Tελικά, πόσοι χωράνε στη δίκη για τα Τέμπη;

Aπό την τραγωδία των Τεμπών έχουν περάσει τρία χρόνια και 23 περίπου ημέρες. Από την καθορισμένη ώρα έναρξης μιας από τις σημαντικότερες και μεγαλύτερες δίκες για την ελληνική κοινωνία μας χωρίζουν μόλις μερικές ώρες, όμως τίποτα δεν ξεκίνησε ουσιαστικά ακόμα. Η 23η Μαρτίου, ημέρα που περίμεναν με αγωνία εδώ και μήνες οι συγγενείς των θυμάτων και μαζί τους οι πολίτες που στέκουν στο πλάι τους, ήταν ακόμα ένα 24ωρο αναμονής. Αναμονής που φρενάρει την κίνηση. 

Μια συντεταγμένη πολιτεία τυλίγεται στο αδιέξοδο και η αδικία γίνεται νόμος. Κι εκεί που κάπως περίμενες -έστω αυτή την φορά- οι άνθρωποι των νόμων, του δήθεν ορθού και του έλλογου, να βγουν μπροστά, με ανάστημα και πόνο, πρωτοστάτες του κινήματος ηθικής, ένας νέος κύκλος της άναρχης και ασύμμετρης συζήτησης για το δυστύχημα των Τεμπών γεννιέται και πάλι. Και αυτή την φορά αφορά την δίκη.

Στην απόπειρα έναρξης της διαδικασίας ακούστηκαν πολλά. Ένα από αυτά ήταν και το ότι από τη δικαστική αίθουσα περίσσευαν κάποιοι δημοσιογράφοι ή τέλος πάντων «πλήθος άλλων προσώπων» που δεν ήταν ακριβώς παράγοντες της δίκης. Για την ακρίβεια, προτάθηκε από την πρόεδρο της έδρας, ακριβώς εξαιτίας της έλλειψης χώρου, να αποχωρήσουν οι δημοσιογράφοι για να διευκολύνουν την κατάσταση. Το ίδιο, σύμφωνα με το σκεπτικό, θα έπρεπε να κάνουν και οι πολίτες που βρέθηκαν εκεί απλά για να παρακολουθήσουν τη διαδικασία.

Oι δίκες που είναι ανοιχτές για το κοινό, από μόνες τους, ενέχουν μια ιστορικότητα. Κι αυτό γιατί καταπιάνονται με υποθέσεις που καταγράφηκαν στο κοινωνικό υποσυνείδητο, άλλαξαν δεδομένα και επηρέασαν ολόκληρη την κοινωνία. Κανείς δεν έχει δικαίωμα να ζητά από αυτή την κοινωνία να αποχωρεί από την αίθουσα, προβάλλοντας χίλιες δύο δικαιολογίες, πόσω μάλλον όταν η κατάλληλη χωρητικότητα τέτοιων αιθουσών ήταν όχι απλά ζητούμενο, αλλά προαπαιτούμενο για την ομαλή διεξαγωγή της δίκης.

Από ποιους ακριβώς ζητήσαμε να απομακρυνθούν; Υπάρχει κάποιος που δεν είναι ακριβώς απαραίτητος για τα όσα εκτυλίσσονται στη Λάρισα; Η τραγωδία δεν συνέβη επειδή συνωμότησαν όλες οι κακές μοίρες τούτου του κόσμου, αλλά επειδή κάποιος είχε αφήσει τα τρένα -και τις ζωές όσων ταξίδευαν με αυτά- στο έλεος της καταστροφής, που ήταν θέμα χρόνου να γίνει. Και οι συγγενείς, μαζί με την κοινωνία που ζητάμε να αποχωρήσει από την αίθουσα, ζητούν δικαιοσύνη.

Τους αναγνωρίζουμε το δικαίωμα; Γιατί αν όχι, στεκόμαστε με δέος απέναντι τους μόνο θεωρητικά, λέμε πως τους σεβόμαστε απόλυτα, πρακτικά όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Την 23η Μαρτίου, είδαμε επίσης γονείς θυμάτων να ουρλιάζουν και ηλικιωμένους ανθρώπους, όπως τον παππού του Τάσου Κουτσόπουλου, κυριολεκτικά να σέρνεται κάπου ανάμεσα σε απελπισία και δάκρυα οργής.

Διαβάστε ακόμα: Tέμπη: «Προσβολή για όλους η εικόνα της δίκης» - Ηχηρή παρέμβαση των δικηγόρων για τις συνθήκες

Αντέχουμε το νέο γαϊτανάκι αποποίησης ευθυνών που θα προκύψει από αύριο; Την ώρα που πολιτικοί και δικαστές θα έπρεπε να αλλάζουν και να επαναδιαπραγματεύονται τα χαρακτηριστικά τους, εκείνοι εξακολουθούν να πορεύονται στον δρόμο που γνώριζαν, μακριά από την κοινωνία που τους χρειάζεται περισσότερο από ποτέ.

Κι αυτό δεν θα ήταν από μόνο του κακό αν η ίδια κοινωνία μέχρι τώρα ένιωθε ότι η δικαιοσύνη της παρέχει ασφάλεια. Αλλά αυτό δεν συνέβαινε ούτε πριν, ούτε συμβαίνει τώρα. Τα πρόσφατα γεγονότα κάνουν τους πολίτες να ξαναβιώνουν την ορφάνια τους από τους ίδιους θεσμούς. Κι αυτό είναι το πιο λυπηρό.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.