Πόσο μεγάλο είναι το πρόβλημα των σκουπιδιών; Περίπου τρεις φορές όσο η Γαλλία και επιπλέει στον Ειρηνικό

Πότε γίνεται μία έννοια τόσο μεγάλη ώστε να μην τη χωρά ανθρώπου νους; Κάπου σε αυτή την κλίμακα, ανάμεσα σε ένα περιτύλιγμα τσίχλας και ένα πλεούμενο «νησί» από σκουπίδια στον Ειρηνικό ωκεανό, μπορούμε ίσως να εντοπίσουμε στη στιγμή που η κρίση της ρύπανσης βγήκε εκτός ελέγχου.

Η «Μεγάλη Κηλίδα Σκουπιδιών» του Ειρηνικού  είναι μια συλλογή επιπλέοντων θαλάσσιων απορριμμάτων στον Βόρειο Ειρηνικό Ωκεανό, και εκτείνεται σε ύδατα από τη  δυτική ακτή της Βόρειας Αμερικής έως την Ιαπωνία.

Η περιοχή διακρίνεται περαιτέρω στη δυτική κηλίδα , που βρίσκεται κοντά στην Ιαπωνία, και την ανατολική κηλίδα, που βρίσκεται ανάμεσα στις πολιτείες της Χαβάης και την Καλιφόρνια των ΗΠΑ.

Η «χώρα» των σκουπιδιών στον Ειρηνικό

Αυτές οι περιοχές περιδινούμενων απορριμμάτων συνδέονται μεταξύ τους μέσω της Υποτροπικής Ζώνης Σύγκλισης του Βόρειου Ειρηνικού, η οποία βρίσκεται μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα βόρεια της Χαβάης. όπως γράφει το National Geographic.

Αυτή η ζώνη σύγκλισης είναι το σημείο όπου το ζεστό νερό από τον Νότιο Ειρηνικό συναντά το ψυχρότερο νερό από την  Αρκτική. Η ζώνη λειτουργεί σαν ένας αυτοκινητόδρομος που μετακινεί τα συντρίμμια από το ένα σημείο στο άλλο και ταυτόχρονα τα περιορίζει στη συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή.

Διαβάστε ακόμα: «Χριστιανοδημοκράτισσα MILF;»: Γερμανίδα πολιτικός «πρωτοτύπησε» στις προεκλογικές αφίσες της

Ακόμα πιο εντυπωσιακά,η έκταση της Μεγάλης Κηλίδας, με βάση εκτιμήσεις βασισμένες σε δορυφορικά δεδομένα και δειγματοληψίες, είναι περίπου 1.600.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα, δηλαδή περίπου διπλάσια από την έκταση του Τέξας ή τρεις φορές αυτή της Γαλλίας.

Η ποσότητα των σκουπιδιών σε αυτή τη δυσθεώρητη ζώνη συσσωρεύεται επειδή μεγάλο μέρος τους δεν είναι βιοδιασπώμενο. Πολλά πλαστικά, για παράδειγμα, δεν φθείρονται. Απλώς σπάνε σε όλο και μικρότερα κομμάτια. 

Αν και η περιγραφή της δημιουργεί την εικόνα μίας «νησιωτικής χώρας» σκουπιδιών, στην πραγματικότητα, αυτές οι κηλίδες αποτελούνται σχεδόν εξ ολοκλήρου από αόρατα στο γυμνό μάτι μικροπλαστικά.

Ακόμα και  οι δορυφορικές εικόνες δεν αποτυπώνουν μια παρατηρίσιμη κηλίδα σκουπιδιών. Τα μικροπλαστικά της Μεγάλης Κηλίδας μπορούν απλώς να κάνουν το νερό να μοιάζει θολό. Αυτή η «σούπα» ρύπανσης αναμειγνύεται κατά τόπουε με μεγαλύτερα αντικείμενα, όπως αλιευτικά εργαλεία και παπούτσια, δημιουργώντας πυκνότερους σχηματισμούς.

Αλλά το ορατό πρόβλημα κατά πάσα πιθανότητα δεν είναι παρά η «κορυφή του παγόβουνου». Ο πυθμένας κάτω από αυτή την «ατόλη» από σκουπίδια μπορεί επίσης να έχει καταστεί μία μεγάλη υποθαλάσσια χωματερή.  Ωκεανογράφοι και οικολόγοι ανακάλυψαν πρόσφατα ότι περίπου το 70% των θαλάσσιων απορριμμάτων στην πραγματικότητα βυθίζονται στον πυθμένα του ωκεανού.

Ενώ οι ωκεανογράφοι και  οι κλιματολόγοι προέβλεπαν την ύπαρξη της Μεγάλης Κηλίδας του Ειρηνικού, ήταν ένας καπετάνιος αγωνιστικού σκάφους ονόματι Charles Moore που την ανακάλυψε.

Πλαστικό οικοσύστημα

Ο Moore έπλεε από τη Χαβάη στην Καλιφόρνια αφού είχε συμμετάσχει σε έναν αγώνα ιστιοπλοΐας. Διασχίζοντας τον Βόρειο Ειρηνικό, ο Moore και το πλήρωμά του παρατήρησαν εκατομμύρια κομμάτια πλαστικού γύρω από το πλοίο του.

Κανείς δεν γνωρίζει πόσα σκουπίδια αποτελούν τον σχηματισμό. Η Υποτροπική Δίνη του Βόρειου Ειρηνικού είναι πολύ μεγάλη για να την ερευνήσουν συνολικά οι επιστήμονες.

Διαβάστε ακόμα: Ιαπωνία: 1.800 άτομα έσυραν κτίριο 360 τόνων με σκοινί - Το βίντεο που κάνει τον γύρο του διαδικτύου

Επιπλέον, δεν επιπλέουν όλα τα σκουπίδια στην επιφάνεια.  Τα βαρύτερα υλικά μπορούν να βυθιστούν εκατοστά ή ακόμα και αρκετά μέτρα κάτω από την επιφάνεια, καθιστώντας σχεδόν αδύνατη τη  μέτρηση της περιοχής της δίνης.

Το 80% του πλαστικού στον ωκεανό εκτιμάται ότι προέρχεται από χερσαίες πηγές, ενώ το υπόλοιπο 20% προέρχεται από σκάφη και άλλες θαλάσσιες πηγές. 

Τα θαλάσσια σκουπίδια μπορούν να είναι πολύ επιβλαβή για τη θαλάσσια  ζωή. Για παράδειγμα, οι θαλάσσιες χελώνες καρέτα-καρέτα συχνά μπερδεύουν τις πλαστικές σακούλες με τσούχτρες, την αγαπημένη τους τροφή.

Τα πτηνά άλμπατρος μπερδεύουν τα πλαστικά σφαιρίδια ρητίνης με αυγά ψαριών και τα δίνουν σε νεοσσούς, οι οποίοι πεθαίνουν από πνιγμό, ασιτία ή ρήξη οργάνων.   

Οι φώκιες και άλλα θαλάσσια θηλαστικά διατρέχουν ιδιαίτερο κίνδυνο. Μπορούν να μπλεχτούν σε εγκαταλελειμμένα πλαστικά δίχτυα ψαρέματος, τα οποία απορρίπτονται κυρίως λόγω κακοκαιρίας και παράνομης αλιείας. 

Τα θαλάσσια σκουπίδια μπορούν επίσης να διαταράξουν τα θαλάσσια τροφικά πλέγματα στον Βόρειο Ειρηνικό. Καθώς τα μικροπλαστικά και άλλα σκουπίδια συσσωρεύονται στην επιφάνεια ή κοντά στην επιφάνεια του ωκεανού, εμποδίζουν το ηλιακό φως να φτάσει  στο πλαγκτόν και τα φύκια που βρίσκονται από κάτω, και εξαρτώνται άμεσα από τη φωτοσύνθεση.

Εάν οι κοινότητες φυκιών και πλαγκτού απειληθούν, ολόκληρο το τροφικό πλέγμα μπορεί να αλλάξει. Τα ζώα που τρέφονται με φύκια και πλαγκτόν, όπως τα ψάρια και οι χελώνες, θα έχουν λιγότερη τροφή. Εάν οι πληθυσμοί αυτών των ζώων μειωθούν, θα υπάρχει λιγότερη τροφή για τους κορυφαίους θηρευτές όπως ο τόνος, οι καρχαρίες και οι φάλαινες. Τελικά, τα θαλασσινά γίνονται λιγότερο διαθέσιμα και πιο ακριβά για τους ανθρώπους.

Οι επιστήμονες και οι εξερευνητές συμφωνούν ότι ο περιορισμός ή η εξάλειψη της χρήσης πλαστικών μιας χρήσης και η αύξηση της χρήσης βιοδιασπώμενων πόρων θα είναι ο καλύτερος τρόπος για να καθαρίσουμε τη Μεγάλη Ζώνη Σκουπιδιών του Ειρηνικού.

Οργανισμοί όπως ο Συνασπισμός για τη Ρύπανση από Πλαστικά και το Ίδρυμα Πλαστικών Ωκεανών χρησιμοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις εκστρατείες άμεσης δράσης για να υποστηρίξουν ιδιώτες, κατασκευαστές και επιχειρήσεις στη μετάβασή τους από τα τοξικά πλαστικά μιας χρήσης σε βιοδιασπώμενα ή επαναχρησιμοποιήσιμα υλικά.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.