Η Καρυστιανού και οι ερωτήσεις του ύψους και του βάθους

Μπορεί να μην τον έχω γνωρίσει, αλλά ανησυχώ τελευταία για την υγεία του Νίκου Στραβελάκη. Πριν πάρει τα ηνία του «10 παντού» με τη συντρόφισσα Μίνα, μου έκανε περιστασιακά παρέα από το ραδιόφωνο, όπου τον είχα συνηθίσει ως μία απολαυστικά μειλίχια ύπαρξη.

Ποιες καταιγίδες, ποιες πλημμύρες, ποια δημοσιονομικά πηγάδια, ο σχολιασμός του για την επικαιρότητα είχε πάντα προσγειωμένο ύφος, απέφευγε ακροβατικά τις ακρότητες και δεν έξυνε τον ώμο του σε ιδεολογικούς σοβάδες.

Για αυτό μου μπήκαν ψύλλοι στα αυτιά όταν τον είδα να αλλάζει προσωπικότητα μπροστά στο γυαλί. Πλέον στον ρόλο του σχολαστικού ρεπόρτερ, σαν αρκούδα που ξύπνησε από χειμερία νάρκη, φτάνει στο ταπεραμέντο τη Μίνα Καραμήτρου, ανάμεσα στους «αδέκαστους» της επικαιρότητας, χωρίς να ντρέπεται τις δύσκολες ερωτήσεις και τις φορτισμένες τοποθετήσεις.

Επειδή όμως δεν έχω επαρκή στοιχεία ότι ο Νίκος Στραβελάκης έχει κάποιον δίδυμο, ή ότι είναι διχασμένη προσωπικότητα, η εξήγηση που μου μένει είναι πως όταν βγήκε από το κβαντωμένο και πιο χομπίστικο περιβάλλον των FM, επέδρασαν κάποιες πιέσεις που θέλουν ο μπροστάρης ενός δελτίου να προβάλλει κάτι marketable, μία κάποια «προσωπικότητα».

Διαβάστε ακόμα: Καρυστιανού για δίκη Τεμπών: «Δεν έχω καθόλου εμπιστοσύνη στη Λάρισα»

Σε αυτό το περιβάλλον υπάρχουν πολλοί τρόποι να κερδίσεις την προσοχή. Μπορείς να είσαι ο σκληρός, ο λαϊκός, ο «τσεκουράτος», ο συναισθηματικός, κάθε τύπου έμπορος εντυπώσεων, αρκεί να μην μπαίνεις σε ξένα χωράφια, και να μην διαρρηγνύεις κάποια στεγανά.

Σε αυτό υπεισέρχεται βέβαια η μεταβλητή του ποιον έχεις απέναντί σου.

Ερωτήσεις και ερωτήσεις

Η Μαρία Καρυστιανού έχει γίνει το θέμα και το «ερώτημα» των ημερών, μετά τις δηλώσεις της περί «δημόσιας διαβούλευσης» για το δικαίωμα στην άμβλωση.

Για να γίνουν οι απαραίτητες διακρίσεις από νωρίς, η απάντηση στα όσα είπε είναι ένα θετικό σημείο των καιρών. Για μία κοινωνία τόσο σκοταδιστική όσο η ελληνική, οι επικρίσεις στη συγκεχυμένη της τοποθέτηση για ένα κατοχυρωμένο δικαίωμα έπεσαν σαν βαριοπούλα από όλους τους πόλους του μιντιακού jet set.

Πρέπει βέβαια να έχουμε πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μας ότι αυτό που είδαμε ήταν περισσότερο μία σύντμηση, όχι μία συμπόρευση της κοινής γνώμης, χωρίς ιδεολογική αφετηρία που μπορεί να απομονωθεί.

Κάποιοι θορυβήθηκαν ειλικρινά με κάτι που ακούστηκε σαν «επαναδιαπραγμάτευση» της άμβλωσης, ξέροντας πως το αποδοτικότερο βήμα για την κατάλυση κάθε κοινωνικού κεκτημένου, είναι το «μαρινάρισμά» του στη σφαίρα του δημόσιου διαλόγου, εκεί όπου και το «2+2=4» μπορεί να μετατραπεί, μέσα σε έναν κυκεώνα αμάθειας και σκιερών κασέ, σε κάτι «συγκεχυμένο», κάτι «φλου» το οποίο μπορεί να αναπλαστεί σε κάτι περιττό ή ξεπερασμένο.

Κάποιοι βίωσαν μία μακρόθεν «ερωτική απογοήτευση» από ένα πρόσωπο που είχαν μοχθήσει, ίσως και κουραστεί, να υπερασπίζονται. Η Καρυστιανού, καλώς ή κακώς, είχε γίνει η άγκυρα και το σημείο αναφοράς για την επιδίωξη της υπόθεσης των Τεμπών, και τώρα που δείχνει να απομακρύνεται από το κοινωνικό δίκαιο, η αντίδραση σε αυτή την «προδοσία» από το πρόσωπο που, σε καμία-δύο βδομάδες, θα καλούσε σε μαζικές συγκεντρώσεις για την 28η του Φλεβάρη, ήταν αναλογική και αναμενόμενα βίαια.

Διαβάστε ακόμα: Μητσοτάκης: «Σημαντικό ότι η Ευρώπη απάντησε με μια φωνή για τη Γροιλανδία»

Κάποιοι το περίμεναν διακαώς. Η υστερόβουλη δικαίωση είναι κρύο πιάτο, και ήδη οι τρωγλοδύτες της μαύρης προπαγάνδας διαπομπεύουν κάθε ειρημένο της Καρυστιανού από τα τελευταία δύο και κάτι χρόνια, το οποίο μπορεί τώρα να φωτιστεί υπό διαφορετικό πρίσμα.

Από τα παραπάνω καταλαβαίνουμε πως όσο ακονισμένα και αν είναι τα κοινωνικά αντανακλαστικά, παραμένουν πάντα αντανακλαστικά, και προδίδουν πως τη «Μαρία μας» δεν αποκαθήλωσε μία κοινωνία αρκετά ώριμη για να υπεραμύνεται των δικαιωμάτων της, αλλά μία κοινωνία που σε μεγάλο βαθμό ψάχνει να ξεδώσει.

Γιατί μία κοινωνία, και μία «4η εξουσία» τόσο επιφυλακτική των πιστεύω της, δεν θα αναλωνόταν σε τέτοια σκερτσάκια.

Περίπτωση 1: 

Θα υποθέσω πως πάς Έλλην γνωρίζει πια για το φιάσκο με το Σαββατοκύριακο «ασωτίας» του Γιάνη Βαρουφάκη τη δεκαετία του '80, για το οποίο η άγρυπνη ελληνική δικαιοσύνη κινήθηκε, πριν κάτι ημέρες.

Ο «γουγου» του Μέρα25 είχε δεήσει, σε ένα νεανικό podcast να σχολιάσει τον κίνδυνο που συνιστά η χρήση ουσιών, με αφετηρία την προσωπική του εμπειρία πριν από κάτι δεκαετίες, για να καταλήξει στο πόσο τρομακτική ήταν η δραστικότητα των ουσιών, και πως παρασύρουν σε χρόνια χρήση και εξάρτηση.

Από αυτό, οδηγηθήκαμε στην εισαγγελία να παραγγέλνει έρευνα για φερόμενη διαφήμιση της χρήσης ναρκωτικών ουσιών από τον πρώην υπουργό Οικονομίας.

Ακόμα και η Ράνια Τζίμα, που δεν φείδεται καυστικών σχολίων για τα κακώς κείμενα του παρακρατικού θεάτρου, φοβήθηκε μην ήταν πολύ «επιδραστική» η δήλωση Βαρουφάκη και σπρώξει τα παιδιά μας στην ηρωίνη.

Ούτε η Ράνια Τζίμα, ούτε η ελληνική δικαιοσύνη δεν αξιώθηκαν μάλλον να ακούσουν το υπόλοιπο της συνέντευξης, πέρα από τη φράση στην οποία για κάποιον λόγο στάθηκαν.

Και ας μην αναλύσουμε εδώ το πώς θα χαρακτηρίζονταν αν είχαν γνώση ολόκληρου του κομματιού εκείνης της συνέντευξης.

Περίπτωση 2: 

Δεν θα περίμενα τίποτα λιγότερο από έναν ευυπόληπτο συνεντευξιάζοντα, από το να «στήσει στα σκοινιά» την κα Καρυστιανού, όπως και έπραξαν, και να ξεκοκαλίσουν τις ιδεολογικές καταβολές και το πολιτικό όραμα ενός ατόμου που διεκδικεί μερίδιο στον ορισμό της ζωής μας.

Ερωτήσεις Μάνεση την προχθεσινή της συνέντευξης Καρυστιανού, στον Κυριάκο Μητσοτάκη: 

• "Όταν κάθεστε μόνος σας, σκέφτεστε τη ζωή σας εκτός της πολιτικής; Καμία εκδρομή, καμία βόλτα; Κανέναν καφέ με φίλους, σινεμά;"
   
• "Πρόσφατα έμαθα ότι βλέπετε και Netflix..."

Τα υπόλοιπα ήταν πάσες για να λιβανίσει εκ νέου το αγαπημένο τρίπτυχο «Belharra, αγροτικές ενισχύσεις, πρωτογενές πλεόνασμα», και δεν θα σας βασανίσουμε άλλο.

Η αντίδραση της Μαρίας Καρυστιανού στις ερωτήσεις που της έγιναν, ήταν το παλιό ανεκτίμητο «υπήρξε μονταζιέρα», πως παραποιήθηκαν, είπε, τα λεγόμενά της.

Ήρθε ξανά ο σχολιασμός της Ράνιας Τζίμα: «Της έφταιγαν οι ερωτήσεις που δέχτηκε από τον Στραβελάκη και την Καραμήτρου. Δεν υπάρχουν λάθος ερωτήσεις, υπάρχουν λάθος απαντήσεις».

Χίλια μπράβο, κανείς δεν χρωστά στη Μαρία Καρυστιανού προνομιακή μεταχείριση, αλλά: Δεν υπάρχουν λάθος ερωτήσεις, υπάρχουν όμως ερωτήσεις δόλιες, ελαφριές, άχρηστες, υποκινούμενες. Υπάρχουν ερωτήσεις που έπρεπε να γίνουν, και δεν είναι ποτέ «λευκές κόλλες», όλες ενέχουν την τοποθέτηση αυτού που ρωτά.

Στη συνέντευξη της κας Καρυστιανού κανείς δεν τη ρώτησε «Τζατζίκι ή γιαούρτι στο πιτόγυρο;».

Όσοι χαρακτήρισαν «δημόσιο κίνδυνο» τον Γιάνη Βαρουφάκη, δεν έκαναν στον εαυτό τους την ερώτηση αν μιλούν κατά τον δαίμονα εαυτού.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.