Τι Ψυχή Θα Παραδώσεις Μωρή: Οι μεγάλες προσδοκίες για την ταινία που μάλλον δεν είχαμε ανάγκη

Ήρθε επιτέλους η στιγμή που κυκλοφορεί στις αίθουσες το πολυαναμενόμενο «Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή» και η Αλέκα, η Πόπη, η Φωφώ και η Ντοντό ήρθαν στη μεγάλη οθόνη για να ζητήσουν δικαίωση! H δημοφιλής σειρά μεταφέρθηκε σε ταινία σε δύο μέρη, από τον δημιουργό της Αλέξανδρο Ρήγα, αλλά με νέο καστ.

Η τηλεοπτική σειρά που προβλήθηκε το 2000 στο Mega έχει μερικά πλεονεκτήματα που καμία άλλη σειρά δεν είχε. Έχει χτίσει γύρω από το όνομά της ένα μύθο. Το γεγονός ότι κόπηκε έτσι άδοξα τότε, μετά από ελάχιστα επεισόδια, μας έκανε να την τοποθετήσουμε όλοι σε ένα ειδικό χρονοντούλαπο, στο οποίο στέκει μόνη της, χωρίς ανταγωνισμό, αφού ήταν ένα έργο τόσο πολλά υποσχόμενο που πολύ απλά, δεν κατάφερε να ολοκληρωθεί όπως έπρεπε για λόγους... ανωτέρας βίας. 

Και έφτασε λοιπόν, η στιγμή που πήγα στην αίθουσα για να δω, 26 χρόνια μετά, μια νέα εκδοχή αυτού του έργου.

Παρακολουθώντας το «Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή» είχα την αίσθηση ότι η ταινία δεν κατάφερε ποτέ να αποφασίσει τι ακριβώς θέλει να είναι. Αν και βασίζεται σε μια τηλεοπτική επιτυχία που όλοι μας αγαπήσαμε, η μετάβαση στη μεγάλη οθόνη μοιάζει περισσότερο με άτσαλη επέκταση παρά με εξέλιξη. Ο Αλέξανδρος Ρήγας, ένας σκηνοθέτης που μας έχει χαρίσει αριστουργήματα και ξέρει να χειρίζεται άψογα την τέχνη της τηλεόρασης, στο σινεμά μάλλον δεν έχει την ίδια δεξιοτεχνία. 

Απορία προκαλεί η σκηνογραφία και η συνολική αισθητική της ταινίας. Το έντονα φολκλόρ ύφος, σχεδόν καρτουνίστικο σε σημεία όπως στο σπίτι της Πόπης και της Αλέκας, ήταν τόσο έντονο που νομίζεις ότι βλέπεις σκηνικά από την εποχή του Ρετιρέ. Την ίδια στιγμή, το μοντάζ και η σκηνοθετική προσέγγιση επιλέγουν μια καταιγιστική εναλλαγή πλάνων, με αχρείαστα γρήγορες κοπές και άκυρες γωνίες λήψης. Αντί να ενισχύεται ο ρυθμός -κάτι που πράγματι απαιτεί το σύγχρονο κοινό-, το αποτέλεσμα είναι πλήρως αποπροσανατολιστικό, κουραστικό και σε αρκετές στιγμές σχεδόν… σου προκαλεί ναυτία.

Παράλληλα, επειδή όντως θα ήταν δύσκολο σεναριακά να χτιστεί η ένταση σε μια ιστορία που ξέρουμε όλοι πολύ καλά, η μόνη επιλογή του δημιουργού για να μας δείξει πως θα υπάρξει κάποια εξέλιξη, κάποια δράση που πρέπει να μας κρατήσει στην αίθουσα είναι με την απανωτή χρήση flash forwards με διάφορα οπτικά εφέ μάλιστα, που... είναι εκτός κλίματος. 

Φτάνουν τα αρνητικά όμως, ας πούμε και τα θετικά στα οποία είναι οι 4 πρωταγωνίστριες. Ειδική μνεία ωστόσο θέλω να κάνω στην Βασιλική Ανδρίτσου και την Παναγιώτα Βλαντή, οι οποίες κουβαλούν την ταινία, χωρίς καμία αμφιβολία.

Η Ανδρίτσου στον ρόλο της Αλέκας και η Παναγιώτα Βλαντή σε αυτόν της Ντομινίκ ήταν άψογες επιλογές και αυτές που σώζουν την ταινία. Αντίθετα, η παρέλαση δεκάδων προσώπων, επιλεγμένων (ίσως;) με βάση τον αριθμό των followers παρά την αφηγηματική αναγκαιότητα δεν προσφέρει απολύτως τίποτα. Για τις τοποθετήσεις προϊόντων ας μη πούμε τίποτα γιατί ζούμε και σε δύσκολες εποχές…

Αξίζει να πω κάτι τελευταίο και ελπίζω να ταυτιστεί έστω και ένας θεατής. Φεύγοντας από την αίθουσα αγάπησα ακόμη περισσότερο αυτή τη σειρά που είδαμε τότε στις αρχές των 00’s. Αυτές τις ατάκες-φωτιά και κυρίως αυτό το σενάριο, αυτή την ιστορία που δυστυχώς είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Τότε ο μικρός εαυτός μου, σίγουρα δεν καταλάβαινε απόλυτα τι έβλεπε, αλλά σήμερα ξέρει. Ξέρει πως αυτή η ιστορία είναι τόσο δυνατή που θα της άξιζε μια καλή κινηματογραφική εκδοχή, αλλά ακόμη και χωρίς αυτή, δεν πειράζει. Γιατί πριν αρκετά χρόνια, στην συντηρητική ελληνική τηλεόραση και σε μια κοινωνία που την κακοποίηση την έκρυβε κάτω από το χαλί και που όλες οι γυναίκες μάθαιναν να μη μιλούν, προβλήθηκε μια σειρά που μας έδειξε πως κάποια στιγμή πρέπει να μπαίνει ένα τέλος στον κύκλο της βίας και της κακοποίησης. Και πως μια Αλέκα πάντα ζει μέσα μας, έτοιμη να παλέψει για δικαίωση. 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.