Η δύναμη που (δεν) έχει ο Μπογδάνος και το «ευχαριστώ» που πρέπει να πει ο Ρούπος

Και ξαφνικά, την ώρα που ο κόσμος καίγεται, τα social media κατακλύστηκαν από σχόλια για την απόλυση του Πάρι Ρούπου, την παρακίνηση του Κωνσταντίνου Μπογδάνου στο ακροατήριο του (;), το cancel στην Pizza Fan.

Ο Πάρις Ρούπος, δηλώνει κωμικός. Έχει το κοινό του που βρίσκει έξυπνο το χιούμορ του και εκείνος φροντίζει να προσαρμόζει αυτά που θα πει, σε αυτό το κοινό. Από την άλλη ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος, βιοποριζόταν ως δημοσιογράφος, είχε ένα αποτυχημένο πέρασμα από την πολιτική σκηνή (με τη γενικότερη έννοια) και επίσης έχει το δικό του κοινό, που με τη σειρά του φροντίζει το ταΐζει με εκείνα που θέλει να ακούσει. Πιθανότατα (και όχι προφανέστατα, όπως πολλοί νομίζουν) αυτά τα δύο ακροατήρια δεν είναι ίδια, καθώς θέλουν να ακούν διαφορετικά πράγματα. Καλά ως εδώ; Μια χαρά.

Μέσα σε ένα βράδυ, λοιπόν, τα δυο αυτά πρόσωπα κατάφεραν να ανεβάσουν τις μετοχές τους κατακόρυφα, την ώρα που στα ψηφιακά καφενεία γίνεται ο κακός χαμός. Ο μεν Ρούπος είδε το όνομά του να παίζει παντού, τη στιγμή που εκείνοι που τον ήξεραν ήταν λίγοι, ο δε Μπογδάνος (και αν αναμονή της νέας του εκπομπής) σήκωσε το λάβαρο του poitically correct και το ανεμίζει πολύ ψηλότερα από το (πολιτικό) του μπόι.

Με συγχωρείτε, αλλά στον μικρόκοσμο που κινούνται, εμένα μου φαίνονται και οι δύο κερδισμένοι. Κάποιος πιο πονηρεμένος από εμένα (που έλεγε και μια τηλεοπτική ψυχή) θα έλεγε πως όλα πήγαν βάσει σεναρίου. Αλλά από μόνο του αυτό αποτελεί σενάριο (επιστημονικής φαντασίας).

Διαβάστε επίσης: Πάρις Ρούπος: Η προηγούμενη φορά που μπήκε στο μάτι του κυκλώνα ο stand up comedian

Να με συγχωρείτε, και πάλι, αλλά ούτε οι κρυάδες του ενός μπορούν να αναχθούν σε επαναστατικό μανιφέστο, ούτε ο έτερος πρωταγωνιστής έχει τη δύναμη που νομίζουν όλοι, ώστε να απαιτήσει την απόλυση κάποιου.

Και ανάμεσα σε αυτούς τους δύο, η εταιρεία. Που με τη σειρά της είδε τη φίρμα της να γίνεται hashtag και να παίζει παντού. Για καλό; Για κακό; Μικρή σημασία έχει. Κατάφερε να κάνει ολόκληρη διαφημιστική καμπάνια στην τιμή μιας... αποζημίωσης.

Διαφωνώ στα περισσότερα με τους συναδέλφους που εξομοίωσαν το συγκεκριμένο γεγονός με την περίπτωση Κίμελ. Δηλαδή κάπου να έχουμε και μια επίγνωση. Ούτε φυσικά με εκείνους που άρχισαν τα «cancel» προς κάθε πλευρά. Το έχουμε ξαναπεί, πως το κάνσελ μπορεί πολύ εύκολα να γυρίσει μπούμερανγκ, ειδικά από ανθρώπους που νομίζουν πως (δεν) είναι οπαδοί, και δεν ξερουν τους όρους του παιχνιδιού.

Διαβάστε επίσης: «H πιο σκοτεινή μέρα της χρονιάς»: Η stand-up σκηνή στηρίζει τον Πάρι Ρούπο

Προφανώς και μία άδικη απόλυση είναι εξοργιστική. Για τον οποιοδήποτε, αλλά αυτό έχει περάσει σε δεύτερο πλάνο, και έχει χαθεί ο στόχος. Γιατί αν εστιάζαμε στην απόλυση, θα υπήρχαν χίλια δίκια όχι για φωνές, αλλά για κραυγές.

Βέβαια θα μου πείτε, κάποτε κάναμε πρώτα σε τηλεθέαση τα σήριαλ της Παπαοικονόμου και τα ριάλιτι, ενώ βάλαμε στη Βουλή τους ναζί, δύσκολο είναι να κάνουμε πρωταγωνιστές της ημέρας τον Ρουπο και τον Μπογδάνο;

Με την ευχή όλο αυτό να έχει ξεχαστεί ήδη μπας και στραφούμε στα σημαντικά θέματα.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.