Πώς είναι να γίνεται κάτω από το σπίτι σου το έγκλημα που βλέπεις στις ειδήσεις

Εχθές το βράδυ στα μέσα ενημέρωσης «έσκασε» η είδηση ότι ένας νεκρός άνδρας βρέθηκε στο πάρκο του Ασυρμάτου. Δυστυχώς δεν ήταν η πρώτη φορά που ακούω κάτι αντίστοιχο, αλλά ήταν σίγουρα η πρώτη που ακούω ότι κάτι τέτοιο έγινε κάτω από το σπίτι μου. 

Όλα τα φώτα των σπιτιών στη γειτονιά ήταν ανοιχτά και ήχοι, όχι βαβούρα αλλά πολλά σιγανά μιλητά ταυτόχρονα, ακούγονταν από το μπαλκόνι μου. Πήγα και εγώ στο σημείο, όχι για περιέργεια ακριβώς, αλλά γιατί κάπως ένιωθα ότι κάτι γίνεται κάτω από το σπίτι μου και θέλω να δω τι. Υπήρχε πολύς κόσμος, φυσικά και κόσμος που γνώριζα, αστυνομία και το ΕΚΑΒ. Τα μηχανάκια και οι περαστικοί, σταματούσαν και ρωτούσαν πώς έγινε το «τροχαίο», γιατί κανενός το μυαλό δεν πήγαινε ότι στο πάρκο της γειτονιάς μαχαιρώθηκε ένα παιδί. 

Δεν γράφω όμως το κείμενο για πω τι είδα, αλλά κυρίως για να περιγράψω το πώς είναι να γίνεται κάτι που βλέπεις στις ειδήσεις, στην γειτονιά σου. 

Έμαθα ότι συνομήλικός μου, μαχαιρώθηκε στο πάρκο όπου έπαιζα ως παιδί κάθε μέρα. Στο σημείο που παίρνω το λεωφορείο για τη δουλειά μου κάθε μέρα. Το σημείο στο οποίο αγοράζω τον πρωινό μου καφέ. Και εκεί ακολουθεί μια σκληρή συνειδητοποίηση: γίνεσαι πιο ευαίσθητος - και ευαισθητοποιημένος - με την ταύτιση. Αυτό ακούγεται άδικο, αλλά ισχύει σε έναν βαθμό. 

Διαβάστε επίσης: Άγιος Δημήτριος: Ο αστυνομικός πατέρας του 27χρονου πήγε για έρευνα, χωρίς να ξέρει ότι είναι ο γιος του

Για εμένα, ο θάνατος του αγοριού, δεν ήταν ένας ακόμη τίτλος ειδήσεων. Ήταν κάτι που ένιωσα «πολύ κοντά» μου και νομίζω αναρωτήθηκα το πόσο πολύ μπορούμε να επηρεαστούμε από το οπτικοακουστικό ερέθισμα και το βίωμα. Επίσης, είναι περίεργο η γειτονιά σου, που έχεις την αίσθηση ότι την γνωρίζεις μόνο εσύ και οι φίλοι που καλείς, «παίζει στα μέσα» και ότι το πάρκο «σου» αποτελεί keyword αναζήτησης χιλιάδων χρηστών στο διαδίκτυο. 

Πολλοί με ρώτησαν αν αγχώθηκα με το γεγονός ή αν φοβάμαι να κυκλοφορήσω στη γειτονιά μου. Η απάντηση είναι ότι ούτε φοβάμαι, ούτε αγχώνομαι, αλλά στεναχωριέμαι. Στεναχωριέμαι για το παιδί, και που ίσως φταίμε όλοι σε έναν βαθμό για αυτό. 

Το πάρκο του Ασυρμάτου, είναι χρόνια χωρίς φώτα και χωρίς φύλαξη, ευρέως γνωστό σε όλους τους κατοίκους της περιοχής. Είναι ίσως και ένας λόγος, που παρόλο που έχει όλες τις προδιαγραφές ως χώρος, δεν έχει επισκεψιμότητα. Εχθές στο σημείο, πολλοί παρευρισκόμενοι, έθιξαν το συγκεκριμένο θέμα και όμως κανείς δεν έχει πει ποτέ τίποτα, αν και τα «κρούσματα παραβατικότητας» καταγράφονται συχνά - πυκνά στο σημείο. Ούτε και εγώ έχω κάνει ποτέ τίποτα, ενώ με αφορά...και σε μεγαλύτερο βαθμό, το κατάλαβα εχθές.

Ο δήμαρχος, Αγίου Δημητρίου που βρέθηκε στο πάρκο δήλωσε μεταξύ άλλων εχθές: «Οι κάτοικοι έχουν δίκιο που λένε ότι θα έπρεπε να έχει κάμερες. Έχει πολύ μεγάλη παραβατικότητα στην περιοχή. Έχουμε συγκαλέσει σύσκεψη με το υπουργείο». Και ίσως και αυτό να ήταν το πρόβλημα. Ότι όλα γίνονται «μετά» και ποτέ προληπτικά. 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.