Αντί για τρένο, βγήκε καρβέλι: Το μυστικό που κρύβει ένας φούρνος σε ένα χωριό του Πηλίου

Ένας πλάτανος στη μέση της πλατείας είναι το σήμα κατατεθέν σχεδόν κάθε χωριού στην Ελλάδα. Όμως στον Λαύκο στο νότιο Πήλιο θα σου προσφέρουν τον ίσκιο τους οκτώ πλατάνια και ένα κυπαρίσσι. Μεγαλώνουν μαζί με την ιστορία του χωριού. Μοναδικό τους λίπασμα οι ήχοι των ποτηριών που τσουγκρίζουν, τα ανταμώματα που συνοδεύονται από ένα χτύπημα στην πλάτη, ενίοτε οι καβγάδες για τα πολιτικά, τα μυστικά που κρύφτηκαν κάτω από τα φύλλα τους, οι έρωτες που άνθισαν μαζί τις ρίζες τους.

Είναι οι αφηγήσεις και οι ιστορίες τόσων και τόσων γενεών που άπλωσαν τα κλαδιά τους και αγκαλιάζουν πια σχεδόν ολόκληρη την πλατεία. Ήταν εκεί που ο Γιώργος Σεφέρης σκάρωνε στιχάκια πίνοντας τον καφέ του, ο Αλέξανδρος Δελμούζος που μιλούσε για τα εκπαιδευτικά ζητήματα της εποχής, εκεί που σύχναζαν ο Κώστας Βάρναλης και ο Ζήσιμος Λορεντζάτος».

Λαύκος, ο καθαρός ορίζοντας

Το χωριό πήρε το όνομά του από αυτό που πραγματικά συναντάς εκεί. Λαύκος σημαίνει καθαρός ορίζοντας, καθαρός αέρας. Ένα χωριό ελάχιστων μόνιμων κατοίκων πια, σκαρφαλωμένο στις πλαγιές του Πηλίου, μοιάζει με μπαλκόνι που αγναντεύει τον Παγασητικό. Αλλά όπως κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα, έτσι και κάθε χωριό του Πηλίου σου προσφέρει και μια άλλη ομορφιά.

Αφού αφήσεις το αυτοκίνητό σου στην είσοδο του χωριού, αφέσου στην μαγεία της διαδρομής. Περιπλανήσου στα καλντερίμια: πέτρινα αρχοντικά, σπίτια με ολάνθιστες αυλές, κλειστά μαγαζιά που προδίδουν ότι εδώ κάποτε υπήρχε ζωή, γάτες που απολαμβάνουν τον ήλιο. Στον οικισμό υπάρχουν και μουσεία, το «Μουσείο Ραδιοφώνου Αντώνης Ταβάνης» καθώς και το μουσείο γλυπτικής και ζωγραφικής «Φάμπειο», που ιδρύθηκε το 2005 προς τιμήν του Λαυκιώτη γλύπτη και ζωγράφου Θανάση Φάμπα. 

Διαβάστε ακόμη: Το επίθετο που «κουβαλάει» τη μεγαλύτερη ιστορία καφετζήδων στην Ελλάδα

Ο φούρνος στον Λαύκο που προοριζόταν για σιδηροδρομικός σταθμός

Περπατώντας μέσα στο χωριό, ίσως η μυρωδιά του αφράτου ψωμιού σε οδηγήσει στον παραδοσιακό φούρνο του Γιάννη, το παλαιότερο κατάστημα μετά το καφενείο του Φορλίδα στην πλατεία. Πρόκειται, μάλιστα, για έναν από τους παλαιότερους πιστοποιημένους ξυλόφουρνους στην Ελλάδα. 

Ο φούρνος στεγάζεται σε ένα κτήριο κόσμημα του 1904 και σχεδιάστηκε από τον Εβαρίστο Ντε Κίρικο, τον αρχιτέκτονα του θεσσαλικού σιδηροδρόμου. Το 1880, ο  Ντε Κίρικο ανέλαβε την κατασκευή του σιδηροδρομικού δικτύου της Θεσσαλίας, το οποίο μέχρι τότε δεν διέθετε σιδηροδρομικές γραμμές. Πολύ αργότερα, θα αναλάμβανε την κατασκευή ενός μικρότερου δικτύου στην ορεινή περιοχή του Πηλίου. Η κατασκευή της γραμμής, έγινε σε δύο φάσεις μεταξύ 1892 και 1903 και συνέβαλε καθοριστικά στην ανάπτυξη των χωριών της περιοχής. 

Διαβάστε ακόμη: Το χωριό στη σκιά του Μετσόβου που πήρε το όνομά του επειδή δεν το βλέπει ο ήλιος

Ο θρυλικός Μουντζούρης, όπως ονομάστηκε το τρένο από τον καπνό της παλιάς ατμοκίνησης, αποτέλεσε σημείο αναφοράς στην περιοχή και αποτελεί μια από τις στενότερες σιδηροδρομικές γραμμές στον κόσμο, με εύρος μόλις 60 εκατοστά. 

Το μικρό, χαρακτηριστικό μαύρο ρολόι που βρίσκεται έξω από τον παραδοσιακό φούρνο στον Λαύκο προδίδει ότι το κτήριο αυτό προοριζόταν για σιδηροδρομικός σταθμός. 

Μπορεί οι ράγες του τρένου να μην έφτασαν ποτέ στο χωριό άλλα τη θέση του πήρε ο ξυλόφουρνος και οι μυρωδιές από τα χειροποίητα καλούδια που φτιάχνει με τόσο μεράκι ο Γιάννης, εμπνευσμένος από την αγάπη και την αφοσίωση του παππού του.

Ένας αυτοτελής αγροτικός οικισμός με παραδοσιακή ή σύγχρονη συγκέντρωση, τουλάχιστον δέκα κανονικών κατοικιών.