Μαρία Καρυστιανού: Η φόρα, το ευαγγέλιο και ένας ελληνικότατος κίνδυνος

Η τελευταία δημοσκόπηση της Interview δείχνει εκκωφαντικά πως αν μη τι άλλο, ο κόσμος περίμενε πώς και πώς το θρυλούμενο κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, στέλνοντάς τη στη δεύτερη θέση της πρόθεσης ψήφου (14,5%). Η Νέα Δημοκρατία προηγείται στην ίδια μέτρηση, αλλά μόλις με μονοψήφια διαφορά (23,9%).

Πριν ζυγίσει οποιοσδήποτε το πώς κάθεται μέσα του η ύπαρξη ενός κόμματος Καρυστιανού, οφείλει καθημερινά να επαναλαμβάνει φωναχτά τα εξής δεδομένα: 

- Πρώτον, η Μαρία Καρυστιανού είναι μια μάνα που είδε την κόρη της να σκοτώνεται από εγκληματική κρατική αμέλεια.

- Δεύτερον, σχεδόν τρία χρόνια μετά, η Καρυστιανού, όπως φυσικά και όλοι οι άλλοι συγγενείς, δεν έχει δει κανέναν να τιμωρείται για αυτή τη δολοφονία. Αισθάνεται (απόλυτα) δίκαια ότι κάποιος την εμπαίζει. Όποιος θίγεται από το ρήμα «εμπαίζω», ας μας πει πόσο εντάξει θα ήταν, αν τρία χρόνια μετά τη δολοφονία του παιδιού του, δεν είχε τιμωρηθεί κανείς.

- Τρίτον και κυριότερο, στο πρόσωπό της ένα τεράστιο κομμάτι του ελληνικού λαού είδε την ελπίδα για το δίκαιο. Είδε ότι αυτή η γυναίκα, με αυτή τη φωνή και αυτόν τον λόγο, μπορεί να αλλάξει κάτι προς το καλύτερο. Σίγουρα, έχει πετύχει ήδη κάτι αδιανόητο. Έχει ενώσει εκατομμύρια Έλληνες διαφορετικών καταβολών και πεποιθήσεων, κατεβάζοντάς τους ξανά και ξανά στον δρόμο. Τους κατέβασε γιατί είδαν δικαιοσύνη κάπου στο βάθος του τούνελ. Όχι μόνο για τα Τέμπη, αλλά για οτιδήποτε έχει πάει στραβά επί δεκαετίες σε μια χώρα που στο τσακίρ κέφι σκοτώνει ακόμα και τα παιδιά της.

Υπάρχει μια τεράστια μερίδα του κόσμου (λέγε με αποχή) που σιχάθηκε τα κόμματα, την τοξικότητα και την ελληνικότητα της κομπίνας και της αρπαχτής με την οποία πότισαν την πολιτική σκηνή εδώ και ένα εκατομμύριο χρόνια. Μια γυναίκα με όλο το δίκιο του κόσμου, με πόνο που δεν απαλύνεται και με διάθεση να πιέσει ασφυκτικά τους ενόχους, ενώ ταυτόχρονα δεν αποτελεί τέκνο καμίας παράταξης, είναι ό,τι πιο κοντά σε Avenger θα μπορούσε να τύχει ακριβώς σε αυτή τη μερίδα.

Ο προβληματισμός, ο ελληνικός προβληματισμός όπως σημειώνεται και στον τίτλο, είναι ο εξής. Είναι ένα πολιτικό κόμμα στην Ελλάδα ο τρόπος να βρει η Μαρία Καρυστιανού τη δικαιοσύνη για την ίδια, αλλά και για τους χιλιάδες υποστηρικτές της;

Τι έχουμε να κερδίσουμε και τι έχουμε να «χάσουμε» από το κόμμα Καρυστιανού

Η βασική προβληματική σχετικά με το κόμμα Καρυστιανού και αυτό που ψιθυρίζουμε μεταξύ μας, είναι το ποια στελέχη θα το απαρτίσουν, και ποιες θα είναι οι θέσεις του, πρακτικά για τα πάντα. Για την οικονομία, το μεταναστευτικό, την παιδεία, την εξωτερική πολιτική. Είναι σαφές από τη γλώσσα του σώματος και της στιγμής, ότι η Μαρία Καρυστιανού δεν κατεβαίνει απλά για να μπει στη Βουλή. Δεν κατεβαίνει για τη συμμετοχή, αλλά για να πρωταγωνιστήσει. 

Είναι επίσης σαφές ότι δυσκολεύεται (και θα δυσκολευτεί ακόμα περισσότερο στην πορεία) να βρει άφθαρτα μη κομματικά στελέχη και ανθρώπους που θα αφήσουν τον τομέα στον οποίο διαπρέπουν για να ριχτούν στην πολιτική, και δη σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, που όλα αργά ή γρήγορα, γίνονται άσπρο ή μαύρο. Το ίδιο πρόβλημα... στελέχωσης άλλωσε φαίνεται πως αντιμετωπίζει και ο Αλέξης Τσίπρας. Αυτός είναι ένας πατενταρισμένος ελληνικός κίνδυνος για κάθε «κανονικό» άνθρωπο που θέλει να κατέβει στην πολιτική.

Είναι ευχής έργον ότι δεν πρόκειται για παιδί οποιουδήποτε κομματικού σωλήνα, αλλά μιας και η αφορμή μας είναι ένα κόμμα, θα χρειαστεί πολλά περισσότερα από τη σημαία ενός κόμματος διαμαρτυρίας. Μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων θα ήθελε να δει μια Μαρία Καρυστιανού, ως σύμβολο, να παίρνει τα ηνία μιας χώρας που δεν κατάφερε να αποτρέψει δύο τρένα από τα να μπουν στην ίδια γραμμή.

Αν το κόμμα στελεχωθεί από τεχνοκράτες, αν έχει σαφείς θέσεις για όλα τα μικρά ή μεγάλα πράγματα που ένα κόμμα οφείλει να έχει σαφείς θέσεις, τότε το κόμμα Καρυστιανού θα είναι μια αναπάντεχη τύχη για τον τόπο.

Αν με ρωτάτε τουλάχιστον προς το παρόν, το στελεχειακό μέλλον δεν διαφαίνεται λαμπρό. Ακόμη και το αυτογκόλ του αμφιλεγόμενου Καραχάλιου που άρχισε να πανηγυρίζει στο Twitter για την ονομασία του κινήματος, και μετά τα μάσαγε σχεδόν ζητώντας συγγνώμη από την Καρυστιανού, ήταν μια αστοχία ερασιτεχνικού πρωταθλήματος. Σαφώς, η Μαρία Καρυστιανού δεν είναι πολιτικός, και μοιραία θα αστοχήσει σε μικρά-μικρά. Και ο κόσμος θα είναι επιεικής μαζί της, ακριβώς γιατί δεν είναι πολιτικός, γιατί «δεν είναι σαν και δαύτους». Αλλά αυτό το αφήγημα πόσα μέτρα μπορεί να προχωρήσει; Μπορεί να φτάσει μέχρι τον τερματισμό;

Η απόσταση των υπόλοιπων συγγενών και η δύναμη του δρόμου

Με δηλώσεις του την περασμένη εβδομάδα, ο Νίκος Ασλανίδης σχολιάζοντας την παραίτηση της Μαρίας Καρυστιανού από τη θέση του προέδρου του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων των Τεμπών, ήταν σαφής: Οι γονείς δεν στηρίζουν την πολιτική στροφή της Μαρίας Καρυστιανού, ανεξάρτητα από το περιεχόμενό της. Νιώθουν ότι έχει υπεισέλθει το προσωπικό και ροκανίζει την καρέκλα του συλλογικού. «Ο Σύλλογος δεν έχει καμία διάθεση πολιτικής εκμετάλλευσης του εγκλήματος», είπε χαρακτηριστικά. 

Η «εκμετάλλευση» είναι λέξη ειδικής βαρύτητας. Όταν ο μη προβεβλημένος γονιός που έχασε το παιδί του και «ζει» αθόρυβα όλα αυτά τα χρόνια, βάζει αυτή τη λέξη στο τραπέζι, τότε νιώθει ότι κάποιος πάει να υπερβεί τα εσκαμμένα. Από την άλλη, κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η Μαρία Καρυστιανού έχει βάλει σκοπό της ζωής της, λίγο αφού έχασε ό,τι πολυτιμότερο είχε, να στείλει αυτούς που πρέπει στη φυλακή. Ο Ασλανίδης μάλιστα επανήλθε χθες, με μια δήλωση πιο υποστηρικτική στην πρωτοβουλία της Καρυστιανού. 

Τώρα, αν σε ένα δομικά εγωιστικό ον όπως ο άνθρωπος, κάποιος πασχίζει να αποδείξει ότι το εγώ της Μαρίας Καρυστιανού έχει μπει πάνω από το εμείς των ομοιοπαθούντων της, του εύχομαι καλή τύχη. Θέλει χαρακτηριστικά βουδιστή μοναχού το να γνωρίζεις ότι έχεις τη δύναμη να κάνεις τόσο κόσμο να κινητοποιηθεί και να επιλέξεις να συνεχίσεις να το κάνεις ως «ιδιώτης» και όχι ως «πολιτευτής». Εγώ εικάζω ότι θα επέλεγα τον δρόμο αντί για τη Βουλή, αλλά δυστυχώς, δεν έχω βγάλει εκατομμύρια Έλληνες στους δρόμους για να μπορώ να απαντήσω με σιγουριά.

Το ερώτημα φυσικά στο τέλος της ημέρας, επιμένει. Μήπως η πραγματικά δύναμη της Μαρίας Καρυστιανού είναι ο δρόμος; Μήπως κινδυνεύει να μπει στη μηχανή του κιμά που λέγεται πολιτική στην Ελλάδα, και ξεχάσουμε σε δέκα χρόνια από τώρα πώς και γιατί τη γνωρίσαμε;

Και τελικά, μήπως τα Τέμπη χάνουν την απόλυτη μπροστάρισσά τους για ένα εγχείρημα που μοιάζει λίγο πιο προσωπικό απ’ όσο θα θέλαμε;

Οι απαντήσεις, πολύ πριν δοθούν στις κάλπες, θα δοθούν στις οθόνες μας. Το λένε συχνά πυκνά για τους προπονητές όταν κάνουν μια κίνηση που ξενίζει μερικούς, και ισχύει και στην περιπτωση της ίδιας. Η Μαρία Καρυστιανού ξέρει καλύτερα, και προϊόντος του χρόνου, θα μάθουμε κι εμείς.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.