Η αντισυμβατική Άλλα Πουγκατσιόβα - Η «τσαρίνα της ρωσικής ποπ», παρέδωσε της φωνή της στο Τσέρνομπιλ

Την έχουν χαρακτηρίσει «Θεά» και «Τσαρίνα της ρωσικής ποπ», η Άλλα Πουγκατσιόβα είναι μία από τις πλέον αναγνωρίσιμες προσωπικότητες της Ρωσίας - και όχι μόνο - που άφησε ανεξίτηλο το στίγμα της στη μουσική - και όχι μόνο - σκήνη. 

Γνώρισε την απόλυτη επιτυχία κατά τη διάρκεια των δεκαετιών καριέρας που μετρά, αλλά «παρέδωσε» μεγάλο μέρος της φωνής της σε συναυλία που παραχώρησε στο Τσέρνομπιλ.

Το κοινό την πρωτογνώρισε τη δεκαετία του 1970 και άντεξε σε όλες τις πολιτικές μεταπτώσεις της χώρας της, κάτι που ελάχιστοι μπόρεσαν. Η Πουγκατσιόβα μεσουράνησε υπό τον Μπρέζνιεφ, τον Αντρόποφ, τον Τσερνιένκο, τον Γκορμπατσόφ, τον Γέλτσιν και, μέχρι πρόσφατα, τον Πούτιν.

Το 1975 αποτέλεσε καθοριστική χρονιά για την ερμηνεύτρια. Έλαβε ειδική άδεια να συμμετάσχει σε διεθνές φεστιβάλ στη Βουλγαρία, το οποίο και κέρδισε παμψηφεί με το «Arlekino» (Άρλεκιν).

«Ο Μπρέζνιεφ ζει στην εποχή της Πουγκατσιόβα»

Ήταν τόσο δημοφιλής εκείνη την περίοδο που είχε κυκλοφορήσει ένα εσωτερικό αστείο σχετικά με τον τότε γενικό γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος, Λεονίντ Μπρέζνιεφ. Έλεγαν πως εκείνος ήταν απλώς «ένας μηδαμινός κυβερνητικός αξιωματούχος στην εποχή της Πουγκατσιόβα».

Μιλώντας για την πρώτη της αυτή επιτυχία στο Novaya Gazeta το 2015, η ίδια είχε θυμηθεί: «Δεν υπήρχε ελευθερία στην ΕΣΣΔ. (...) Αυτός ήταν ο μόνος λόγος που με πρόσεξαν, επειδή εγώ είχα αυτή την ελευθερία». 

Αυτή η ελευθερία μεταφραζόταν με ξέφρενο χορό, χαοτική γοητεία, ιδιαίτερες ενδυμασίες, ολόψυχα γέλια και απόλυτη αφοσίωση πάνω στη σκηνή. 

Όταν το «Arlekino» έγινε ευρωπαϊκή επιτυχία, διοργανωτές εκδηλώσεων την καλούσαν για να το ερμηνεύσει live στις χώρες τους, με την ίδια ωστόσο να αναγκάζεται να τους παραπέμπει σε κάποιον «γέρο και μεθυσμένο» κρατικό αξιωματούχο της ΕΣΣΔ ο οποίος απαντούσε: «Θα το σκεφτούμε». 

Έκανε ταξίδια μόνο με ειδική άδεια και για χρόνια δεν της επιτρεπόταν να εμφανιστεί σαν σόλο ερμηνεύτρια. Έκανε προσπάθειες δύο ετών για να μπορέσει να τα καταφέρει. Όταν αποδείχθηκε αδύνατη η αποστολή της, βρήκε μία «βιτρίνα»: τους Kharkiv’s Rhythm.

Μέλος τους, ο Αλεξάντερ Λιτβινένκο, θυμήθηκε αργότερα πως δεν έκαναν μαζί πρόβες, τα εισιτήρια για τις εμφανίσεις πωλούνταν παρασκηνιακά και οι Rhythm αναγκάζονταν να μάθουν τα τραγούδια της από ηχογραφήσεις σε κασέτες. 

«Το κοινό σοκαρίστηκε με την ερμηνεία της. Περίμεναν ότι η Άλλα απλώς θα έβγαινε και θα τραγουδούσε. Αλλά εκείνη μιλούσε, επικοινώνησε... Δεν είχα ξαναδεί ποτέ κανέναν να δουλεύει έτσι» τόνισε ο ίδιος. 

Το 1977 έλαβε την πολυπόθητη άδεια και άδραξε την ευκαιρία για να αποδείξει πόσο μοναδική είναι. Η σκηνική της παρουσία δεν θύμιζε σε τίποτα τα πρότυπα της εποχής: ήταν πολύχρωμη, γεμάτη ενέργεια, με καθηλωτική παρουσία. 

Τα επόμενα χρόνια, ήταν τόσο ισχυρό τ΄όνομά της που ήταν εκείνη που έκανε χάρες σε κρατικούς αξιωματούχους. 

Η συναυλία που άλλαξε τα πάντα

Το 1986, ταξίδεψε στην Ουκρανία, μήνες μετά το πυρηνικό δυστύχημα στο Τσέρνομπιλ, στο πλαίσιο εκδήλωσης για τη συγκέντρωση πόρων για τους πληγέντες. 

Τον Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς βρέθηκε στο Πρίπιατ, δίπλα στο σημείο μηδέν του πυρηνικού ολέθρου. Η κλίμακα της καταστροφής είχε αποσιωπηθεί, γεγονός που μπορεί να εξηγήσει την πράξη της.

Τρεις δεκαετίες αργότερα, η καλλιτέχνης θυμήθηκε ότι ένιωθε ότι θα ήταν αδύνατο να απορρίψει το αίτημα.

«Κάποιος από την κυβέρνηση πέταξε εκεί και ρώτησε τους κατοίκους: "Τι χρειάζεστε περισσότερο από όλα; Θα προσπαθήσουμε να σας φέρουμε ο,τιδήποτε". Και απάντησαν: "Πορτοκάλια! Και Πουγκατσιόβα!" Πώς θα μπορούσα να αρνηθώ;»

Έναν χρόνο αργότερα, ένα από τα μέλη της ομάδας της άφησαν την τελευταία τους πνοή λόγω της ραδιενέργειας, ενώ η ίδια υποφέρει μέχρι και σήμερα από ενδοκρινικά προβλήματα.

«Μου είπαν να φορέσω καπέλο, αλλά αρνήθηκα. Έδεσα έναν τεράστιο φιόγκο για να καλύψω το κεφάλι μου» ανέφερε για την τότε εμφάνισή της, που τις στοίχισε σημαντικά. 

Πολιτική ταυτότητα

Όσον αφορά στην πολιτική της ταυτότητα, στα πρώτα της βήματα δεν είχε εκφραστεί σχετικά. Ορισμένοι ερμήνευσαν τους στίχους του «Αρλεκίνου» ως υπαινιγμούς για τη ζωή των καλλιτεχνών σε απολυταρχικά καθεστώτα, αλλά ξεκάθαρη απάντηση δεν υπήρξε. 

Αυτό που την χαρακτήριζε ωστόσο ήταν το θάρρος.

Όταν τη συμβούλευσαν να μην πει το «Kings Can Do Anything» (σ.σ. οι Βασιλιάδες μπορούν να κάνουν τα πάντα) σε συναυλίες με την παρουσία Σοβιετικών αξιωματούχων, εκείνη έκανε το ακριβώς αντίθετο. Και όχι απλώς είπε τους στίχους δυνατά και καθαρά, αλλά έδειχνε και προς τις VIP θέσεις.

Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, απέκτησε την ελευθερία του λόγου που τόσο λαχταρούσε. 

Από την εκλογική αναμέτρηση του 1996 και ύστερα εξέφραζε ανοιχτά τα φρονήματά της και καλούσε σε στήριξη συγκεκριμένων προσώπων. Ο τελευταίος εκλεκτός της, ο Βλαντίμιρ Πούτιν, ωστόσο, την απογοήτευσε οικτρά μετά τις εξελίξεις με τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.