Η είδηση του θανάτου ενός καλλιτέχνη έχει την κινητήριο δύναμη, ακόμη και μέσα από το θλιβερό γεγονός της απώλειας, να μας οδηγεί σε δημιουργικές αναζητήσεις μέσω της ψυχαναλυτικής εξερεύνησης και επανεξέτασης («revisiting») του έργου του.
Όταν ο πρώτος frontman των Iron Maiden Paul Di’Anno, άφησε την τελευταία του πνοή, στις 21 Οκτωβρίου, η δυσάρεστη είδηση της απώλειάς του, μας έκανε να «επισκεφθούμε» ξανά το έργο αλλά και την πορεία του ως ο τραγουδιστής των δύο πρώτων άλμπουμ της μέταλ μπάντας. Ο Di'Anno εμφανίστηκε στα δύο πρώτα στούντιο άλμπουμ των Iron Maiden, το ομώνυμο του 1980 και το Killers του 1981 αλλά στη συνέχεια έφυγε, ως αποτέλεσμα (όπως λέγεται) της αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς του. Τον αντικατέστησε ο Μπρους Ντίκινσον, με το στούντιο άλμπουμ The Number of the Beast του 1982 να τροφοδοτεί μια νέα αρχή.
Το μουσικό ταξίδι που σηματοδοτεί η αλλαγή ενός frontman πάντως, δεν είναι κάτι που έχουμε δει μόνο στη μπάντα από το Λέιτον του Ανατολικού Λονδίνου. Κορυφαία συγκροτήματα που άφησαν ιστορία έχουν χαράξει νέους δρόμους αλλάζοντας τους κρίκους της αλυσίδας με νέο τραγουδιστή.
Διαβάστε ακόμη: Πώς η «κάρτα θανάτου» άσος μπαστούνι, σκότωσε τον μπασίστα των Metallica, Κλιφ Μπάρτον
The Velvet Underground: Ο Lou Reed με τον Doug Yule
Ένα από τα συγκροτήματα με την μεγαλύτερη επιρροή στη ροκ μουσική, οι αμερικανοί Velvet Underground, κυριολεκτικά διαλύθηκαν όταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη, ο τραγουδιστής και κιθαρίστας Lou Reed αποχώρησε από το συγκρότημα, τον Αύγουστο του 1970.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, όλοι εκτός από τον Yule αποχώρησαν από το συγκρότημα. Ο Lou αντικαταστάθηκε από τον Doug Yule, ο οποίος έγραψε και ηχογράφησε το 5ο και τελευταίο στούντιο άλμπουμ με τίτλο Squeeze (1973) σχεδόν εξ ολοκλήρου μόνος του. Οι προσπάθειες του να οδηγήσει τους πρώιμους πειραματιστές της avant-garde rock σε μια πιο εμπορική κατεύθυνση απέτυχαν, με το τελευταίο τους άλμπουμ να καταλήγει μια μεγάλη αποτυχία.
Pink Floyd: Syd Barrett με David Gilmour
Οι Pink Floyd, η progressive ροκ μπάντα με αφετηρία το Λονδίνο, χρεώνεται αναμφισβήτητα μια σπουδαία πορεία στον χώρο της μουσικής, καθώς πρωτοστάτησε με τις δημιουργικές συνθέσεις, τα μουσικά πειράματα και τις μυθικές ζωντανές εμφανίσεις τους. Ωστόσο ότι η αποχώρηση Syd Barrett το 1968 λόγω της επιδεινούμενης ψυχικής του υγείας, ήταν καθοριστική και πως η παρουσία του παρέμενε διάχυτη σημαδεύοντας και μετέπειτα τη μπάντα.
Πράγματι, μεγάλο μέρος της μελλοντικής δουλειάς των Pink Floyd, όπως το Wish You Were Here και το The Dark Side of the Moon λέγεται ότι το εμπνεύστηκαν από τον Barrett. «Ήταν φίλος μας, αλλά τις περισσότερες φορές θέλαμε να τον στραγγαλίσουμε» είχε δηλώσει ο αντικαταστάτης του David Gilmour, ο οποίος τελικά θα μοιραζόταν τα καθήκοντα του τραγυδιστή με το ιδρυτικό μέλος Roger Waters. Πράγματι, ήδη από τα τέλη του 1967, ο Barrett είχε αρχίσει να γίνεται ολοένα και πιο ασταθής, λόγω της χρήσης ναρκωτικών όπως το LSD.
Στο φως της δημοσιότητας έχει έρθει μια ιστορία από την δυσάρεστη περίοδο της αποχώρησης του Syd. Το 1974, όταν οι Pink Floyd ηχογραφούσαν το ψυχεδελικό Shine On You Crazy Diamond που είχαν δηλώσει πως έμπνευσή τους ήταν ο Syd, εκείνος έκανε μια επίσκεψη στο στούντιο. Όπως γράφει και το UCR, όταν εισήλθε στο χώρο με «ένα μακρινό βλέμμα, ξυρισμένο κεφάλι και φρύδια κατά τη διάρκεια μιας μίξης για το Diamond, η σύμπτωση οδήγησε το συγκρότημα σε ένα μείγμα σοκ και κατάθλιψης».
Διαβάστε ακόμη: Το ερωτικό τρίγωνο δύο μεγάλων ροκ σταρ που «γέννησε» το Layla του Έρικ Κλάπτον
Τελικά ο Syd έφυγε από τη ζωή από καρκίνο στο πάγκρεας το 2006, αλλά σόλο δημιουργίες του όπως το στούντιο άλμπουμ The Madcap Laughs, έχουν τη δική τους θέση στην ιστορία.
Deep Purple: Rod Evans με τον Ian Gillan
Πριν το Smoke on the Water και το Child in Time υπήρχαν τα Kentucky Woman και Hush. Οι Deep Purple, η θρυλική μπάντα από το Λονδίνο, ήταν περισσότερο στο είδος του ψυχεδελικού και progressive ροκ, μέχρι που τα ιδρυτικά μέλη Jon Lord, Ian Paice και Ritchie Blackmore αποφάσισαν ότι ο τραγουδιστής τους Rod Evans δεν θα ταίριαζε στην πιο βαριά κατεύθυνση που θέλανε να πάρουν.
Ο αντικαταστάτης του Ian Gillan, θα χαράξει λίγο πολύ το πρότυπο για το heavy rock κατά τα επόμενα χρόνια με θρυλικά άλμπουμ όπως το Deep Purple στο Rock (1970) και το Machine Head (1972). Εκτός από μια σύντομη παράκαμψη του 1983 με τους Black Sabbath και μερικές σόλο εκδρομές, ο Ian ήταν πιστός στους Deep Purple ως τραγουδιστής τους για δεκαεπτά άλμπουμ.
Οι Deep Purple μαζί με τους Black Sabbath και τους Led Zeppelin έχουν χαρακτηριστεί ως η «ιερή τριάδα του βρετανικού hard rock και του heavy metal της δεκαετίας του '70».
Black Sabbath: Ozzy Osbourne με τον Ronnie James Dio
Το heavy metal συγκρότημα από το Μπέρμιγχαμ βίωσε επίσης μια αλλαγή στον πυρήνα της μπάντας. Το 1979 ήταν μια χρονιά που το συγκρότημα περνούσε περισσότερο χρόνο παίρνοντας ναρκωτικά παρά κάνοντας πρόβες και έτσι η συνέχιση τους απλά δεν ήταν δυνατή. Οι πωλήσεις δίσκων και οι καλές κριτικές άρχισαν να μειώνονται.
Κάπως έτσι ο Ozzy Osbourne έφυγε από τους Black Sabbath, λόγω των έντονων προβλημάτων που αντιμετώπιζε με το αλκοόλ και τα ναρκωτικά, συνεχίζοντας με μια σόλο καριέρα με τους Blizzard of Ozz. Το ντεμπούτο του Ronnie James Dio (πρώην τραγουδιστή των Rainbow) με το συγκρότημα Heaven and Hell, θα γίνει πλατινένιο και θα τους οδηγήσει σε μια παγκόσμια περιοδεία.
Ωστόσο, η ιστορία επιτυχίας τους ήταν σύντομη, καθώς ο Ronnie θα άφηνε το συγκρότημα για μια σόλο καριέρα το 1982. Ήταν τότε που αντικαταστάθηκε από τον πρώην τραγουδιστή των Deep Purple, Ian Gillan.
AC/DC: Ο Brian Johnson με τον Axl Rose
Για το τέλος αφήσαμε την ιστορία του αυστραλιανού συγκροτήματος των AC/DC. Τη διεθνή επιτυχία της κυκλοφορίας τους Highway to Hell (1979) ακολούθησε ο θάνατος του τραγουδιστή τους, Bon Scott, που συμμετείχε στο συγκρότημα από το 1974 ως το 1976 και συγκλόνισε το κοινό της μπάντας. Λέγεται ότι οι γονείς του Scott συμβούλεψαν τα μέλη ότι ο ίδιος θα ήθελε να συνεχίσουν, έτσι αποφάσισαν να αναζήτησαν έναν νέο τραγουδιστή.
Διαβάστε ακόμη: Guns N' Roses: Έκαναν και ηχογράφησαν πραγματικό σεξ για ηχητικά στο πρώτο τους άλμπουμ - Η ιστορία του Rocket Queen
Η την κληρονομιά του Bon Scott ήταν τεράστια (στο τεύχος Ιουλίου 2004 του βρετανικού περιοδικού Classic Rock , βαθμολογήθηκε ως το νούμερο ένα στη λίστα των "100 Greatest Frontmen" μπροστά από τον Freddie Mercury και τον Robert Plant) ωστόσο οι AC/DC κατάφεραν να βρουν τον τέλειο αντικαταστάτης στο πρόσωπο του Brian Johnson. Καμία άλλη αλλαγή τραγουδιστή δεν ήταν ποτέ τόσο καλλιτεχνικά και εμπορικά γόνιμη όσο αυτή. Το πρώτο άλμπουμ του γκρουπ με τον Brian Johnson κυκλοφόρησε μόλις ένα χρόνο αργότερα και χάρισε στο συγκρότημα τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία που είχε ποτέ.
Το 2016 ήταν μια δύσκολη χρονιά για τον Brian Johnson καθώς αντιμετώπιζε προβλήματα ακοής και δεν μπορούσε να ακολουθήσει το συγκρότημα στις συναυλίες με τους θαυμαστές να ανησυχούν ότι η εμβληματική μπάντα θα έριχνε τίτλους τέλους.
Διαβάστε ακόμη: Lemmy Kilmister: Γεννήθηκε για να χάνει, έζησε για να κερδίζει
Σύμφωνα με τα διεθνή μέσα, μέχρι και ο Lee Robinson του συγκροτήματος Thunderstruck πέρασε από οντισιόν για τη θέση, αλλά τελικά, τον Απρίλιο του 2016, ο frontman των Guns N' Roses, Axl Rose, ανακοινώθηκε ως ο βασικός τραγουδιστής των AC/DC για τις ημερομηνίες της περιοδείας τους για το 2016. Πάντως η πορεία του Axl Rose διεκόπη με την μεγάλη επιστροφή του Johnson στη σκηνή με τους AC/DC, στο φεστιβάλ Power Trip, τον Οκτώβρη του 2023.
- Φωτιά στο εργοστάσιο της Βιολάντα: Τα σενάρια για τα αίτια της τραγωδίας - Αγωνία για τις αγνοούμενες
- Όταν η Βιολάντα ήταν φούρνος της γειτονιάς στα Τρίκαλα: Η ιστορία της εμβληματικής βιομηχανίας
- Δήμητρα Λιάνη: Η αντίδρασή της στο άκουσμα του θανάτου της Αναστασίας Αθήνη
- Πίσω από κάθε νεκρό σε χώρο εργασίας, υπάρχει μια κοινή αλήθεια
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
