«Μαύρα μάτια κάναμε»: Όσα ζήσαμε στην παρουσίαση του βιβλίου του Αλέξη Τσίπρα

Η αίθουσα του θεάτρου Παλλάς, σε αντίθεση με εκείνη του Ζαππείου ενάμιση χρόνο πριν, ήταν τώρα κατάμεστη. Η επιλογή των διοργανωτών να είναι ανοιχτή η εκδήλωση είχε τρομερό ενδιαφέρον. 

Έβλεπες νυν και πρώην βουλευτές ή και υπουργούς να ψάχνουν θέσεις ή να διαπραγματεύονται για αυτές. Οι δημοσιογράφοι μέτραγαν παρουσίες.

Άνθρωποι του θεάτρου να κάνουν παρατηρήσεις σε όσους κάθονταν στη σκάλα και αυτοί να κοιτάνε κάτω σαν μικρά παιδιά. Ένα «συγγνώμη αυτή είναι πιασμένη;» πλανιέται πάνω από την ατμόσφαιρα.

Διαβάστε Επίσης: Στο Ζάππειο, την ημέρα που ο Αλέξης Τσίπρας παραιτήθηκε

«Να τος, να τος ο Πρωθυπουργός»

Πέρασαν κοντά στα 25 λεπτά από την προγραμματισμένη ώρα έναρξης της εκδήλωσης. Δεν υπήρχε κανένας εκνευρισμός, μόνο κάποια ξέμπαρκα χειροκρότηματα, μάλλον ανυπομονησίας.

Όταν τελικά μπήκε καταχειροκροτούμενος στο κατάμεστο θέατρο ο Αλέξης Τσίπρας, το πρώτο πράγμα που μού ήρθε στο μυαλό ήταν τι διάολο σύνθημα μπορεί να ακουστεί σε μία τέτοια συνθήκη.

Μιλάμε για έναν πρώην Πρωθυπουργό, που επισήμως δεν ανήκει σε κόμμα και ο οποίος ξέρουμε ότι μάλλον θα θέσει εαυτόν επικεφαλής ενός κινήματος αλλά δεν ξέρουμε τίποτα γι’ αυτό. Μιλάμε επίσης για παρουσίαση βιβλίου.

Μέχρι να τα σκεφτώ όλα αυτά, κάποιες φωνές ακούστηκαν να φωνάζουν «ο λαός δεν σημαίνει δεξιά» και αμέσως μετά, λίγο λιγότερες, «να τος, να τος ο Πρωθυπουργός». Στο πρώτο σύνθημα πιο μπάσα, στο δεύτερο μπήκαν περισσότερες γυναίκες. 

Η πραγματική παρουσίαση του βιβλίου

Υπό τις ιαχές αυτές - μη φανταστείτε ότι σείστηκε η αίθουσα - ο Τσίπρας έκατσε στη θέση του και ακολούθησε το κομμάτι της συζήτησης για το βιβλίο. Ένα πάνελ με μοντέρνες πορτοκάλι καρέκλες και μικρά τραπέζια. Δύο δημοσιογράφοι, τέσσερις ομιλητές. 

Ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις που όμως κανέναν δεν ενδιέφεραν. Κάποια χλιαρά χειροκροτήματα στις πιο πολιτικές εξ αυτών και πάλι όλοι πίσω στο κινητό.

Αν έπρεπε να συσχετισω με έναν ήχο την εκδήλωση αυτή, αυτός θα ήταν ο καταλάθος ήχος από βίντεο που άνοιγαν σε διάφορες πλευρές του εξώστη. Κάποια βίντεο σχετίζονταν με την εκδήλωση, προφανώς τα άνοιγαν live streaming. Κάποια άλλα ήταν τελείως άσχετα με τη συνθήκη.

Οι ομιλητές τελειώνουν, οι καρέκλες φεύγουν και στη θέση τους έρχεται το πόντιουμ. Ηπαρουσίαση του βιβλίου τελείωνε. Τώρα θα πηγαίναμε στην πολιτική.

Σε 10 λεπτά, ο Αλέξης Τσίπρας ανέβηκε στο βήμα. Νέα χειροκροτήματα, πιο έντονα αυτή τη φορά. Παράλληλα, την ανυπομονησία την ένιωθες στο πετσί σου. Κάτι θα πει. Δεν γίνεται να ήρθαμε εδώ πέρα μόνο για να λέμε για τα περασμένα.

«Ανέβα στο άλογο και προχώρα»

Και όσο πέρναγε η ώρα και ο λόγος του κατευθυνόταν προς την ανακοίνωση κινήματος, τόσο αυξανόταν και η ανυπομονησία. Σιγά-σιγά άρχισε να γίνεται και ρητή.

Μία κυρία γύρω στα 70 από τα δεξιά μου φώναξε με πόνο και μία σταγόνα αυτοσαρκασμού «μαύρα μάτια κάναμε», επανεπικυρώνοντας την απίστευτη σχέση που έχει χτίσει ο Τσίπρας με το συγκεκριμένο εκλογικό target group. Πέντε χρόνια Πρωθυπουργός και ακόμα οι μανάδες της μεσαίας τάξης τον βλέπουν σαν το παιδί τους.

Οι άντρες του κοινού από την άλλη είχαν πιο πολεμικές αναφορές: «Ανέβα στο άλογο και προχώρα», «εσύ είσαι ο καταλύτης», «εσύ θα τον ρίξεις (σ.σ. τον Μητσοτακη)». Σε έναν από αυτούς, ο Τσίπρας σταμάτησε την ομιλία του και απάντησε.

Όταν ο Τσίπρας έφευγε πια από το παρελθόν και πήγαινε προς το μέλλον, η ανυπομονησία έδωσε τη θέση της σε έναν ενθουσιασμό. Απλά δεν είχε κορύφωση. Ο πολιτικός λόγος δεν είναι γήπεδο να περιμένεις το γκολ. Ουσιαστικά ο Τσίπρας έκανε αυτό που όλοι περίμεναν αλλά στην προαγγελία δεν μπορείς να φωνάξεις γκολ.

Στο τέλος του λόγου του, υποσχέθηκε ότι θα τηρήσεις τις προσδοκίες. Ευχαρίστησε τον κόσμο και καταχειροκροτήθηκε κατεβαίνοντας από τη σκηνή και πηγαίνοντας προς το κοινό. 

«Θα γίνουμε πάλι παιδιά»

Πίσω μου δύο κύριοι μεγάλης ηλικίας μιλούσαν ο ένας με τον άλλο. Η φωνή τους δεν είχε ακουστεί ούτε σε μία στιγμή καθόλη τη διάρκεια της ονιλίας του Τσίπρα, την οποία μάλλον παρακολούθησαν καθηλωμένοι.

Με το που κατέβηκε από το βήμα άρχισαν να συζητούν μεταξύ τους γελώντας: «Θα γραφτούμε στις οργανωσεις, θα γίνουμε παιδιά παλι». Προφανώς είχαν πειστεί.

Στην έξοδο, οι σκάλες έφραζαν από τον κόσμο. Υπήρχε γενικά μία καλή διάθεση. Μπροστά μου ο Αλέξης Χαρίτσης. Ένας τύπος του έπιασε το μπράτσο και με έναν αέρα πληγωμένου συγγενή του είπε ζεστά «τώρα προχωράμε όλοι μαζί». Απόρησα για ακόμα μία φορά με τα social skills των πολιτικών.

Στην έξοδο μπροστά μας κάμερες και δυνατή βροχή. Φεύγοντας από τον χώρο, η πόλη κινούνταν στους κανονικούς της ρυθμούς. Από καιρό τώρα τα μόνα χαρούμενα πρόσωπα στον δρόμο είναι αυτά των τουριστών.

Ο Αλέξης Τσίπρας καλούσε τον λαό να ξεκινήσει ένα καινούργιο ταξίδι μαζί του. Το ταξίδι μετά την Ιθάκη. Εντός του θεάτρου πολλοί ενθουσιάστηκαν. Εκτός αυτού δεν είμαι και τόσο σίγουρος. Ο Αλέξης Τσίπρας -είτε σου αρέσει είτε όχι- είναι σίγουρα ένας από τους πιο ταλαντούχους πολιτικούς που έχει αναδείξει αυτή η χώρα. Ταυτόχρονα, η νοσταλγία είναι δυνατό συναίσθημα, ειδικά στα δύσκολα.

Από την άλλη, στη συλλογική κατάθλιψη της μετα-μνημονιακής Ελλάδας, πόσοι είναι πρόθυμοι για ταξίδια;
 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.