Bullying, βρισιές και δημόσιοι εξευτελισμοί: Τι ακριβώς βλέπουμε φέτος στο Survivor;

Ας πούμε ότι πεινάς και ο αντίπαλος σου σε ένα παιχνίδι -επαναλαμβάνω παιχνίδι- σου προσφέρει φαγητό (ψάρι). Ποια είναι η πιθανή αντίδραση; Στο φετινό Survivor, το πιο φυσιολογικό είναι η απάντηση «παρ’ το και βάλ’ το στον πάτο σου». (Με μπιπ το «πάτο», για να μη σοκαριστούμε) Όταν αυτό συμβαίνει στις κινήσεις «καλής θέλησης», τι φαντάζεστε ότι συμβαίνει στις συγκρούσεις; 

Το Survivor 2026 απέχει πολύ από το Survivor του Ντάνου και του Σπαλιάρα και όχι μόνο γιατί αυτή τη φορά ο νικητής θα πάρει το υψηλότερο έπαθλο που έχει δοθεί ποτέ στην ελληνική τηλεόραση -ή μήπως ακριβώς γι’ αυτό; Κάποτε, η πείνα, η εξάντληση, η πίεση της συμβίωσης του έδωσαν τον χαρακτηρισμό «το πιο σκληρό παιχνίδι επιβίωσης». Φέτος όμως, η ένταση δεν είναι η προβλεπόμενη παρενέργεια, είναι το ίδιο το παιχνίδι.

Η εκδοχή του 2026 ξεφεύγει από τα όρια ενός ανταγωνιστικού ριάλιτι και πλησιάζει κάτι πολύ πιο άβολο έως ανησυχητικό: μια τηλεοπτική συνθήκη όπου η προσβολή, η χυδαία έκφραση και η δημόσια διαπόμπευση δεν θεωρούνται υπερβολές, αλλά βασικά συστατικά prime time ψυχαγωγίας.

Στην τούρτα της έντασης, κερασάκι ο έρωτας

Οι καβγάδες στο Survivor 2026 δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, στιγμιαίες εκρήξεις ανθρώπων υπό πίεση. Είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο, που διακόπτεται μόνο από απλοϊκά μεθοδευμένες επιδείξεις ελληνοτουρκικής φιλίας (με τσιφτετέλι, συρτάκι, σπάσιμο πιάτων και γλέντι φτιαγμένο για τουρίστες της δεκαετίας του ‘70) και (καρα)fake ελληνοτουρκικά ειδύλλια (εκείνος της χαρίζει μια ζωγραφιά με ένα αγόρι κι ένα κορίτσι, που κρατιούνται χέρι χέρι δίπλα σε έναν φοίνικα κι εκείνη συγκινείται, γιατί από το Δημοτικό είχε να λάβει τέτοιο γράμμα -το αντίθετο, βέβαια, θα ήταν πιο ανησυχητικό).  

Διαβάστε ακόμη: Νίκη Λυμπεράκη: «Είμαι κι εγώ θύμα του καταιγισμού εξωπραγματικών προτύπων»

Ο έρωτας στα χρόνια της αθωότητας είναι το κερασάκι. Η τούρτα είναι η απόλυτη τοξικότητα. Αν και θεωρητικά ζούμε στην εποχή του political correct, το Survivor κινείται στη σφαίρα του «ποιος χέ…». Η επιθετική γλώσσα, ο χυδαίος λόγος, οι υποτιμητικές αναφορές για την εμφάνιση, την ομιλία, τη φωνή, το βλέμμα ή το ύψος του άλλου, οι συμπεριφορές αποκλεισμού και το σχεδόν συστηματικό bullying δεν εμφανίζονται στο περιθώριο του παιχνιδιού. Είναι η ουσία και η βιτρίνα του -γίνονται και τρέιλερ, που μεταδίδεται τηλεοπτικά για ένα 24ωρο, ώστε να προλάβουμε όλοι να δούμε ανθρώπους να έρχονται στα χέρια και να διαβάσουμε τα χείλη του ενός, που λέει στον άλλο «άντε γαμ… μουν…». 

Η κουλτούρα της αγέλης

Οι παίκτες δεν κρύβονται από τις κάμερες. Επιδιώκουν την ψυχολογική κατάρρευση των αντιπάλων τους με ενορχηστρωμένες κινήσεις και αποκλεισμούς. Εκτοξεύουν ύβρεις και βαριές προσβολές ενώπιον όλων («φελλός», «απόρριμμα», «μυρμηγκοφωλιά», «κλόουν», «άρρωστη», «γλείφτης», «μάγισσα» είναι κάποιες από τις πιο ήπιες) και απειλές στις προσωπικές τους συνεντεύξεις («αν ήμουν στη θέση των κοριτσιών, θα έτρωγες μια σφαλιάρα», «ήθελα να την πιάσω από το μαλλί και να τη σέρνω»). 

Περιπαίζουν, μιμούνται και κοροϊδεύουν τυχόν αδυναμίες του διπλανού τους («το τραύλισμα του έχει πιάσει ταβάνι»), καλλιεργούν υποψίες για τη δουλειά ή την προσωπική ζωή του, φωνάζουν στη μούρη του «κότα, κότα, κότα!» ή τον μουντζώνουν μεγαλοπρεπώς («παρ’ τα μαλάκα»), ενώ η κάμερα εστιάζει -για να μην πάει χαμένο κανένα «μαλάκα».

Ο ασκός του Αιόλου έχει ανοίξει για τα καλά και η ίδια η παραγωγή, που προφανώς έχει τον πρώτο λόγο στο περιεχόμενο και επιλέγει τι θεωρεί θέαμα, αναγκάστηκε να παρέμβει, υπενθυμίζοντας τα -αυτονόητα- όρια. Η σκηνή που ακολούθησε τη σύσταση του Λιανού να «κρατάτε ένα επίπεδο στις αντιπαραθέσεις σας», θύμισε κωμωδία. «Απολογούμαι» είπε παίκτρια σε συμπαίκτη της, αλλά «να ζητήσει κι αυτός συγγνώμη, που μας είπε πουτ...» (σημείωση: τις έχει πει και χειρότερα). Το ευγενές σκηνικό των αμοιβαίων απολογιών, κατέληξε ως άρχισε. Με βαριές προσβολές («συνέχισε να μη φοράς παντελόνια») και την παραγωγή να σφυρίζει αδιάφορα. 

Όταν, όμως, οι πλέον συζητημένες σκηνές της σεζόν αφορούν βρισιές και ομαδικές επιθέσεις, προκύπτει το ερώτημα: πού ακριβώς τελειώνει το σκληρό ριάλιτι και αρχίζει κάτι πολύ πιο προβληματικό;  

Η τοξικότητα ως κανονικότητα

Το θέμα δεν είναι ότι το Survivor έχει  μετατραπεί σε μια παραγωγή - επένδυση στο trash, σε βαθμό που ξενίζει ακόμα κι όσους ζήσαμε την ένδοξη τηλεόραση των ‘90s. Είναι ότι φαίνεται να έχει χαθεί κάθε αίσθηση ορίου είτε ανθρώπινου, είτε τηλεοπτικού. 

Οι παίκτες μοιάζουν λιγότερο με ανθρώπους που δοκιμάζονται σε ακραίες συνθήκες και περισσότερο με δημιουργούς περιεχομένου, που ξέρουν ότι η πραγματική επιβίωση είναι να μη χαθούν από τη ροή των social media. Και η κουλτούρα της αγέλης παρουσιάζεται σχεδόν ως φυσιολογική εξέλιξη του παιχνιδιού, που κυνηγά απεγνωσμένα -και με οποιοδήποτε τίμημα- το επόμενο viral στιγμιότυπο. 

Οπότε εδώ δεν μιλάμε απλώς για ένα τηλεοπτικό ριάλιτι, που ισορροπεί στα άκρα, αλλά για ένα «ψυχαγωγικό θέαμα», που αναδεικνύει την τοξικότητα ως κανονικότητα -και εμμέσως την επιβραβεύει. Όσο για τις συνέπειες, είναι ορατές στα πέρα από κάθε φαντασία, υβριστικά, ρατσιστικά, σεξιστικά σχόλια και στους άγριους καβγάδες -με κατάρες και αδιανόητες χυδαιότητες- οπαδών του στα social media. Ανοίξτε ένα -οποιοδήποτε- βίντεο στο Youtube και θα καταλάβετε.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.