Ναπολέων: Τι δεν είδαμε στην ταινία των Χοακίν Φίνιξ και Ρίντλεϊ Σκοτ

Το τρέιλερ προμήνυε ένα επικό φιλμ. Ο πρωταγωνιστής, ο σκηνοθέτης, το μπάτζετ και φυσικά το κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας, «υπόσχονταν» μια ταινία που θα μπορούσε να αφήσει εποχή.

Το «Ναπολέων» είναι μια ενδιαφέρουσα ταινία. Μπορεί να προσφέρει σχεδόν δύο ευχάριστες ώρες στον κινηματογράφο, όμως μέχρι εκεί. Τι συνέβη και τελικά δεν κατάφερε να κερδίσει μια θέση στο πάνθεον του σινεμά; Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Σκηνοθέτης του φιλμ είναι ο «πολύς» Ρίντλεϊ Σκοτ. Μετά την επιτυχία του Άλιεν (1979), οι πιο γνωστές του ταινίες είναι το επικό Blade Runner (1982), το ιστορικό δράμα, βραβευμένο με Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, Μονομάχος (2000), η πολεμική ταινία, Μαύρο Γεράκι: Η Κατάρριψη (2001), το θρίλερ Hannibal (2001), Το Βασίλειο των Ουρανών (2005), η βιογραφική ταινία American Gangster (2007), η ταινία επιστημονικής φαντασίας Προμηθέας (2012), το δραματικό θρίλερ Ο Συνήγορος (2013) και η ταινία επιστημονικής φαντασίας The Martian (2015).

Ναπολέων: «Οκ» οι σκηνές μάχης 

Έτσι λοιπόν δεν περιμέναμε τίποτα λιγότερο από ένα «Ναπολέων», άκρως σκοτεινό και ατμοσφαικό. Αλλά... Οι σκηνές μάχης, οι επικές πολεμικές αναμετρήσεις που διδάσκονται σε βιβλία της ιστορίας, δεν ήταν... 2023, ούτε Ρίντλεϊ Σκοτ. Ναι μεν είχαν ένταση και αγωνία, αλλά έλειπε το κάτι παραπάνω. Η καινοτομία που ίσως πολλοί περίμεναν από τον Άγγλο σκηνοθέτη. Σε μια εποχή που ο πόλεμος διεξάγονταν ακόμα με σκληρό, σχεδόν πρωτόγονο τρόπο και χάνονταν χιλιάδες ψυχές στα πεδία μάχης.

Ένα πολεμικό φιλμ χωρίς άψογα γυρισμένες, κυνικές σκηνές δράσης, δεν μπορεί να μπει σε λίστα με τα τοπ του είδους. Καλά τα κανόνια, ωραία τα κοστούμια, όμως ο ρεαλισμός τύπου Στρατιώτη Ράιαν και Braveheart, απουσίαζε.

Ναπολέων: Καμία πολιτική προσέγγιση

Εκτός από τις σκηνές δράσεις, ωστόσο, που όπως προαναφέρθηκε έλειπε το κάτι παραπάνω, δεν είδαμε ιδιαίτερη ανάλυση για τις δράσεις του Ναπολέοντα σε πολιτικό επίπεδο. Ένας άνδρας που στιγμάτισε την ιστορία της Ευρώπης και παρά τα λάθη του, κάποιες από τις καινοτομίες του ακολουθούνται πιστά ακόμα και σήμερα. Παράλληλα, η προσέγγιση για την στρατιωτική του ιδιοφυία ήταν σχεδόν επιδερμική. Τα βιβλία της Ιστορίας αναφέρονται στον Βοανπάρτη ως ένα από τα λαμπρότερα μυαλά της τακτικής στο πεδίο της μάχης. Δεν έγινε κάτι τέτοιο, σε βαθμό που το κοινό θα έμενε στο σινεμά με το στόμα ανοιχτό για το πολεμικό IQ του πρωταγωνιστή.

Ο Χοακίν Φίνιξ από τη μεριά του, πήρε πάνω του την ταινία και ήταν καθηλωτικός ως Ναπολέων Βοναπάρτης. Με βλέμμα απόκοσμο, απίστευτη στάση σώματος και τόνο φωνής που συγκλονίζει, ο Αμερικανός ηθοποιός είναι ότι καλύτερο στην συγκεκριμένη ταινία. Δεν έλειψαν, ωστόσο οι στιγμές που θύμισε Τζόκερ. Με σκοτεινό, σχεδόν ημίτρελο ύφος και μάτια καρφωμένα στο κενό. Δεν ήταν δηλαδή ένας κόντρα ρόλος. Είδαμε έναν «ψυχωτικό» αναμενόμενο Φίνιξ, που μας έχει συνηθίσει σε ανάλογες ερμηνείες.

Ναπολέων: Love story

Η μεγάλη παγίδα στην οποία έπεσε η ταινία ήταν ότι επικεντρώθηκε στη σχέση του Βοναπάρτη με την Ιωσηφίνα, σε βαθμό επικίνδυνο, ώστε να χαθεί η ισορροπία και να αγγίξει τα όρια του γραφικού. Η άρρωστη σχέση τους, η εμμονή του Ναπολέοντα μαζί της και τα ολέθρια αποτελέσματα του μεταξύ τους ειδυλλίου μονοπωλούν το ενδιαφέρον σε βαθμό που επέρχεται η κόπωση.

Σε έναν κόσμο που οι πολιτικές αλλαγές θυμίζουν Αρμαγγεδώνα, όταν στα πεδία μάχης χάνονται εκατομμύρια πολίτες και την ώρα που οι ανατροπές στη γεωπολιτική σκακιέρα ήταν αλλεπάλληλες, ένας «ψυχοπαθής» ηγέτης προσπαθεί να κάνει τα πάντα για να μη χάσει τη γυναίκα του και τη συγχωρεί (σχεδόν) τα πάντα.

Ο Ναπολέων είχε όλα τα φόντα για να κάνει πάταγο. Με 130-200 εκατομμύρια δολάρια μπάτζετ, ένα συγκλονιστικό στόρι, εκπληκτικούς ηθοποιούς και έμπειρο σκηνοθέτη, περιμέναμε ένα διαμάντι. Στο τέλος, προέκυψε ένα αρρωστημένο love story με πολεμικές πινελιές. Ας είναι. Χοακίν Φίνιξ, δεν πειράζει.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.