Θα μοιάζει με Eurovision αλλά δεν θα είναι: Όσα ξέρουμε για τη ρωσική Intervision

«Ενότητα μέσα από την μουσική» κι άλλα τέτοια χαρμόσυνα τσιτάτα που περιγράφουν έναν διαγωνισμό μουσικής. Θέαμα, χρώματα, φαντασμαγορία. Δεν πρόκειται για την Eurovision προφανώς αλλά για την φθηνή μα αρκετά πιστή αντιγραφή της, την ρωσική Intervision.

Μια ιστορία από παλιά

Η Eurovision ξεκίνησε την πορεία της το 1956. Η Ευρώπη, όπως και ο κόσμος, ήταν διχοτομημένη σε δύο διαφορετικά στρατόπεδα. Κομμουνισμός στα ανατολικά, καπιταλισμός στα δυτικά. Ήταν η περίοδος του Ψυχρού Πολέμου και η Ρωσία, ταμπουρωμένη πίσω από το «σιδηρούν παραπέτασμα» του ανατολικού μπλοκ, έδωσε την δική της απάντηση στον ευρωπαϊκό διαγωνισμό τραγουδιού.

Έτσι, γεννήθηκε η πρώτη Intervision, ένα σοβιετικό μουσικό φεστιβάλ που πραγματοποιήθηκε πρώτα στην Τσεχοσλοβακία και μετά στην Πολωνία. Υπάρχουν διάφοροι μύθοι γύρω από τον διαγωνισμό. Ένας από αυτούς λέει για να ψηφίσουν όσοι παρακολουθούσαν, αναβόσβηναν τα φώτα στο σπίτι τους και οι μετρητές κατέγραφαν την αύξηση στην κατανάλωση του ρεύματος ως θετική ψήφο. Κάτι τέτοιο βέβαια δεν ίσχυε ποτέ. Αντίθετα, στον διαγωνισμό αποφάσιζαν μόνο οι κριτικές επιτροπές. 

Πέρα από τους μύθους, υπάρχουν και τα παράδοξα γιατί ναι μεν ο διαγωνισμός ήταν δημιούργημα της σοβιετικής κυβέρνησης αλλά οι συμμετοχές δεν ήταν αποκλειστικά από το σοβιετικό μπλοκ. Χώρες όπως η Πορτογαλία, η Ισπανία, το Βέλγιο ή η Ολλανδία έστελνα καλλιτέχνες για εκπροσώπηση. Σε μια σκηνή, συνυπήρχαν χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ με καλλιτέχνες από την Κούβα. Το 1980 ο διαγωνισμός πέρασε στην αφάνεια.

Η αναβίωση 

Τα τελευταία χρόνια που η Ρωσία βρέθηκε στην διεθνή απομόνωση, ειδικά από το 2022, η συζήτηση για την αναβίωση της Intervision είχε ξεκινήσει. Τον περασμένο Φεβρουάριο ο Ρώσος πρόεδρος υπέγραψε το διάταγμα για την επαναφορά του διαγωνισμού με συμμετοχές από χώρες φιλικές προς την Ρωσία, όπως η Κίνα ή η Βραζιλία. Για την ρωσική κυβέρνηση, υπάρχει ένα σαφές μήνυμα που περνάει μέσα από την διεξαγωγή της Intervision. Το μήνυμα είναι anti-woke και συντηρητικό.

Για τον περσινό διαγωνισμό της Eurovision, η Μαρία Ζαχάροβα δήλωσε πως πρόκειται για ένα όργιο. Φέτος, μιλώντας για την Intervision, ο Σεργκέι Λαβρόφ είπε πως ο διαγωνισμός δεν θα έχει «διαστροφές ή προσβολές προς την ανθρώπινη φύση». Το Κρεμλίνο είδε με πολύ σοβαρό μάτι την όλη διοργάνωση, γι’ αυτό την ανέθεσε σε έναν πολύ στενό συνεργάτη του Πούτιν που είχε αναλάβει και την διοργάνωση των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στο Σότσι το 2014.

Η Ρωσία χρησιμοποιεί την μουσική για να περάσει το δικό της μήνυμα στον κόσμο και να δείξει πως δεν βρίσκεται ουσιαστικά σε καμία διεθνή απομόνωση. Ο αποκλεισμός από μεγάλες διοργανώσεις έχει περιορίσει την απήχησή της σε ένα παγκόσμιο κοινό.

Αυτή η αντιγραφή της Eurovision πάντως είναι η πρώτη σε μια σειρά από αντίστοιχες. Το 2023 ο Πούτιν είχε ανακοινώσει την διεξαγωγή των Αγώνων Παγκόσμιας Φιλίας, ανάλογη διοργάνωση με τους Ολυμπιακούς Αγώνες, που θα αφορά κυρίως τους Ρώσους Αθλητές. 

Eurovision αλλιώς

Το όλο σόου θύμιζε πολύ έντονα τον διαγωνισμό που ήθελε να ανταγωνιστεί ή τουλάχιστον να υποκριθεί πως δεν ανταγωνίζεται γιατί είναι διαφορετικό. Ξεκίνησα πρώτα με τραγούδι και χαρές και ακολούθησε ένα μήνυμα του Ρώσου προέδρου. Ακολούθησε μια παρουσίαση των συμμετοχών που έμοιαζε υπερβολικά πολύ με την παρέλαση των καλλιτεχνών στην αρχή του διαγωνισμού της Eurovision. 

Από κάτω, το πλήθος που είχε γεμίσει το στάδιο ανέμιζε σημαίες από την κάθε χώρα. Σημαίες ΛΟΑΤΚΙ+ προφανώς δεν υπήρχαν…Διαφημίσεις, ενδιάμεσα τραγούδια για να δώσουν χρόνο να ετοιμαστεί το κάθε σκηνικό, και ένα σύστημα που δεν είναι ακριβώς televoting γιατί ψηφίζουν μόνο οι επιτροπές αλλά οι βαθμοί ανακοινώνονται με έναν παρόμοιο τρόπο.

Ο μεγάλος νικητής ήταν η συμμετοχή του Βιετνάμ. Στο τέλος, αντί να ακουστεί το τραγούδι που κέρδισε, όλες οι συμμετοχές τραγούδησαν το «A Million Voices» που ήταν η συμμετοχή της Ρωσίας το 2015…στην Eurovision.

Όλη αυτή η προσπάθεια όπως σημειώνουν αρκετοί αναλυτές αποσκοπεί στο να παρουσιάσει την Ρωσία ως μια χώρα που δεν βρίσκεται σε πόλεμο και όλα στο εσωτερικό της βαίνουν καλώς. Μια προσπάθεια που επιχειρεί, μαζί με τους συμμάχους της, να δώσει την αίσθηση μιας αντι-κουλτούρας ή μιας αντι-δυτικής κουλτούρας πιο σωστά. 

Σε κάθε περίπτωση, το τρόπαιο του νικητή ήταν αυθεντικό και δεν έμοιαζε με εκείνο της Eurovision. Ευτυχώς!

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.