Στην Ελλάδα κάποιοι περιμένουν σαν μεσσίες αυτούς με τις σβάστικες στα μπράτσα

Σε βίντεο που ανήρτησε στα Social Media το άλλοτε πρωτοπαλίκαρο της Χρυσής Αυγής, φαίνεται να ρωτά συγκεντρωμένους αν επιθυμούν, όταν αποφυλακιστεί, «να επανέλθει στην πολιτική με ένα νέο ισχυρό κόμμα που θα κάνει τη διαφορά στη Βουλή».

«Δεσμεύομαι ότι μόλις πατήσω, μόνο το ένα πόδι, έξω από τη φυλακή θα είναι να επανέλθω στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής της Ελλάδας» είπε.

Το βίντεο αυτό είναι ανατριχιαστικό. Ένα μικρό πλήθος αποτελούμενο στην πλειοψηφία του από νεαρά αγόρια ζητωκραυγάζουν υποδεχόμενα τον Κασιδιάρη. 

«Αυτός έχει δώσει την ελευθερία του για την πατρίδα» γράφει ένας υποστηρικτής του στα σχόλια. Και με κάνει να σκέφτομαι, άραγε πόσο εύκολο είναι να πέσεις θύμα ενός λαϊκιστή; Μόνο και μόνο επειδή θες να δηλώνεις περήφανα Έλληνας, με την ελληνική σημαία πάντα έξω από το μπαλκόνι σου και τους ξένους πάντα μακριά σου. Η απελπισία που έχεις ζήσει σε αυτή τη χώρα σε κάνει να πιστεύεις ότι αυτοί που «αγαπούν την Ελλάδα» δε θα την προδώσουν ποτέ. Όμως αν όλοι αυτοί με τα μαύρα μπλουζάκια και τις σβάστικες στα μπράτσα γίνουν πάλι πολλοί, η Ελλάδα θα είναι πια νεκρή. 

Το αν πρακτικά μπορεί ο Κασιδιάρης να κάνει κόμμα μετά την καταδίκη του δεν το γνωρίζω, καθώς ακόμη και αν μπορεί, ενδέχεται να μην πάρει έγκριση από τον Άρειο Πάγο. Όμως αυτό είναι βέβαιο πως δεν θα τον σταματήσει από το να στήσει για ακόμη μια φορά μια περίτεχνη απάτη του εκλογικού σώματος όπως με τους Σπαρτιάτες. 

Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι ο ίδιος ο Κασιδιάρης. Είναι η εικόνα μιας κοινωνίας που, ύστερα από τόσα, μοιάζει πρόθυμη να ξεχάσει. Σαν να ξεθώριασαν μέσα στα χρόνια οι φωτογραφίες των ταγμάτων εφόδου, οι επιθέσεις σε μετανάστες, ο τρόμος που απλωνόταν στις γειτονιές της Αθήνας όταν άνθρωποι κυνηγιούνταν για το χρώμα του δέρματός τους. Ο φασισμός επιστρέφει πάντα ντυμένος με τον μανδύα του «αντισυστημικού», μιλώντας τη γλώσσα της αγανάκτησης και εκμεταλλευόμενος την απογοήτευση των ανθρώπων που νιώθουν εγκαταλελειμμένοι.

Και κάπου εκεί βρίσκεται ο πραγματικός κίνδυνος. Όταν η οργή μετατρέπεται σε τυφλή λατρεία για πρόσωπα που υπόσχονται «κάθαρση», όταν η πατρίδα γίνεται άλλοθι για το μίσος και όταν η δημοκρατία αντιμετωπίζεται σαν κ*λ*χαρτο. Το πιο τρομακτικό στοιχείο της υπόθεσης είναι ότι μετά από μια καταδίκη για εγκληματική οργάνωση, εξακολουθούν να υπάρχουν νέοι άνθρωποι που βλέπουν σε έναν τέτοιο λόγο όχι μια προειδοποίηση από το παρελθόν, αλλά μια ελπίδα για το μέλλον.

Για όσους νομίζουν ότι το φάντασμα του φασισμού δε πλανιέται ακόμη από πάνω μας - μη γελιέστε. Αυτή η αρρώστια ποτέ δεν έφυγε από εδώ, μένει πάντα καλά κρυμμένη και μόλις βρει το εύφορο έδαφος κυνηγά την ευκαιρία της. Και άνθρωποι σαν το καταδικασμένο πρωτοπαλίκαρο της Χρυσής Αυγής είναι οι ίδιοι με αυτούς που τον προηγούμενο αιώνα έφεραν τη φρίκη στην γηραιά ήπειρο. Όμως ακόμη χειρότεροι σε αυτό το παιχνίδι είναι όσοι πίστεψαν ή υπάκουσαν ή δεν αντέδρασαν ποτέ σε όλο αυτό. Αλλά ξέρετε γιατί συμβαίνει όλο αυτό ε; Γιατί ο πνιγμένος από τα μαλλιά πιάνεται.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.