«Μια νύχτα μόνο»: Αρχετυπικό ρομάντσο μιας άλλης εποχής

Εκείνος τη θέλει κολασμένα και πληρώνει όσο όσο. Εκείνη τρέχει ολημερίς κι ολονυχτίς αλαφιασμένη, με κομψά slingbacks. Η σύγχρονη ελληνική εκδοχή του τουρκικού «Χίλιες και μια νύχτες» προκαλεί απορίες.

Το μακρινό 2006, η τουρκική σαπουνόπερα «BinBir Gece» (που στα ελληνικά αποδόθηκε ως «Χίλιες και μία νύχτες») ξεκινούσε μια εξαιρετικά επιτυχημένη πορεία, που ξεπέρασε τα σύνορα της χώρας και συνέβαλλε σημαντικά στη μεγάλη εξάπλωση των τουρκικών σειρών παγκοσμίως.

Σχεδόν δύο δεκαετίες μετά, κι ενώ η Τουρκία είναι πια ο τρίτος μεγαλύτερος εξαγωγέας τηλεοπτικών σειρών στον κόσμο (μετά τις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία), η Ελλάδα βγάζει από το χρονοντούλαπο της ιστορίας το ίδιο, γνωστό, παλιό και παρωχημένο πια, τουρκικό concept.

Διαβάστε ακόμα: Μια Νύχτα Μόνο: Δείτε εδώ με δύο κλικ τα επεισόδια 1 - 8 της σειράς του Mega

Η νέα σειρά του Mega «Μια νύχτα μόνο», μέχρι στιγμής τουλάχιστον, δεν είναι μια σύγχρονη διασκευή, αλλά περισσότερο μια ξεκάθαρη αντιγραφή της ιστορίας του «Χίλιες και μια νύχτες», που στην Ελλάδα προβλήθηκε το 2010 -κι έκτοτε μεσολάβησαν αρκετές επαναλήψεις. Στη «μάχη» της τηλεθέασης έχει δώσει θετικά δείγματα και πρωτιές στο κανάλι κι έχει αποσπάσει επαινετικά σχόλια στα social media -ιδίως για τις ερμηνείες των ηθοποιών. Αρκούν, όμως, αυτά, για να μιλήσουμε για καλή, σύγχρονη τηλεόραση;

Μια αρχετυπική ιστορία Άρλεκιν

Για αρχή, έχουμε μια ιδέα, που έτσι όπως παρουσιάζεται, δεν πείθει και πολύ. Όσα Άρλεκιν κι αν έχουμε διαβάσει παλιά -όχι εγώ, κάτι γνωστές- η ιδέα ότι ο πάμπλουτος, κούκλος και τρελά ερωτευμένος πρόεδρος μεγάλης εταιρίας, προσφέρει 150.000 ευρώ για μια νύχτα με την -single- απεγνωσμένη υπάλληλο του, που τρέχει αλαφιασμένη -αλλά με υπέροχα slingbacks- στη δουλειά από το νοσοκομείο (όπου νοσηλεύεται το παιδί της) και δύο επεισόδια μετά, άλλες 200.000 για άλλη μια νύχτα, ξεπερνά τη σημερινή πραγματικότητα -μέχρι και τη ρομαντική έφηβη μέσα μου. (Ιδίως αν μετά βάλω «Φάρμα» και δω ανθρώπους να χάνουν κάθε αξιοπρέπεια για ένα κομμάτι τυρί).

Ο κύκλος του αυθεντικού «Χίλιες και μία νύχτες» στην ελληνική τηλεόραση έκλεισε στις αρχές του 2011, όταν προβλήθηκε το τελευταίο επεισόδιο της παθιασμένης ιστορίας αγάπης του Ονούρ και της Σεχραζάτ, που είχε συγκεντρώσει υψηλότατες τηλεθεάσεις κι είχε ανοίξει το δρόμο ώστε να γεμίσουν με τουρκικά σίριαλ όλα τα κανάλια. Στο αποκορύφωμα, μάλιστα, της δημοτικότητας του, το 2010 οι πρωταγωνιστές, Χαλίτ Εργκέντς και Μπεργκιουζάρ Κορέλ (που ήταν και στη ζωή ζευγάρι), είχαν επισκεφθεί την
Ελλάδα, ενώ πλήθος κόσμου τους περίμενε στο αεροδρόμιο.

Μόνο που σήμερα είμαστε στο 2025. Έχουμε δει «Lost» και «Game of thrones», έχουμε δει «Το νησί», το «Αυτή η νύχτα μένει» και το «Maestro» κι έχουμε αφήσει στο -ένδοξο- παρελθόν τη Σεχραζάτ, την Αλίκη, τη «Μοντέρνα Σταχτοπούτα» και τα απλοϊκά παραμύθια. Η ιδέα του γοητευτικού και πάμπλουτου πριγκιπόπουλου πάνω στο άλογο, που αγαπά κολασμένα, αλλά τρώει ανελέητα χυλόπιτες, μοιάζει πια τόσο μακρινή όσο και τα Επτά Βασίλεια.

Το μεγάλο ατού και οι αδυναμίες

Το ταλέντο των ηθοποιών, όπως ο Δημήτρης Λάλος και η Μαριλίτα Λαμπροπούλου και η μεταξύ τους χημεία, που αγαπήθηκε από την εποχή του Σασμού, είναι δεδομένα ένας καλός πόλος έλξης στη σειρά, μόνο που η παραγωγή δεν πλησιάζει τις προδιαγραφές της τούρκικης.

Διαβάστε ακόμα: Μία Νύχτα Μόνο: Ολόκληρο το τραγούδι της σειράς του Mega στην πρώτη εκτέλεση από τη Δήμητρα Γαλάνη

Ακόμα κι αν ξεπεράσουμε τις χτυπητές αδυναμίες της κεντρικής ιδέας, το αυθεντικό «Binbir gece» ήταν μια πολύ μεγάλη παραγωγή της εποχής της, με πολλούς βοηθητικούς ρόλους, εξωτερικά γυρίσματα και πολυτελή σκηνικά. Εδώ οι ηθοποιοί αγαπιούνται και μισούνται σε διαδρόμους, τα εξωτερικά γυρίσματα είναι λιγότερα και τα σκηνικά φτωχότερα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η σκηνή φιλανθρωπικού γκαλά, που οι ήρωες περιγράφουν με ενθουσιασμό ως «διοργάνωση που ξεπέρασε κάθε προσδοκία!» με «πολύ μεγάλη συμμετοχή», την ώρα που εμείς βλέπουμε καμιά 20αριά ανθρώπους -μαζί με τα γκαρσόνια- όρθιους και νηστικούς -δεν υπάρχει καν μπουφές- σε ένα λόμπι ξενοδοχείου, άλλους ντυμένους για τον γάμο της ξαδέρφης κι άλλους με σανδάλια.

Το υπέρλαμπρο γκαλά τελειώνει με την ηρωίδα να φεύγει τρέχοντας για τη δουλειά -μα καλά τι ώρα γίνονται τα φιλανθρωπικά γκαλά;- ενώ παράλληλα ακούγονται συγχαρητήρια για τη φιλανθρωπική «βραδιά» -με καλά τι ώρα τελειώνουν τα φιλανθρωπικά γκαλά;

Επανέρχομαι στους ηθοποιούς, όπως οι Τάσος Ιορδανίδης, Γιάννης Βούρος, Φιλαρέτη Κομνηνού, Λυδία Φωτοπούλου, Μαρία Ζορμπά, Εριέττα Μανούρη, Μαριάννα Πουρέγκα και κυρίως στο πρωταγωνιστικό ζευγάρι, που είτε μαζί, είτε χώρια, θέλουμε -κι απολαμβάνουμε- να βλέπουμε στην τηλεόραση. Κι αυτό ακριβώς φαίνεται να είναι το «Μια νύχτα μόνο». Μια επένδυση σε ένα ταλαντούχο και πολύ αγαπητό ζευγάρι ηθοποιών -που υποστηρίζεται άξια από το υπόλοιπο καστ- και μια προσπάθεια εξαργύρωσης του απόηχου του «Σασμού». Ως εκεί.

Η τουρκική παραγωγή προελαύνει, η ελληνική οπισθοχωρεί. Καταλήγοντας, είναι άξιο απορίας και μάλλον θλιβερό το γεγονός ότι ενώ η τουρκική τηλεόραση έχει αναπτυχθεί ραγδαία τα τελευταία χρόνια - χαρακτηριστικό είναι ότι η παγκόσμια ζήτηση για τουρκικές σειρές αυξήθηκε κατά 184% μεταξύ 2020 και 2023- η ελληνική, όχι μόνο δεν πηγαίνει μπροστά, αλλά κάνει μεγάλα βήματα προς τα πίσω.

Ενώ δεν έχει -ή έχει ελάχιστες- ανάλογες δικές της, πρωτογενείς παραγωγές, δεν προσπαθεί καν να αντιγράψει πιο πρόσφατες τουρκικές επιτυχίες - π.χ.«Τα φτερά της φιλοδοξίας» ή «As the crow flies», όπως βγήκε στο Netflix- αλλά γυρνά στα παλιά κι επιχειρεί να δώσει φρεσκάδα σε ένα μπαγιατεμένο concept 20ετίας, που ήδη ξέρουμε και την αρχή και το τέλος του.

Γι’ αυτό λοιπόν, για τους ηθοποιούς, την ατμόσφαιρα που δημιουργούν μεταξύ τους, την εσωτερική γοητεία του Λάλου και τις ρομαντικές ιστορίες που διαβάζαμε κάποτε, «μια νύχτα μόνο» Οκ, αλλά πόσες ακόμα θα συνεχίζουμε να ξαναβλέπουμε τα ίδια; 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.