Ποιος νοιάζεται για το τι γράφει η ταυτότητα; Στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο, αν δεν σε «βαφτίσει» η κερκίδα, δεν έχεις γράψει πραγματικά ιστορία. Τα επίσημα ονόματα είναι για τα χαρτιά της FIFA.
Οι αληθινοί θρύλοι του χορταριού κουβαλάνε προσωνύμια που γεννήθηκαν από τον ιδρώτα, τη μαγεία, το αίμα και την απόλυτη, ωμή τρέλα των οπαδών.
Λίγο πριν σφυρίξει η επόμενη μεγάλη σέντρα του Μουντιάλ, ας κάνουμε μια βουτιά στην πιο επική, σκληροπυρηνική ενδεκάδα του πλανήτη.
«El Fenómeno»
Στην ακμή του, ο Βραζιλιάνος Ρονάλντο ανάγκασε την ποδοσφαιρική επιστήμη να σηκώσει τα χέρια ψηλά. Δεν έκανε απλώς ντρίμπλες, άλλαζε την πορεία της μπάλας με ταχύτητα που η ανθρώπινη όραση δυσκολευόταν να επεξεργαστεί.
Οι αμυντικοί πάθαιναν ίλιγγο προσπαθώντας να καταλάβουν προς τα πού πήγε, και οι τερματοφύλακες κατέληγαν στο χορτάρι χωρίς καν να τους έχει αγγίξει. Το «Φαινόμενο» δεν ήταν ένα απλό παρατσούκλι, ήταν μια ρεαλιστική διάγνωση για έναν παίκτη που έπαιζε σε δική του, αποκλειστική πίστα.
«Ο Βασιλιάς»
Όταν έχεις στο βιογραφικό σου τρία Παγκόσμια Κύπελλα και μια λίστα γκολ που χρειάζεται ολόκληρο λογιστήριο για να καταμετρηθεί –ακόμα κι αν υπολογίσουμε εκείνα που έβαλε στα φιλικά του στρατού– η συζήτηση για τον κορυφαίο σταματάει πριν καν αρχίσει.
Ο Πελέ πήρε το στέμμα του «Βασιλιά» χωρίς να χρειαστεί να μπει σε κάποιο debate ή να κάνει προεκλογική εκστρατεία. Του ανήκε δικαιωματικά, απλά επειδή μετέτρεψε ένα ομαδικό σπορ σε προσωπικό του μονόλογο.
«Ζιζού»
Ο Ζινεντίν Ζιντάν είχε τη μοναδική ικανότητα να κάνει το ποδόσφαιρο να μοιάζει με εύκολη υπόθεση. Η περίφημη «ρουλέτα» του δεν ήταν μια φθηνή επίδειξη τεχνικής για τα πλήθη, αλλά ο πιο κομψός τρόπος να στείλει τον αντίπαλο για τσάι χωρίς ο ίδιος να χάσει ίχνος από το στυλ του.
Το «Ζιζού» έγινε η κωδική ονομασία για έναν αρτίστα που μπορούσε να κοντρολάρει μια μπάλα που έπεφτε από τον ουρανό σαν να ήταν φτερό, διατηρώντας πάντα μια σχεδόν εκνευριστική, αριστοκρατική ψυχραιμία.
«Der Kaiser - Αυτοκράτορας»
Ο Φραντς Μπεκενμπάουερ προφανώς θεωρούσε ότι το να τρέχεις άσκοπα και να λερώνεις τη φανέλα σου είναι δουλειά για τους άλλους.
Εφηύρε τον ρόλο του λίμπερο για να μπορεί να διευθύνει το παιχνίδι από την άνεση των μετόπισθεν, έχοντας πάντα το κεφάλι ψηλά και τη χωρίστρα του άθικτη. Δεν πανικοβλήθηκε ποτέ, απέφευγε τα άτσαλα μαρκαρίσματα και αντιμετώπιζε τους αντίπαλους επιθετικούς με την ευγένεια ενός ευπατρίδη που απλά τους δείχνει την έξοδο από την ιδιοκτησία του.
Διαβάστε ακόμα: Χάρρυ Κλυνν: Ο κωμικός - προφήτης που ήταν πιο μεγάλος από την ίδια τη ζωή
«Λεοντόκαρδος»
Σε μια Μίλαν γεμάτη με ποδοσφαιρικές ιδιοφυΐες όπως ο Πίρλο και ο Σέιντορφ, ο Τζενάρο Γκατούζο ανέλαβε πρόθυμα τον ρόλο του ανθρώπου για τις βαριές δουλειές.
Δεν είχε σκοπό να σε μαγέψει με το ταλέντο του, αλλά ήταν διατεθειμένος να τρέξει μέχρι το πάρκινγκ του σταδίου για να σου κλέψει την μπάλα, ακόμα κι αν χρειαζόταν να περάσει μέσα από τις διαφημιστικές πινακίδες. Το «Braveheart» ήταν η πιο ήπια περιγραφή για έναν παίκτη που έβλεπε κάθε 90λεπτο ως ζήτημα τιμής και επιβίωσης.
«Ψυχάκιας»
Ο Στιούαρτ Πιρς ήταν ο βασικός λόγος που οι αντίπαλοι εξτρέμ διάβαζαν το ιατρικό δελτίο της ομάδας τους πριν από το παιχνίδι, ελπίζοντας να είναι τραυματίες. Αγωνιζόταν με μια ένταση που άγγιζε τα όρια της παράνοιας, μπαίνοντας στα τάκλιν με την ορμή αμαξοστοιχίας που έχει χάσει τα φρένα της.
Για τον Πιρς, η μπάλα και ο αντίπαλος δεν μπορούσαν να περάσουν μαζί από το ίδιο σημείο, και συνήθως αυτός που πλήρωνε το τίμημα ήταν ο δεύτερος.
Διαβάστε ακόμα: «Μου έπιασε τα μπαλάκια και νόμιζα θα τα ξεριζώσει»: Μετά από αυτό Πολ Γκασκόιν και Βίνι Τζόουνς έγιναν φιλαράκια
«Χαλκ»
Το επίσημο όνομά του, Ζιβανίλντο Βιέιρα ντε Σόουζα, παραπέμπει σε πρωταγωνιστή ρομαντικού μελοδράματος, αλλά η φυσική του παρουσία απαιτούσε άδεια οπλοφορίας.
Με τετρακέφαλους που έμοιαζαν με κορμούς δέντρων, ο Βραζιλιάνος πήρε το παρατσούκλι του πράσινου γίγαντα και το υποστήριξε απόλυτα. Όταν αποφάσιζε να σουτάρει έξω από την περιοχή, οι αντίπαλοι τερματοφύλακες δεν σκέφτονταν πώς θα αποκρούσουν, αλλά πώς θα προστατεύσουν τα πλευρά τους.
«El Niño»
Ο Φερνάντο Τόρες είχε το παρουσιαστικό του καλού μαθητή που κάθεται στο πρώτο θρανίο και σου δανείζει στυλό. Αυτή η αγγελική όψη, όμως, ήταν η μεγαλύτερη παγίδα για τις αντίπαλες άμυνες.
Πριν προλάβουν οι στόπερ να συνειδητοποιήσουν ότι «το παιδί» βρισκόταν στην περιοχή τους, εκείνος είχε ήδη στείλει την μπάλα στα δίχτυα, επιδεικνύοντας ένα από τα πιο ψυχρά και δολοφονικά ένστικτα που είδε ποτέ η Premier League.
«Μικρός Μότσαρτ»
Ο Τόμας Ροσίτσκι αντιμετώπιζε το ποδόσφαιρο σαν μια άσκηση γεωμετρίας και υψηλής αισθητικής.
Εκεί που οι υπόλοιποι έβλεπαν ένα συμπαγές τείχος από αμυντικούς, ο Τσέχος ανακάλυπτε διαδρόμους για πάσες που κανείς άλλος στο στάδιο δεν μπορούσε να φανταστεί. Δεν χρειάστηκε ποτέ τη μυϊκή δύναμη για να επιβληθεί, η δική του απάντηση στο σκληρό παιχνίδι των αντιπάλων ήταν η απόλυτη ακρίβεια και ο σωστός χρονισμός.
Διαβάστε ακόμα: Κάρλος Κάιζερ: Ο μεγαλύτερος απατεώνας στην ιστορία του ποδοσφαίρου
«Spice Boy»
Η μεγάλη αδικία με τον Ντέιβιντ Μπέκαμ είναι ότι τα media ασχολήθηκαν τόσο πολύ με τα κουρέματα και τη ζωή του, που σχεδόν ξέχασαν πόσο σπουδαίος παίκτης ήταν. Το «Spice Boy» ξεκίνησε ως μια ειρωνική ταμπέλα των φυλλάδων, αλλά στο χορτάρι ο Μπέκαμ είχε ένα δεξί πόδι που μπορούσε να σημαδέψει το κεφάλι του επιθετικού από τα σαράντα μέτρα με ακρίβεια χιλιοστού. Απέδειξε, τελικά, ότι μπορείς να είσαι εξώφυλλο στη Vogue, αλλά και ο πιο ουσιαστικός παίκτης της ομάδας σου.
«Το κτήνος»
Η Βραζιλία είναι η πατρίδα των ανάλαφρων αρτιστών και του joga bonito, ο Ζούλιο Μπαπτίστα ήταν η άγρια εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα. Δεν είχε σκοπό να σε ζαλίσει με φινέτσα και περίτεχνες ποδιές· προτιμούσε να περάσει μέσα από εσένα, παίρνοντας μαζί του όποιον αμυντικό έκανε το λάθος να βρεθεί στην τροχιά του.
Με σωματική διάπλαση που θύμιζε περισσότερο heavyweight μποξέρ και μια ωμή, ισοπεδωτική δύναμη, το προσωνύμιο «Το Κτήνος» (The Beast) δεν ήταν σχήμα λόγου, αλλά μια ρεαλιστική προειδοποίηση κινδύνου.
Όταν ο Μπαπτίστα έπαιρνε φόρα, η αντίπαλη περιοχή μετατρεπόταν σε πεδίο μάχης, αποδεικνύοντας ότι το ποδόσφαιρο, εκτός από τέχνη, μπορεί να γίνει και μια πολύ επίπονη σωματική εμπειρία για τους απέναντι.
Το επόμενο Μουντιάλ είναι ήδη στον ορίζοντα και το χορτάρι διψάει για νέους ήρωες. Το ερώτημα δεν είναι ποιος θα σηκώσει την κούπα. Το ερώτημα είναι ποιος θα παίξει τόσο εξωπραγματικά, ώστε να αναγκάσει την κερκίδα να του διαγράψει το όνομα και να του χαρίσει έναν νέο, αθάνατο μύθο.
- Το πιθανό χτύπημα της Χαμάς στην Ελλάδα που αποκαλύπτεται μέσω του 37χρονου - Ο ρόλος της Μαλαισίας
- Σεισμός τώρα στην Εύβοια: Σοβαρές ζημιές σε σπίτια, φθορές σε καταστήματα - Τι λένε οι δήμαρχοι
- «Αν δεν είσαι βίαιος, δεν επιβιώνεις»: Μια μέρα της ζωής ενός συνδεσμίτη
- Μια 11άδα ποδοσφαιριστών που η κερκίδα τους «βάφτισε» με τα πιο επικά παρατσούκλια
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
