Οι πιο παράξενοι, αλλά αυστηροί κανόνες των Όσκαρ

Όσο κι αν μέσα σε σχεδόν έναν αιώνα ζωής το κύρος τους έχει τρωθεί, τα Όσκαρ παραμένουν συνώνυμα της Χολιγουντιανής λάμψης και της μαγείας του κινηματογράφου.

Πίσω όμως από το κόκκινο χαλί, τα αστραφτερά χαμόγελα και τις βαρύτιμες τουαλέτες, υπάρχει ένας αυστηρός μηχανισμός κανόνων και περιορισμών, στους οποίους όλοι -ανεξαιρέτως- οφείλουν να συμμορφωθούν, προκειμένου να λειτουργήσει ρολόι η βραδιά της απονομής.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο κανόνας των 45 δευτερολέπτων, μέσα στα οποία πρέπει να έχει ολοκληρωθεί ο ευχαριστήριος λόγος των νικητών, πριν τους κλείσουν τα μικρόφωνα και ξεκινήσει η μουσική.

Υπάρχουν, όμως, και κάποιοι λιγότερο γνωστοί και περισσότερο παράξενοι κανόνες: από την τιμή μεταπώλησης ενός Όσκαρ, που δεν μπορεί να υπερβαίνει το ένα δολάριο μέχρι την απαγόρευση των μετακινήσεων, ακόμα κι αν η ανάγκη είναι βιολογική. Είτε αφορά έναν απλό σύζυγο κάποιου αφανούς υποψήφιου, είτε τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο.

Διαβάστε επίσης: Οι ηθοποιοί που βραβεύτηκαν με Όσκαρ μετά τον θάνατό τους

Το Όσκαρ είναι γυμνό και -πάντα- κατακόρυφο

Στην ιστορία των Όσκαρ, από την πρώτη απονομή του 1929 μέχρι την 98η, έχουν προκύψει πολυάριθμες, μικρές και μεγάλες αλλαγές. Τα Όσκαρ εξελίχθηκαν, ωρίμασαν, προσαρμόστηκαν στις ψηφιακές εποχές, στις ανάγκες και στις προκλήσεις τους. Αυτό που παραμένει αναλλοίωτο κι αυστηρά ανέγγιχτο είναι το ίδιο το αγαλματάκι.

Ρητοί και κατηγορηματικοί κανόνες εξακολουθούν να ορίζουν την εμβληματική επιχρυσωμένη φιγούρα και τη μεταχείριση της από τους παρουσιαστές και τους νικητές της βραδιάς. Όπως αποκάλυψε πέρσι ο οικοδεσπότης της απονομής, Κόναν Ο’ Μπράιεν, όλες οι ιδέες του σχετικά με την ένταξη του ποθητού αγαλματιδίου στο σόου απορρίφθηκαν λόγω ισχυρών απαγορεύσεων, που ορίζουν ότι πρώτον το Όσκαρ δεν μπορεί ποτέ και επ’ ουδενί να τοποθετηθεί οριζόντια.

Δεύτερον, όταν η ομάδα του σκέφτηκε να «ντύσει» το αγαλματάκι για τις ανάγκες του «σεναρίου», εισέπραξε την απάντηση ότι κανένα ρούχο δεν επιτρέπεται, ούτε καν για χάρη του θεάματος. Η γνωστή φιγούρα, που θεωρείται ένα προστατευόμενο σύμβολο της Ακαδημίας, πρέπει πάντα να εμφανίζεται σε όρθια, κατακόρυφη θέση και δεν μπορεί να ντυθεί, να τροποποιηθεί, να περιστραφεί ή να διακοσμηθεί με οποιονδήποτε τρόπο.

Ούτε βέβαια να αλλάξει χρώμα ή διαστάσεις χωρίς την έγκριση της Ακαδημίας. Εν ολίγοις, όσο αστεία ή δημιουργική κι αν είναι η ιδέα, το Όσκαρ είναι «ιερό» -στέκεται όρθιο, ανέγγιχτο και αιώνια γυμνό.

Το Όσκαρ δεν πωλείται, παρά μόνο για ένα δολάριο!

Σε περίπτωση που κάποιος από τους νικητές ενός Όσκαρ ή ακόμα και οι απόγονοι του θελήσουν να πουλήσουν το αγαλματάκι στην ελεύθερη αγορά, ο κανόνας είναι ρητός και ξεκάθαρος: δεν μπορούν.

Το Όσκαρ μπορεί να πωληθεί μόνο εφόσον προσφερθεί πρώτα πίσω στην Ακαδημία αντί της συμβολικής τιμής του ενός δολαρίου! Κι ο περιορισμός αφορά και τους κληρονόμους ή όσους δέχτηκαν ως δώρο το επιχρυσωμένο αγαλματίδιο.

Ο αυστηρός κανονισμός θεσμοθετήθηκε το 1951 και μάλιστα τότε δεν έδινε ούτε μισό δολάριο στους επίδοξους πωλητές -αντιθέτως όσοι ενδιαφέρονταν να πουλήσουν, έπρεπε να επιστρέψουν το Όσκαρ στην Ακαδημία, πληρώνοντας επιπλέον 10 δολάρια.

Ωστόσο, πολλά από τα Όσκαρ που απονεμήθηκαν μέχρι το 1951, άλλαξαν χέρια κυρίως από τους κληρονόμους των παλιότερων νικητών. Ο Στίβεν Σπίλμπεργκ είχε αγοράσει σε δημοπρασία δύο Όσκαρ που κάποτε ανήκαν στον Κλαρκ Γκέιμπλ και στην Μπέτι Ντέιβις αντί του ποσού του 1.000.000 δολαρίων και τα είχε δωρίσει στην Ακαδημία. Ο Μάικλ Τζάκσον είχε πληρώσει το 1999 πάνω από 1,5 εκατ. δολάρια για να αγοράσει το Όσκαρ του παραγωγού Ντέιβιντ Ο Σέλζνικ για το «Όσα παίρνει ο άνεμος» -μετά το θάνατο του, όμως, δηλώθηκε πως το αγαλματάκι αγνοείται.

Παρένθεση: Μια από τις διασημότερες ιστορίες πώλησης ενός Όσκαρ αφορά το βραβείο β’ αντρικού ρόλου που κέρδισε ο Χάρολντ Ράσελ για την ταινία «The Best Years of Our Lives» το 1946. Ο Ράσελ, ο οποίος δεν ήταν επαγγελματίας ηθοποιός, πούλησε το αγαλματάκι σε δημοπρασία το 1992 αντί του ποσού των 60.000 ευρώ. «Αγαπώ το Όσκαρ μου» δήλωσε «αλλά χρειαζόμουν τα χρήματα για τα ιατρικά έξοδα της γυναίκας μου, την οποία αγαπώ περισσότερο από το Όσκαρ».

Η ιστορία του τότε συγκίνησε κι έκανε το γύρο διεθνών media. Μετά τον θάνατο του, το 2002, ο σκηνοθέτης και μέλος της Ακαδημίας, Μπρους Ντέιβις, αποκάλυψε μια ιστορία λιγότερο συγκινητική: «Ανακαλύψαμε ότι είχε μόλις αποκτήσει νέα σύζυγο κι ήθελαν να φύγουν για μια μεγάλη κρουαζιέρα στον κόσμο…». Το Όσκαρ κατέληξε τελικά στα χέρια του παραγωγού Λιου Ουάσερμαν, ο οποίος το δώρισε πίσω στην Ακαδημία, που έχει φροντίσει πια στο μέλλον να μην έχει τέτοιες έγνοιες.

Aπαγορεύονται οι μετακινήσεις στο live

Μια από τις λιγότερο λαμπερές πτυχές της συμμετοχής σε μια βραδιά αποθέωσης της Χολιγουντιανής λάμψης, όπως αυτή των Όσκαρ είναι ότι τα διαλείμματα για διαφημίσεις διαρκούν πολύ λιγότερο για τους παρόντες από όσο για τους τηλεθεατές.

Για τους παρευρισκόμενους στην τελετή, συχνά ισοδυναμούν με μια ξέφρενη μάχη με τον χρόνο. Σε περίπτωση που χρειαστεί να επισκεφτούν την τουαλέτα, διάσημοι στριμώχνονται στην ουρά δίπλα σε άλλους διάσημους, με την ελπίδα ότι θα προλάβουν να γυρίσουν στη θέση τους, πριν ολοκληρωθεί το break!

Γενικά σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις όπως τα Όσκαρ ή οι Χρυσές Σφαίρες οι οδηγίες κίνησης είναι πολύ αυστηρές ακόμα και στους πλέον πρωτοκλασάτους κινηματογραφικούς αστέρες, οι οποίοι μπορεί να “φάνε πόρτα” αν δεν προλάβουν να γυρίσουν στην ώρα τους στην θέση τους -οπότε να χρειαστεί να περιμένουν το επόμενο break.

Αυτό έγινε για παράδειγμα στην απονομή για τις Χρυσές Σφαίρες τον περασμένο Ιανουάριο, όταν ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο επιχείρησε να επιστρέψει στην θέση του, ενώ η live μετάδοση είχε ήδη ξεκινήσει. Εκπρόσωπος της ασφάλειας τον σταμάτησε και του ζήτησε να περιμένει το επόμενο διάλειμμα -παρέα με την επίσης καθυστερημένη Σελίνα Γκόμεζ.

Διαβάστε επίσης: Όσκαρ: Κι όμως 3 διάσημοι αρνήθηκαν το βραβείο που κέρδισαν

Το Όσκαρ θέλει αρετή και πείνα

Πολλοί νομίζουμε ότι στα Όσκαρ τρώνε καλά κι αυτό ισχύει, αλλά μετά το τέλος ολόκληρης της απονομής. Μέσα στην αίθουσα της τελετής απαγορεύεται το φαγητό και το αλκοόλ, κι όσο κι αν υπάρχει finger food και σερβίρεται άφθονη σαμπάνια, κρασί και κοκτέιλς στα lobby bars, με δεδομένη τη δυσκολία στις μετακινήσεις σύμφωνα με τους κανόνες του live, οι ευγενείςκαλεσμένοι καλό θα είναι να έρθουν φαγωμένοι.

Ως οικοδεσπότης, ο Τζίμι Κίμελ, άφηνε κουτιά με πρέτζελ κάτω από τις θέσεις τους για να κόψουν τη λιγούρα τους, όταν η βραδιά τραβούσε σε μάκρος, ενώ το 2014 η ‘Ελεν Ντε Τζενέρις είχε παραγγείλει πίτσα για το κοινό. Κι ενώ απαγορεύεται οι καλεσμένοι να φέρνουν στην αίθουσα φαγητό, είναι γνωστό ότι κάποιοι έχουν μαζί τους μπάρες ή άλλα σνακ.

Απαγορεύεται να ομιλείτε στους σταρ!

Όλοι πια έχουμε ακούσει ότι στα Όσκαρ, όπως και σε άλλες αντίστοιχες τελετές, υπάρχουν οι seat fillers, δηλαδή οι εθελοντές, οι οποίοι «γεμίζουν» τις θέσεις των αστέρων, αν αυτοί σηκωθούν κατά τη διάρκεια της βραδιάς, ώστε να μην υπάρχουν άδειες θέσεις στο κοινό.

Οι seat fillers έχουν τη μοναδική ευκαιρία να ακουμπήσουν αγκώνες με τον Τομ Χανκς ή τον Μπραντ Πιτ, όμως η μαραθώνια βραδιά ουσιαστικά για αυτούς ισοδυναμεί με ένα ατελείωτο «βιάσου ή περίμενε». Συνήθως δεν πληρώνονται, αντιθέτως πληρώνουν οι ίδιοι για τις εμφανίσεις τους (συν μαλλί, μακιγιάζ, κοσμήματα), που πρέπει να είναι επίσημες ως αρμόζει στην απονομή των Όσκαρ.

Διαβάστε επίσης: Η διαμαρτυρία που έφερε τη Σούζαν Σάραντον εκτός Όσκαρ

Απαγορεύονται οι έντονες κόκκινες τουαλέτες, το γκλίτερ (υπάρχει έντονη σύσταση για περιορισμό της λάμψης στο ελάχιστο δυνατό) όπως και τα ψηλοτάκουνα, καθώς πρέπει να είναι γρήγοροι και να μπορούν να κινηθούν με ταχύτητα, στις θέσεις που τους έχουν υποδείξει.

Η πιθανότητα να πιάσουν κουβέντα με έναν σταρ είναι από ελάχιστη έως μηδαμινή. Οι seat fillers οφείλουν να συμμορφωθούν με ένα ευρύ φάσμα αυστηρών οδηγιών με πρώτη ότι απαγορεύεται να μιλήσουν στον διπλανό τους ή σε οποιονδήποτε άλλο σταρ, εκτός αν τους απευθύνει εκείνος πρώτα το λόγο. Επιτρέπεται να κινούνται μόνο κατά τη διάρκεια των break σε περίπτωση που ο διάσημος που του «ζεσταίνουν» τη θέση, σηκωθεί ή επιστρέψει. Μπορεί να περιμένουν και σε όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης, χωρίς να μετακινηθούν καθόλου, απλώς ατενίζοντας τους σταρ από απόσταση ασφαλείας.

Εννοείται πως απαγορεύεται να χρησιμοποιήσουν κινητό σε κανένα σημείο της βραδιάς ή να πλησιάσουν κάποιον για να ζητήσουν αυτόγραφο ή selfie.

Για τον κόπο τους δεν υπάρχει ανταμοιβή άλλη από την εμπειρία. Φυσικά δεν τους προσφέρεται ούτε η περίφημη τσάντα με τα πολυτελή δώρα, που περιμένει τους κινηματογραφικούς αστέρες μετά το τέλος της εκδήλωσης.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.