ο οποίος τον υπέβαλε σε ομοιοπαθητική και μαγνητικά πειράματα.

Στις 17 Οκτωβρίου 1829, ο Χάουζερ βρέθηκε στο υπόγειο του σπιτιού του Ντάουμερ να αιμορραγεί από μια πληγή στο μέτωπό του. Ισχυρίστηκε ότι ενώ καθόταν στην τουαλέτα , ένας κουκουλοφόρος άνδρας του επιτέθηκε, λέγοντας: «Πρέπει να πεθάνεις πριν φύγεις από την πόλη της Νυρεμβέργης».

Ο Χάουζερ είπε ότι αναγνώρισε τον δράστη ως τον άνθρωπο που τον είχε φέρει στη Νυρεμβέργη το 1828. Τα ίχνη αίματος στο σπίτι διέγραφαν ένα μονοπάτι διαφυγής, από τον πρώτο όροφο μέχρι μία καταπακτή στο υπόγειο.

Φήμες για τον «χαμένο πρίγκιπα»

Αξιωματούχοι κάλεσαν αστυνομική συνοδεία και παρέδωσαν τον Χάουζερ στη φροντίδα του Γιόχαν Μπίμπερμπαχ, ενός δημοτικού αξιωματούχου. Η φερόμενη επίθεση τροφοδότησε φήμες για την πιθανή καταγωγή του Χάουζερ από την Ουγγαρία, την Αγγλία ή τον Οίκο του Μπάντεν.

Διαβάστε ακόμα: O Πολ ΜακΚάρτνεϊ αποκάλυψε τον λόγο που δεν φωτογραφίζεται με φανς

Οι σκεπτικιστές πίστευαν ότι ο Χάουζερ είχε αυτοτραυματιστεί σκόπιμα με ένα ξυράφι και στη συνέχεια σκηνοθέτησε την «επίθεση». Ο Χάουζερ είχε πρόσφατα τσακωθεί με τον Ντάουμερ, ο οποίος τον είχε επιπλήξει, και η θεωρία θέλει να εφηύρε την κρίση, για να εξομαλύνει τη σχέση τους.

Ακολούθησε ακόμα ένα παράξενο «ατύχημα». Στις 3 Απριλίου 1830, ένας πυροβολισμός ακούστηκε στο δωμάτιο του Χάουζερ στο σπίτι των Μπίμπερμπαχ. Η συνοδεία του μπήκε βιαστικά στο δωμάτιο και τον βρήκε αναίσθητο, αιμορραγώντας από ένα τραύμα στο κεφάλι.

Αφού συνήλθε, δήλωσε ότι είχε ανέβει σε μια καρέκλα για να πάρει μερικά βιβλία από ένα ράφι. Η καρέκλα έπεσε, άπλωσε το χέρι του να κρατηθεί και κατά λάθος άρπαξε ένα πιστόλι που κρεμόταν στον τοίχο, το οποίο στη συνέχεια εκπυρσοκρότησε και τον τραυμάτισε.

Και πάλι, η αμφιβολία ήταν έκδηλη για την ιστορία του. Το τραύμα στο κεφάλι του φαινόταν πολύ επιφανειακό για να είχε προκληθεί από πυροβολισμό. Πρόσφατα, η οικογένεια Μπίμπερμπαχ τον είχε κατηγορήσει για ψεύδη.

Ειδικά η μητριάρχης της οικογένειας, η κυρία Μπίμπερμπαχ, είχε αναφερθεί στην «τέχνη της συγκάλυψης» του Χάουζερ αποκαλώντας τον «ματαιόδοξο και επίβουλο».

Έχοντας εξαντλήσει τις καλές προθέσεις των Μπίμπερμπαχ, η πολιτεία μετέφερε τον Χάουζερ τον Μάιο του 1830 στο σπίτι του Βαρώνου φον Τούχερ, ο οποίος αργότερα παραπονέθηκε για τα ίδια ελαττώματα.

Περιοδεία στην Ευρώπη

Ένας Βρετανός ευγενής, ο Λόρδος Στάνχοουπ, ενδιαφέρθηκε για τον Χάουζερ και απέκτησε την κηδεμονία του στα τέλη του 1831. Ξόδεψε πολλά χρήματα προσπαθώντας να εντοπίσει την καταγωγή του, και υποσχέθηκε ότι θα τον έπαιρνε μαζί του στην Αγγλία. 

Ο Στάνχοουπ τον πήρε στην Ουγγαρία σε δύο ταξίδια ελπίζοντας να διεγείρει τη μνήμη του αγοριού. Ισχυρίστηκε ότι θυμόταν κάποιες ουγγρικές λέξεις και κάποτε είχε δηλώσει ότι η μητέρα του ήταν μια Ουγγαρέζα Κόμισσα Μάιθενι.

Ωστόσο, ο Κάσπαρ Χάουζερ δεν αναγνώρισε κανένα κτίριο ή μνημείο στην Ουγγαρία. Ένας Ούγγρος ευγενής που είχε συναντήσει τον Χάουζερ είπε αργότερα στον Στάνχοουπ ότι αυτός και ο γιος του γέλασαν πολύ με τον ίδιο και την υποκριτική του «τέχνη».

Οι αποτυχίες των δύο ουγγρικών ταξιδιών οδήγησαν τον Στάνχοουπ να αμφισβητήσει την αξιοπιστία του νεαρού. Τον Δεκέμβριο του 1831, τον έστειλε σε έναν γραμαμτιζόμενο ονόματι Γιόχαν Γκέοργκ Μέγιερ στο Άνσμπαχ , υπό την αιγίδα του Άνσελμ φον Φόιερμπαχ. Η τελευταία φορά που ο Στάνχοουπ είδε τον Χάουζερ ήταν τον Ιανουάριο του 1832, αν και συνέχισε να πληρώνει τα έξοδα διαβίωσής του.

Κάσπαρ Χάουζερ - Η ζωή στο Άνσμπαχ

Ο Μέγιερ ήταν ένας αυστηρός και σκληρός άνθρωπος που αντιπαθούσε τις δικαιολογίες και τα φαινομενικά ψέματα του Χάουζερ. Μέχρι τα τέλη του 1832, ο μικρός εργαζόταν ως αντιγραφέας στο τοπικό δικηγορικό γραφείο.

Προσκολλημένος στο «όνειρο» ότι ο Στάνχοουπ θα τον έπαιρνε στην Αγγλία, ο Κάσπαρ έπληττε όλο και πιο πολύ με τη ζωή του στο Άνσμπαχ. Όταν ο φον Φόιερμπαχ πέθανε τον Μάιο του 1833, ο Χάουζερ θρήνησε την απώλειά του.

Ο Φόϊερμπαχ όμως, μέχρι τη δύση της ζωής του, είχε αναπτύξει πολύ διαφορετική εικόνα. Ανάμεσα σε σημειώσεις στα τελευταία χρόνια του, φέρεται να είχε γράψει:

«Ο Κάσπαρ Χάουζερ είναι ένας πονηρός και ραδιούργος, ένας απατεώνας, ένας άχρηστος που πρέπει να θανατωθεί». Από την άλλη, δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι ο φον Φόιερμπαχ, ήδη σοβαρά άρρωστος, είχε εκφράσει ποτέ στον Χάουζερ αυτά τα συναισθήματα.

Ο ξαφνικός φόνος (;)

Στις 9 Δεκεμβρίου 1833, ο Χάουζερ και ο Μέγιερ είχαν έναν σοβαρό καβγά. Ο Στάνχοουπ αναμενόταν να επισκεφτεί το Άνσμπαχ τα Χριστούγεννα και ο Μέγιερ δήλωσε ότι δεν ήξερε πώς θα τον αντιμετώπιζε.

Πέντε ημέρες αργότερα, στις 14 Δεκεμβρίου, ο Χάουζερ επέστρεψε στο σπίτι του Μέγιερ με ένα βαθύ τραύμα στο στήθος. Ισχυρίστηκε ότι παρασύρθηκε στον Κήπο του Άνσμπαχ Κορτ, όπου ένας άγνωστος τον μαχαίρωσε ενώ του έδινε ένα πορτοφόλι.

Καθώς η κατάστασή του επιδεινωνόταν, ο Χάουζερ μουρμούριζε ασυνάρτητα, επαναλαβάνοντας φράσεις σχετικές με «γραφή με μολύβι». Πέθανε από το τραύμα του τρεις ημέρες αργότερα, στις 17 Δεκεμβρίου.

Όταν ένας αστυνομικός έψαξε τον Κήπο της Αυλής, βρήκε ένα μικρό βιολετί πορτοφόλι που περιείχε ένα σημείωμα γραμμένο με μολύβι σε καθρεπτισμένη γραφή, με ανεξήγητα αόριστες πληροφορίες:

«Ο Χάουζερ θα μπορούσε να σας πει με μεγάλη ακρίβεια πώς μοιάζω και από πού κατάγομαι. Για να μην κάνει τον κόπο ο Χάουζερ, θα σας πω ο ίδιος από πού κατάγομαι . Κατάγομαι από ___τα βαυαρικά σύνορα ___ Στον ποταμό______Θα σας πω ακόμη και το όνομά μου: M. L. Ö.».

Κάσπαρ Χάουζερ, το «αίνιγμα»

Οι ασυνέπειες στην αφήγηση του Χάουζερ οδήγησαν το ανακριτικό δικαστήριο του Άνσμπαχ να υποψιαστεί ότι είχε μαχαιρώσει τον εαυτό του και στη συνέχεια επινόησε μια ιστορία για επίθεση.

Το σημείωμα στο πορτοφόλι περιείχε ένα ορθογραφικό και ένα γραμματικό λάθος, τα οποία ήταν και τα δύο τυπικά της γραφής του Χάουζερ. Ήταν επίσης διπλωμένο σε ένα συγκεκριμένο τριγωνικό σχήμα, με τον τρόπο που ο Χάουζερ δίπλωνε συνήθως τα γράμματά του, σύμφωνα με την κα Μέγιερ. 

Οι ιατροδικαστές συμφώνησαν ότι το τραύμα στο στήθος του Χάουζερ μπορεί να προκλήθηκε από τον ίδιο. Πολλοί συγγραφείς πιστεύουν ότι αυτοτραυματίστηκε ξανά για να αναζωογονήσει το δημόσιο ενδιαφέρον για την ιστορία του και να πείσει τον Στάνχοουπ να τον πάει στην Αγγλία. Ωστόσο, αυτή τη φορά ο Χάουζερ αυτοτραυματίστηκε θανάσιμα κατά λάθος.

Ο Χάουζερ ετάφη στονεκροταφείο του Άνσμπαχ. Η ταφόπλακά του γράφει, στα λατινικά , «Εδώ κείτεται ο Κάσπαρ Χάουζερ, το αίνιγμα της εποχής του. Η γέννησή του ήταν άγνωστη, ο θάνατός του μυστηριώδης. 1833».

Αργότερα, στον Κήπο της Αυλής ανεγέρθηκε ένα μνημείο για τον ανεκπλήρωτο πρίγκηπα, το οποίο γράφει: «Hic occultus occulto occisus est, που σημαίνει κυριολεκτικά «Εδώ, ένας αινιγματικός, αινιγματικά σκοτώθηκε».

Ανατομία του Κάσπαρ Χάουζερ

Μετά τον θάνατο του Κάσπαρ Χάουζερ, ο Στάνχοουπ δημοσίευσε ένα βιβλίο στο οποίο παρουσίασε όλα τα γνωστά στοιχεία εναντίον του, θεωρώντας «καθήκον του να ομολογήσει ανοιχτά ότι είχε εξαπατηθεί». 

Διαβάστε ακόμα: ΣΕΑ Αταλάντης: Πριν τις Σκιαδαρέσες, οι γυναίκες της περιοχής βρήκαν τη δική τους «όαση της ασφάλτου»

Μερικοί από τους οπαδούς του «ρακένδυτου» πρίγκηπα πίστευαν ότι ο Στάνχοουπ είχε απώτερα κίνητρα καθώς και διασυνδέσεις με τον Οίκο των Μπάντεν. Ωστόσο, η ακαδημαϊκή ιστοριογραφία υπερασπίζεται τον Στάνχοουπ ως φιλάνθρωπο, ευσεβή άνθρωπο και «εραστή» της αλήθειας. 

Ο Φρίντριχ Βίλχελμ Χάιντενραϊχ, γιατρός παρών στην νεκροψία του Χάουζερ, ισχυρίστηκε ότι ο εγκέφαλός του ήταν αξιοσημείωτος για το μικρό μέγεθος του φλοιού και τις λίγες μη διακριτές έλικες, γεγονός που υποδηλώνει ότι έπασχε από φλοιώδη ατροφία.

Ένας δεύτερος γιατρός ωστόσο, αναφερόμενος ως Δρ. Άλμπερτ, ο οποίος διεξήγαγε την νεκροψία και έγραψε την επίσημη έκθεση, δεν διαπίστωσε ανωμαλίες στον εγκέφαλό του.

Μια ιατρική μελέτη του 1928 υποστήριξε την άποψη ότι ο Κάσπαρ, στην προσπάθειά του να αυτοτραυματιστεί, κατά λάθος μαχαίρωσε τον εαυτό του πολύ βαθιά. Μια ιατροδικαστική ανάλυση του 2005 ωστόσο, υποστήριξε ότι φαίνεται «απίθανο το μαχαίρωμα στο στήθος να προκλήθηκε αποκλειστικά με σκοπό την αυτοτραυματισμό, αλλά ούτε αυτοκτονία ούτε ανθρωποκτονία μπορούν να αποκλειστούν οριστικά». 

Μια μελέτη του 2023 έδειξε ότι όταν εμφανίστηκε στη Νυρεμβέργη, ο Χάουζερ είχε τα σημάδια εμβολιασμού κατά της ευλογιάς. Αυτά τα εμβόλια ήταν υποχρεωτικά στη Βαυαρία από το 1807. Ο νεαρός Χάουζερ θα έπρεπε να επισκεφτεί ένα κέντρο εμβολιασμού για να τα κάνει, συνοδευόμενος από έναν ενήλικα. Αυτά τα στοιχεία αντέκρουαν περαιτέρω τον ισχυρισμό του Χάουζερ ότι μεγάλωσε χωρίς ανθρώπινη επαφή. 

Ψυχολογικές εξηγήσεις

Οι διάφορες αφηγήσεις του Χάουζερ για τη φυλάκισή του περιλαμβάνουν αρκετές αντιφάσεις. Το 1970, ο ψυχίατρος Καρλ Λέονχαρντ δήλωσε ότι:

«Αν ζούσε από παιδί κάτω από τις συνθήκες που περιγράφει, δεν θα είχε ξεπεράσει την κατάστασή του. Μάλιστα, δεν θα είχε παραμείνει ζωντανός για πολύ. Η ιστορία του είναι τόσο γεμάτη παραλογισμούς που είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι έγινε ποτέ πιστευτή και ότι ακόμη και σήμερα εξακολουθεί να την πιστεύουν πολλοί άνθρωποι».

Ο Λέονχαρντ απέρριψε τις απόψεις τόσο του Χάιντενραϊχ όσο και του Έσσε, υποστηρίζοντας ότι:

«Ο Κάσπαρ Χάουζερ ήταν, όπως έχουν ήδη εκφράσει την άποψη και άλλοι συγγραφείς, ένας παθολογικός απατεώνας. Εκτός από την υστερική του ιδιοσυγκρασία, πιθανότατα είχε και επίμονη παρανοϊκή προσωπικότητα, καθώς μπορούσε να παίζει τον ρόλο του τόσο ατάραχα. Από πολλές αναφορές για τη συμπεριφορά του μπορεί κανείς να αναγνωρίσει την υστερική αλλά και την παρανοϊκή τάση της προσωπικότητάς του».

Το ερώτημα της αριστοκρατίας

Η συνωμοσία της «Λευκής Κυρίας»

Σύμφωνα με φήμες της εποχής, ο Κάσπαρ Χάουζερ ήταν ο πρίγκιπας διάδοχος του Μπάντεν, ο οποίος φέρεται να είχε αντικατασταθεί κατά τη γέννησή του με ένα βρέφος «εξιλαστήριο θύμα».

Το γαλαζοαίματο βρέφος φερόμενα γεννήθηκε στις 29 Σεπτεμβρίου 1812. Οι γονείς του ήταν ο Κάρολος, Μέγας Δούκας του Μπάντεν, και η Στεφανία ντε Μπωαρνέ, ξαδέρφη εξ αγχιστείας και υιοθετημένη κόρη του Ναπολέοντα Βοναπάρτη.

Ο υποτιθέμενος πρίγκιπας πέθανε στις 16 Οκτωβρίου 1812 μετά από λίγες εβδομάδες. Όταν και ο Κάρολος πέθανε το 1818, δεν είχε γιους να τον διαδεχθούν. Διάδοχος του Καρόλου ήταν ο θείος του, Λουδοβίκος Α΄, τον οποίο διαδέχθηκε το 1830 ο ετεροθαλής αδελφός του Λουδοβίκου, Λεοπόλδος Α΄.

Η φήμη ήταν ότι η Λουίζ Καρολίνα του Χόχμπεργκ, η μητέρα του Λεοπόλδου Α΄, σχεδίαζε να ανεβάσει τον γιο της στο θρόνο του Μπάντεν. Μεταμφιεσμένη σε φάντασμα, την αποκαλούμενη «Λευκή Κυρία», μπήκε κρυφά στο παιδικό δωμάτιο του βρέφους πρίγκιπα, τον απήγαγε και τον αντικατέστησε με ένα ετοιμοθάνατο μωρό.

Ο πραγματικός πρίγκιπας φυλακίστηκε στη συνέχεια για 16 χρόνια, μέχρι που εμφανίστηκε ως Χάουζερ στη Νυρεμβέργη το 1828. Η φήμη συνέδεε επίσης τον θάνατο του Χάουζερ με το μαχαίρωμα το 1833 ως μια συνωμοσία για να τον εμποδίσουν να αμφισβητήσει τη νομιμότητα του Λεοπόλδου Α΄.

Στοιχεία του 1870

Το 1876, ο Ότο Μίτελστεντ παρουσίασε στοιχεία κατά της θεωρίας του κληρονομικού πρίγκιπα, με επίσημα έγγραφα σχετικά με την επείγουσα βάπτιση, νεκροψία και ταφή του βρέφους. Στο βιβλίο του «Ιστορικά Μυστήρια» , ο Άντριου Λανγκ συνοψίζει τα αποτελέσματα:

«Είναι αλήθεια ότι η Μεγάλη Δούκισσα ήταν πολύ άρρωστη για να της επιτραπεί να δει το νεκρό μωρό της, το 1812, αλλά ο πατέρας, η γιαγιά και η θεία του μωρού, μαζί με τους δέκα γιατρούς της Αυλής, τις νοσοκόμες και άλλους, πρέπει να το είδαν, κατά τον θάνατο, και είναι πολύ παράλογο να υποθέσουμε, χωρίς καμία εξουσιοδότηση, ότι όλοι συμμετείχαν στην πλεκτάνη της Λευκής Κυρίας».

Ο ιστορικός Φριτς Τράουτς έφτασε στο σημείο να γράψει ότι «Το ανόητο παραμύθι, το οποίο μέχρι σήμερα συγκινεί πολλές πένες και έχει βρει μεγάλη απήχηση, διαψεύστηκε πλήρως στο βιβλίο του Ότο Μίτελστεντ». 

Επιστολές της μητέρας του Μεγάλου Δούκα, που δημοσιεύθηκαν το 1951, δίνουν λεπτομερείς περιγραφές για τη γέννηση, την ασθένεια και τον θάνατο του μικρού πρίγκιπα.

Μίλησε το DNA

Τον Νοέμβριο του 1996, το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel ανέφερε μια προσπάθεια γενετικής αντιστοίχισης ενός δείγματος αίματος από εσώρουχα που πιστεύεται ότι ήταν του Κάσπαρ Χάουζερ.

Η ανάλυση αυτή πραγματοποιήθηκε σε εργαστήρια της Υπηρεσίας Εγκληματολογικών Επιστημών στο Μπέρμιγχαμ της Αγγλίας και στο Ινστιτούτο Νομικής Ιατρικής του LMU στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου στη Γερμανία.

Οι συγκρίσεις με απογόνους της πριγκιπικής οικογένειας απέδειξαν ότι το αίμα που εξετάστηκε δεν θα μπορούσε να προέρχεται από τον κληρονομικό πρίγκιπα του Μπάντεν. 

Το 2024, μια νέα μελέτη που επιβεβαίωσε προηγούμενη ανάλυση με μαζική παράλληλη αλληλούχιση, απέκλεισε τη θεωρία του «χαμένου πρίγκιπα», αποδεικνύοντας ότι οι απλότυποι του μιτοχονδριακού DNA σε όλα τα δείγματα που αποδόθηκαν στον Χάουζερ, συμπεριλαμβανομένου του προηγουμένως εξεταζόμενου δείγματος αίματος, ήταν πανομοιότυποι και διαφορετικοί από τη μιτοχονδριακή γενεαλογία του Οίκου του Μπάντεν.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.