3 Σεπτεμβρίου 2016. Ο Θάνος Ανεστόπουλος περνά στην αιωνιότητα νικημένος από την αρρώστια στα κόκαλα. Ο σύγχρονος «καταραμένος ποιητής», ο άνθρωπος που έντυσε με τη φωνή τους τις μελαγχολίες και τις αναζητήσεις μιας ολόκληρης γενιάς, άφησε το στίγμα του ανεξίτηλο στην ελληνική μουσική.
Υπήρξε ο frontman, η «φωνή» στα Διάφανα Κρίνα για σχεδόν δύο δεκαετίες. Στο συγκρότημα που ο ίδιος ίδρυσε και έφερε κάτι νέο στην ακμάζουσα (τότε) ελληνική σκηνή.
Διαβάστε ακόμη: Στα βιβλιοπωλεία το «Έγινε η Απώλεια Συνήθειά μας» - Μία ωδή στα Διάφανα Κρίνα
Οκτώ χρόνια μετά από το θάνατό του, μένει ζωντανός μέσα από τα τραγούδια που έγραψε ή ερμήνευσε, τα ποιήματά του, τις εικαστικές του δημιουργίες. Εμείς επιλέξαμε να τιμήσουμε τη μνήμη του, ξεχωρίζοντας οκτώ τραγούδια από τα Διάφανα Κρίνα, στα οποία ο Θάνος Ανεστόπουλος έγραψε τους στίχους...
Για το τέλος, όπως θα δείτε, κρατάμε μία εκτέλεση, solo λίγους μήνες πριν φύγει για το αιώνιο ταξίδι, σε μία ερμηνεία με ιδιαίτερους συμβολισμούς.
Μίζερο φως (1996, Έγινε η απώλεια συνήθειά μας)
«Δεν είναι η αγάπη τίποτε άλλο παρά ένα ψέμα…»
Διαβάστε ακόμη: Κυριακή των Βαΐων: Τα Διάφανα Κρίνα έχουν γράψει το απόλυτο «soundtrack» για το «ανοιξιάτικο βράδυ»
Μικρές αλήθειες (2000, Ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές)
«Ας είν’ τα χέρια σου, τα μάτια και η πνοή σου
να μ’ αγκαλιάζουν αιώνια ψεύτικα,
να με κοιτάζουνε φευγαλέα ερωτικά,
να ξεφυσάει η πνοή σου απ’ το βορρά».
Άγριο μέλι (1998, Κάτι σαράβαλες καρδιές)
«Δεν τρέμουν τα χέρια σου, εγώ είμαι ο πότης
είμαι μέτρο, ρυθμός, η ωδή και ο Πάνας».
Γράψαμε τραγούδια που μιλούσαν για τη θλίψη (2000, Ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές)
«Κλάψαμε με στίχους που γραφτήκαν για τις πτώσεις
των όμορφων, ανέγγιχτων, απόμακρων ονείρων».
Η μπαλάντα της φωτιάς (Μουχλαλούδα) (1994, Το μαγικό βοτάνι)
«Κρέμεσαι από τον αγέρα.
Δεν πατάς πια πουθενά.
Κρέμεσαι απ’ το πουθενά».
Διαβάστε ακόμη: Από τον Ξυλούρη ως τα Διάφανα Κρίνα: Το ελληνικό ποίημα που έχει μελοποιηθεί περισσότερες φορές
Το σώμα αυτό είναι δειλό (2000, Ευωδιάζουν αγριοκέρασα οι σιωπές)
«Ήρθα κοντά σου απ’ τις σκιές
σαν φάντασμα δίχως χαρές
συντρίβομαι...»
Γιορτή (1996, Έγινε η απώλεια συνήθειά μας)
«Κάπου θα υπάρχουν άγγελοι,
κάπου θα κρύβονται στη γη.
Κάποτε ήσαν άνθρωποι,
ήσανε φίλοι και γνωστοί»
Τελευταίος σταθμός (2008, Κι η αγάπη πάλι θα καλεί)
«Δεν κόβεται στα δύο η ζωή
είναι ήλιος και μαζί βροχή
κι ούτε για μια αιωνιότητα
δεν θ’ άλλαζα μια μέρα απ’ αυτή»
- Φωτιά στο εργοστάσιο της Βιολάντα: Τα σενάρια για τα αίτια της τραγωδίας - Αγωνία για τις αγνοούμενες
- Όταν η Βιολάντα ήταν φούρνος της γειτονιάς στα Τρίκαλα: Η ιστορία της εμβληματικής βιομηχανίας
- Δήμητρα Λιάνη: Η αντίδρασή της στο άκουσμα του θανάτου της Αναστασίας Αθήνη
- Πίσω από κάθε νεκρό σε χώρο εργασίας, υπάρχει μια κοινή αλήθεια
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
