Ο ουρανός μέσα από το πηγάδι του Ζόραν Μαμντάνι

Οι εποχές των επαναστατών στη Δύση έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Στην πολιτική, πλέον υπάρχουν μόνο ανερχόμενοι «ασκούμενοι» που, μετά από χρόνια ιδρυματοποιημένου, ιδεολογικού bullying και κατήχησης, αλλάζουν τη σιλουέτα τους για να χωρούν στα παντελόνια της καλοταϊσμένης ελίτ των Βουλών και των Γερουσιών.

Ο Ζόραν Μαμντάνι δεν έχει αποκαθηλωθεί ακόμα -βασικά έχει εκπληρώσει υποδειγματικά μεγάλο μέρος της προγραμματικής του-, αλλά έδωσε πρώτο δείγμα μελλοντικής γραφής -με ένα «διάγγελμα» για τη σκοπούμενη επίσκεψη του Σιωνιστή πρωθυπουργού του Ισραήλ- του μέχρι πού φτάνει ο «ορίζοντάς» του, μέχρι να πέσει πάνω στην Ομοσπονδιακή ή την κομματική διάταξη.

Η απάντηση είναι: Όχι πολύ μακριά. Σε ένα λογύδριο με βλοσυρό ύφος αλλά ηττοπαθές περιεχόμενο, ο λαοφιλής δήμαρχος της Νέας Υόρκης εξήγησε πως, μετά από τόσους μήνες διαλλακτικής γλώσσας για το πώς θα «εκτελούσε το ένταλμα» για τον Νετανιάχου, πως η απόφαση τελικά δεν είναι στο χέρι του.

Η κωλοτούμπα Μαμντάνι

Ο τίτλος του βίντεό του εξαγγέλλει «Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου είναι εγκληματίας πολέμου». Τον χαρακτηρίζει, τον προσβάλλει, αλλά καμία αναφορά στο τι προτίθεται να κάνει ως προς αυτό.

«Είναι ο αρχιτέκτονας μίας φρικιαστικής γενοκτονίας εναντίον των Παλαιστινίων, υπεύθυνος για τους θανάτους πάνω από 73.000 ανθρώπων, για τη σφαγή δεκάδων χιλιάδων παιδιών...

Μόλις τον περασμένο μήνα, ο ΟΗΕ επιβεβαίωσε ότι τα παιδιά της Παλαιστίνης συνεχίζουν να στοχεύονται και να δολοφονούνται εσκεμμένα από τις ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις, πάνω από 8 μήνες μετά τη λεγόμενη εκεχειρία, όσο εμείς, ως Αμερικανοί, πληρώνουμε τις βόμβες που σκοτώνουν.

Διαβάστε ακόμα: Ο Τραμπ έκανε τη νύχτα-μέρα: Η ανύπαρκτη ιστορία που παρουσίασε ως πραγματικό γεγονός

Υπάρχει λοιπόν λόγος που το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο εξέδωσε ένταλμα για τη σύλληψή του. Ως άνθρωποι αφιερώσαμε γενιές επί γενεών, οικοδομώντας μία κοινή κατανόηση, ότι υπάρχουν εγκλήματα τόσο βαριά, ώστε προσβάλλουν όλη την ανθρωπότητα.

Ο Μπενιαμίν Νετανιάχου ανήκει στο εδώλιο ενός δικαστηρίου. Συμφωνώ με το ΔΠΔ ότι πρέπει να δικαστεί για τα εγκλήματά του. Οι συνεργάτες μου έχουν εξετάσει κάθε δυνατή νομική οδό, για να διαπιστώσουμε εάν η Νέα Υόρκη μπορεί να εκτελέσει το ένταλμα του ΔΠΔ. Είναι ξεκάθαρο πως δεν έχουμε την αυτόνομη δικαιοδοσία για να το κάνουμε.

Η Ομοσπονδιακή κυβέρνηση ωστόσο, την έχει. Και τους καλώ να συμπλεύσουν με το ΔΠΔ, και να εκτελέσουν αυτό το ένταλμα. Για να γίνω ξεκάθαρος, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου δεν είναι ευπρόσδεκτος στη Νέα Υόρκη, ούτε κανείς άλλος εγκληματίας πολέμου που κυκλοφορεί ελεύθερος. Αν και δεν μπορούμε να σταματήσουμε μόνοι μας τη γενοκτονία, μπορούμε να καθορίσουμε αν η σιωπή μας θα γίνει βέλος στη φαρέτρα της. Αυτή είναι η υπόσχεσή μου σε εσάς».

Τάδε έφη Μαμντάνι

Τον Δεκέμβριο του 2024 όμως, όταν είχε ερωτηθεί από τον Μέντι Χασάν του Zeteo για το ίδιο σενάριο, είχε πει: «Όχι, δεν θα τον καλωσόριζα. Η Νέα Υόρκη θα συνελάμβανε τον Νετανιάχου. Ως μία πόλη οι αξίες της οποίας ευθυγραμμίζονται με το Διεθνές Δίκαιο, είναι ώρα να το αποδείξουν οι πράξεις μας. Είναι ώρα να βγούμε μπροστά και να δείξουμε τον τύπο της ηγεσίας που θέλουμε να έχουμε».

Ένας καλοπροαίρετος θα μπορούσε να συμβιβάσει αυτή την κακοφωνία, λέγοντας πως ο υποψήφιος τότε δήμαρχος ήταν υπερβολικά αισιόδοξος ή αφελής.

Ο Μαμντάνι όμως δεν άλλαξε το συμβουλευτικό του επιτελείο από τότε που έτρεχε για δήμαρχος και αφού εξελέγη. Όχι, απλά μπήκε πιο βαθιά στα χαρακώματα του συστήματος, τη στιγμή που η προεξοφλημένα αποτυχημένη υπόσχεσή του είχε κύριο στόχο να τον εξυψώσει στην εκλογική βάση ως φωνή της μαχητικής αριστεράς.

Γιατί; Πολύ απλό. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μετείχαν και δεν μετέχουν στο Καταστατικό της Ρώμης, το οποίο θεσμοθέτησε τη δικαιοδοσία του ΔΠΔ για τα κράτη μέλη του.

Διαβάστε ακόμα: Από τα social στους δρόμους: Το «Κόμμα του Λαού των Κατσαρίδων» είναι η απάντηση των νέων στη διαφθορά

Έτσι, κάθε ζήτημα εξωτερικής πολιτικής που πέφτει στο κατώφλι της Ουάσινγκτον, αυτόματα καθίσταται καθαρά ομοσπονδιακό. Συνεπώς η κυβέρνηση των ΗΠΑ, η μόνη αρμόδια για μία δυνάμει σύλληψη του Νετανιάχου, δεν δεσμεύεται από την απολυτότητα και την προτεραιότητα των ενταλμάτων που εκδίδει το ΔΠΔ για τους εγκληματίες πολέμου.

Και αν γνωρίζει κανείς από Τραμπ, ξέρει τι θα πει αυτό για την επόμενη επίσκεψη του «Μπίμπι» του, ο οποίος πάντα θα απολαμβάνει τα διπλωματικά προνόμια ενός ratione personae.

Τι μένει στον υπολογισμένα γενναίο Ζόραν τότε; Δυστυχώς, η επίκληση στο άτομο που είναι, όταν διακυβεύεται κάτι μεγαλύτερο από την πρόσβαση σε βρεφονηπιακούς σταθμούς και φθηνή μαναβική, το πραγματικό του αφεντικό. Η «Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση», τουτέστιν ο Ντόναλντ Τραμπ.

Σιωπή και ενοχή

Έχει ξεμείνει όμως από επιλογές; Ίσως το πλέον απογοητευτικό της μη στάσης του Μαμντάνι είναι πως υπάρχει σειρά από νόμιμες οδούς, που θα μπορούσε να ακολουθήσει για να ασκήσει πραγματική πίεση στο ισραηλινό λόμπι, και δεν εννοείται εδώ η δωρεά σε εράνους για την Παλαιστίνη.

Ο Μαμντάνι δεν έχει επιρροή στον Τραμπ, αλλά μπορεί να παρακινήσει τον Γενικό Εισαγγελέα της Νέας Υόρκης, εντός της ακτίνας του οποίου βρίσκονται μία χούφτα οργανισμών που απολαμβάνουν φορολογικές εξαιρέσεις, και παράλληλα διοχετεύουν δεκάδες εκατομμύρια δολάρια στην πολεμική μηχανή του Ισραήλ κάθε χρόνο.

Μία από αυτές είναι η Regavim, του Ισραηλινού υπουργού Οικονομικών Μπεζαλέλ Σμότριτς, και το Israel Land Fund του ακροδεξιού Αριέλ Κινγκ, αντιδημάρχου της Ιερουσαλήμ.

Η πρώτη είναι μία ισραηλινή ΜΚΟ που καταδιώκει και επιτάσσει δικαστικά περιουσίες Παλαιστίνιων και Βεδουίνων στα παράνομα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Η δεύτερη είναι μεσιτική φίρμα που δραστηριοποιείται κυρίως στον παράνομο εποικισμό της Δυτικής Όχθης και της Ανατολικής Ιερουσαλήμ από σιωνιστές.

Αλλά ένας ακήρυχτος πόλεμος κατά του Ισραήλ μέσα από τα πιο επιδραστικά του περίπτερα, θα σήμαινε για τον Ζόραν Μαμντάνι προβλήματα πολύ πιο υπαρκτά από την «φιλική αποδοκιμασία» του Ρεπουμπλικανού προέδρου, με τον οποίο έχουν «συμφωνήσει» να διαφωνούν. Θα σήμαινε την στοχοποίηση και τη δίωξη από τις πανίσχυρες Anti-Defamation League και AIPAC (American Israel Public Affairs Committee).

Μιλάμε φυσικά για τα κύρια «πηγάδια» προπαγάνδας του σιωνιστικού λόμπι στις ΗΠΑ, μεταμφιεσμένα ως επιτροπές «δεοντολογίας» κατά του αντισημιτισμού, τα οποία ασκούν μέχρι και νομοθετική εξουσία διαμέσω των ευνοουμένων τους στο Κογκρέσο. 

Οργανισμοί τόσο απροκάλυπτα σιωνιστικοί, ώστε στοχοποιούν ακόμα και ορθόδοξες εβραϊκές οργανώσεις όπως η «Jewish Voice for Peace», ενώ ακόμα και το ρατσιστικό FBI του επιλαχόντα του Τραμπ, Κας Πατέλ, αναγκάστηκε να διακόψει τη συνεργασία του με το ADL συγκεκριμένα, αφού αναγνώρισε πως επιδεικνύει αλάνθαστα «πολιτικό» προσανατολισμό, και δεν δρα ως «ουδέτερος παρατηρητής».

Ο ουρανός του φιλελευθερισμού

Αυτό είναι το πηγάδι στο οποίο πήδηξε εν γνώσει του ο Ζόραν Μαμντάνι, και τώρα αρχίζει να γίνεται ορατό πόσο χαμηλό είναι το «ταβάνι» δράσης που επιτρέπει στον εαυτό του, σε σχέση με έναν ουρανό ηθικών επιλογών.

«Ένας βάτραχος θα πει: ''Ο ουρανός δεν είναι μεγαλύτερος από το άνοιγμα του πηγαδιού''».

Από την εξήγηση του Μάο για το πώς η υποχώρηση της «Μεγάλης Πορείας», μία λογιστικά παταγώδης ήττα, ήταν εντούτοις τόσο κεφαλαιοποιήσιμη, ώστε έστρωσε τον δρόμο για την Πολιτισμική Επανάσταση, ξεκαθαρίζει πως οι πράξεις είναι το πιο ισχυρό πολιτικό μανιφέστο.

Αυτό είναι το «Σινικό Τείχος» που διαχωρίζει την εποχή των ηρώων από την εποχή των επαγγελματιών πολιτικών. Στις προδοτικές υποσχέσεις του για τον σεσημασμένο εγκληματία πολέμου, Μπενιαμίν Νετανιάχου, ο Ζόραν Μαμντάνι απέδειξε ότι προτεραιότητά του ήταν να αποφύγει την ήττα, όχι να ρισκάρει για μία νίκη.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.